Ik word wakker met een heerlijk gevoel van rust, de vogels zingen de mooiste liedjes en de zon is al ontwaakt… Willem ligt nog te slapen en vanuit de slaapkamer geniet ik van een prachtig uitzicht over de weilanden en ik ben omringd door prachtige grote bomen. Heerlijk; rustig opstaan, samen ontbijten in de tuin, omringd weer door prachtige bomen, maar ook rozen en in de verte uitzicht op de kippen en twee schapen!

Ja, we hebben tot aan het eind van het jaar een nieuw plekje gevonden in Stroe! We wonen in het “bakhuus” die de familie van de Pol op hun boerderij verhuurd aan zendelingen die terug komen uit het veld! We zijn hen geweldig dankbaar, want we keken heel erg uit naar deze privacy van samen wonen en meer dan een slaapkamer tot onze beschikking hebben! Vanuit hier kunnen we rustig op zoek gaan naar een vaste plek, want de komende jaren zullen we wel in Nederland blijven (zie Willem’s verhaal over Bzzzonder)…

We willen bij deze ook even onze beide ouders bedanken die hun huis ook zomaar weer open stelden en waar we de deur weer platliepen en altijd aan konden schuiven voor een heerlijke maaltijd en een plekje hadden om te slapen en te werken! Dat luie leventje van in de watten gelegd worden is nu weer voorbij; maar heel erg bedankt papsen en mamsen – jullie zijn nu van harte welkom in Stroe!

Dit is ons nieuwe adres (andere adressen op de Soesterweg in Amersfoort en Poststraat in Putten blijven ook nog steeds geldig hoor…):

Ravenweg 2
3776 MP STROE
Tel: 0342-443064 (ons eigen nummer in ’t bakhuus)

Wie weet tot ziens op dit prachtige plekje…

Of wordt je er een bij de tweede miljoen?

Ik had gezegd dat ik de ongeschreven verhalen nog zou gaan schrijven op deze blog, bij de honderden foto’s die absoluut nog iets te zeggen hebben. Dat was iets makkelijker gezegd dan gedaan en zo kreeg Willem toch weer gelijk dat me dit niet wekelijks gaat lukken. Toch wil ik het proberen, want er zijn gewoon teveel mooie dingen om te delen en het helpt mij ook heel erg om dingen op een rijtje te zetten.

Het valt nog niet mee om terug te zijn. Over het algemeen gaat het vrij goed, maar af en toe overvalt het (vooral mij) nog steeds. Soms kan ik ineens midden op de dag (vooral in ‘t weekend) moeten huilen, of voel ik me heel onbegrepen, of boos - zelfs op Willem die me juist het beste kent! Diepe gevoelens knijpen zich samen in mijn binnenste en vanuit liefde reageren lukt dan haast niet meer. Ik ken mezelf op zo’n moment niet eens meer… (zo’n gevoel van - dat doet ze anders nooit…) Eerst voel je jezelf daardoor heel raar, bijna van de buitenwereld afgesloten, zou je jezelf het liefst naar binnen toe keren en gewoon niemand meer onder ogen willen komen of linea recta terug willen vliegen naar Afrika. Maar dat werkt niet, want we zijn nu hier en ‘t is goed om weer in Nederland te zijn. Dus dan maar praten, herinneringen ophalen, relativeren en gewoon even jezelf laten gaan. Vooral naar God, eerlijk uitspreken in gebed - dat helpt. Hij weet immers wat ik voel. Willem weet dat trouwens ook en dat is fijn, anders was het misschien iets minder leuk afgelopen die gekke buien van mij, maar het komt goed, het heeft tijd nodig.

Twee jaar Soedan is niet niks. Midden tussen de armoede leven, mensen wel van het kleine beetje wat ze hebben zien delen. En dan weer wham, terug in Nederland, waar het gras van de buren toch altijd groener is en ikzelf eigenlijk ook wel toe ben aan wat nieuwe zomerkleding. Terug in Soedan hoef je jezelf niet uit te dossen, je mag gewoon zijn wie je bent of je nu in je oude spijkerbroek komt of op bezoek gaat in je nette pak - gastvrijheid ten top.

Ik zie ons nog zitten tussen de pikzwarte gastvrije en vriendelijke Soedanezen (zie ook foto). Ze hebben bijna niets, maar delen alles wat ze hebben. Als ze een vis hebben gevangen, zullen ze het lekkerste gedeelte (laat dat nou net de kop zijn -bljech, ahum-) met je delen. Je hoort er bij, bent welkom! Ze vinden het bijzonder dat je als blanke de moeite neemt hen te leren kennen. Zo was het ook met onze lokale medewerkers. Wat een feest was het als wij ze gingen opzoeken. Gepland als we zijn maakten we meestal netjes voordat we langsgingen een afspraak, we waren altijd welkom. Meestal was de hele familie aanwezig om het “witte bezoek” te verwelkomen. We moesten alle buren ook even groeten en de kinderen springen gelijk bij je op schoot om grootse verhalen uit de doeken te doen in het Arabisch, waar je niets van begrijpt.

Als je na zo’n uur of twee weer op wilt stappen, hebben ze net een heel maal voor je bereid, want je kunt niet weg zonder dat ze iets van wat ze hebben met je gedeeld hebben. We zijn stil, heel stil. Dankbaar voor wat we mogen zien, dankbaar dat ze ons bewust maken van onze rijkdommen. “Wat is genoeg?” zei Miguel (voormalig sponsorkind) onlangs tegen me. “Dat moet iedereen voor zichzelf bepalen en dan gaan uitdelen van wat je meer dan genoeg hebt”. Een wijze les. Wat is genoeg hier in Nederland? Wij nemen het mee in onze overwegingen voor het kopen van een huisje, voor het aanschaffen van nieuwe dingen. Maar wat is genoeg?

Ik wil delen, delen in m’n tijd met mensen die gewoon zomaar eens willen langs komen (en dat heeft z’n dilemma’s hier in Nederland met ons geplande leven en vele afspraken). Ik wil delen in m’n geld, aan mensen die het moeilijk hebben. Ik wil delen in m’n liefde, die ik in de eerste plaats van God gekregen heb.

Genoeg is genoeg; daar ga je echt gelukkiger van worden!

Afgelopen 3 april mocht ik bij de Vrouwenconferentie in Ede/Lunteren (waar zo’n 350 vrouwen aanwezig waren) een presentatie geven/getuigenis houden over mijn leven in Zuid-Soedan. Een zus van Alycke (vriendin en collega bij Medair) zat in de organisatie en vroeg me of ik dit wou doen.

Maar hoe verwerk je twee jaar Soedan in een presentatie van 10 minuten? Dat is niet te doen! Toch kreeg ik de juiste inspiratie en heb ik ‘t werk van Compassion gecombineerd met het werk wat we via Medair gedaan hebben. Met een persoonlijk verhaal en bijgevoegde (hetzij iets ingekort nu) presentatie (klik op “presentatie”) met foto’s die wij genomen hebben en het lied: Kind van God van Ronduit Praise, is het daarmee toch gelukt en sprak het de vrouwen aan.

Er werd na dit getuigenis een collecte gehouden voor de vrouwenconferentie, zodat deze ook volgend jaar weer georganiseerd zou kunnen worden. Spontaan kwamen er twee vrouwen naar voren die vroegen of er ook een collecte voor Wendy en Compassion kon worden gehouden naar aanleiding van het getuigenis. De collecte-zakken gingen voor de tweede keer rond! Mijn hart maakte een sprongetje en ik kon ‘t niet helpen een traan te laten toen het bedrag uiteindelijk geteld was: EUR 1144,- mocht worden opgehaald voor Compassion en daarmee kinderen in armoede! Dames bedankt!

Vandaag heb ik een start gemaakt met het uitzoeken van de foto’s van de afgelopen twee jaar, en ik ben maar met de nieuwste foto’s begonnen… Zo kwam ik ook deze foto van m’n ouders tegen - waar ze genieten van de vreugde en het plezier die de kinderen hebben als ze een ballon uitgedeeld krijgen.

Zie je de vreugde op hun gezicht? Mijn hart stroomt vol nu ik deze foto tegenkom, ik moet ook een traantje weg pinken. Toen mijn ouders naar Kenia kwamen en dit project bezochten waren ze ineens dichterbij - niet alleen omdat ze nu daadwerkelijk naast me stonden in Kenia en ik ze meer dan 10 maanden had moeten missen, maar juist omdat ze nu een klein beetje begrijpen hoe het is om te helpen in een ontwikkelingsland.

Zo vaak heb ik jullie geprobeerd dit uit te leggen via de blogs en door de vele reacties heb ik gezien dat het bij jullie leeft en dat jullie steeds beter begrijpen wat het is, maar nooit kun je het helemaal vatten tot je er zelf bent geweest en hebt geproeft van wat je ziet, ruikt en hoort. En paps en mams mochten nu die ervaring hebben.

Dit was niet makkelijk voor ze. Toen we door Kibera reden zag ik soms de pijn in hun ogen, tranen en een brok in hun keel voor de onvoorstelbare ellende die ze zagen. De ellende die je je thuis gewoon alleen maar een heel klein beetje kunt voorstellen, maar waarmee je als je door deze straten rijdt gewoon keihard wordt geconfronteerd. “Moet je nou kijken…” hoor ik mijn pa nog met een hese stem zeggen, aangedaan door wat hij ziet, “die kinderen spelen in ‘t vuil op blote voeten”. Mijn moeder kijkt ondertussen ook bewogen naar alles wat ze ziet. Samen nemen ze deze dingen in zich op en zijn vastbesloten ieder kind dat ze tegenkomen zoveel mogelijk warmte en liefde te geven.

Nou dat is ze gelukt! M’n moeder had de ene knuffel nog niet uitgedeeld, of daar kwam het volgende kindje al weer met uitgestrekte armen die ook wel uitkeek naar zo’n dikke pakkerd. M’n vader, nog zo jong als een hoentje met z’n 60+ neemt vervolgens twee kinderen tegelijk op z’n armen en slingert ze door de lucht! Dat heeft ‘ie geweten, want vervolgens stonden er zo’n 20 in de rij voor diezelfde actie! De ballonnen waren helemaal een feest; wel helpen blazen hoor! En je moet dan wel gelijk met me overslaan. Geen probleem bij pa en ma - de ellende die ze hebben gezien, krijgt een mooi goud randje door de hoop waar ze nu een stukje van mogen proeven. Dwars door alle ellende heen mogen de kinderen in de Compassion projecten naar school. Krijgen ze liefde en aandacht, hebben zij weer hoop.

Paps en mams zullen binnenkort nog een verhaaltje schrijven voor dit blog, zodat je ook kunt lezen hoe zij dit bezoek vanuit persoonlijke ervaringen hebben beleefd. Ik weet zeker… het bracht ze Dichterbij!

Else Lotte is net 15 jaar geworden en vanaf haar 12e jaar sponsort ze Marto uit Indonesie… Niet met haar ouders, of met school, maar helemaal zelf, door klusjes te doen bij haara opa en bij vrienden en later ook door een baantje in een pannenkoekenhuis.

Kijk mee hoe Else Lotte “haar” Marto opzoekt in Indonesie tijdens een halfuur durende tv-uitzending bij ‘t Zal je maar gebeuren: Nederland 2. Kijk hier voor meer informatie.

We hebben al maanden niets van ons laten horen op het weblog, daar willen we vanaf vandaag weer verandering in brengen! We willen met jullie terugblikken op een fantastische, bewogen tijd die we hebben mogen meemaken in Zuid Soedan en alle onvertelde verhalen nu eindelijk eens beeld gaan geven.

Gisteren mocht ik alweer mijn dertigste verjaardag vieren! Weer een mijlpaal in m’n leven. Dertig worden in Nederland… je kunt het misschien raar vinden dat ik me daarover druk heb gemaakt terwijl ik in Soedan veel ingewikkelder beslissingen nam - maar toch kwam het op me af! Mensen die vragen of ik nog een feestje geef. Zelf wikken en wegen, wat een keuzes hier in Nederland en dan heb ik het niet over de 35 soorten nootjes of 100 verschillende soorten wijnen waar ik uit kan kiezen. Maar vragen als: Wie nodig ik uit? Hou ik het groot, hou ik het klein? Zal ik nog wel cadeautjes vragen? Ik heb toch al zoveel? Zal ik het wel vieren? Ik heb eigenlijk nog geen zin in grote feesten - dat voelt niet goed, maar kan ik dat wel maken tegenover… STOP! Uiteindelijk heb ik het dus maar klein gehouden. Lekker makkelijk en wel heel knus. We willen in de zomer een keer een groot feest geven, waarin we ook een korte presentatie willen geven over Zuid Soedan en een ieder willen uitnodigen die op wat voor manier dan ook bij ons betrokken is geweest.

Nu dus een verjaardag met weinig gasten. Ik kijk terug op 30 prachtige jaren, de eerste jaren weet ik dan alleen via foto’s en verhalen, maar ik weet dat mijn ouders me altijd liefdevol hebben verzorgd en het me nooit aan iets tekort is geschoten. Ik ben dankbaar. Ook de afgelopen jaren heb ik weer zoveel mooie dingen mogen meemaken. Ik voel me gezegend. Mijn gedachten dwalen af naar Kibera, de grootste sloppenwijk van Afrika, ik zit in de auto samen met m’n ouders en Willem en mensen van Compassion, we rijden over een hobbelige weg met heel veel rondslingerend vuil. Twee jongetjes spelen op een van de vele vuilnishopen langs de kant van de weg. Een van hen stopt iets in z’n mond. In hun ogen staat geen vreugde te lezen - het straatleven is hard in Kibera. Ik zie deze jongetjes die op een donderdagochtend dus niet naar school gaan. Ik denk aan al de dingen die op deze vuilnisbelt zouden kunnen liggen… lijm, condooms, scherpe randen van opengemaakte blikjes, glasscherven, spuiten en noem maar op. Terwijl ik in die auto zit schieten de tranen me in m’n ogen en voel ik zo’n enorme moeite in mezelf opwellen. Waarom kan dit? Waarom gebeuren zulk soort dingen?

Toch nu mijn gedachten weer naar dat moment afdwalen, wil ik juist niet aan die triestigheid en moeite denken - of over de hardheid van deze wereld praten, ik wil het verschil schetsen, dat wel! Maar ik wil juist schrijven over hoop! Over het verschil dat we kunnen maken. Mezelf en jullie weer bewust maken van het feit dat wij en jullie die hoop kunnen zijn. Compassion maakt verschil. Ik heb Belinda (ons sponsorkindje uit Kibera) heel wat zien lachen tijdens ons bezoekje. Ik heb haar vader zien glunderen toen hij over zijn kinderen vertelde dat de meesten nu naar school kunnen. Ik heb haar moeder zien huilen van geluk omdat ze ook anders heeft meegemaakt. De kinderen die opgenomen worden in een Compassion-project kunnen naar school en hoeven niet op straat te leven - hun broertjes en zusjes krijgen indirect ook meteen hulp. Belinda krijgt voedzame maaltijden, ze hoort het evangelie, krijgt gezondheidszorg (kan naar de dokter als dat nodig is) en extra scholing waar nodig. Daarnaast leert ze heel veel op het gebied van maatschappelijke normen en waarden en mag ze heerlijk spelen samen met leeftijdsgenootjes. Ze krijgt mededogen. Er is Iemand die voor haar zorgt. Jij mag die schakel tussen haar en Iemand in zijn.

Jij kan die schakel zijn die hun verjaardagen glans geeft. Die hun hoop geeft op een toekomst, hoop op een volgende verjaardag. Voor nog geen EURO per dag help je zo’n kind in armoede (dit is bij ons misschien een weekje iets rustiger aan boodschappen doen, een keertje dat biertje laten staan, eigenlijk nog geen nieuwe kleding hoeven te kopen omdat ik toch wel zoveel leuke dingen in de kast heb, een maand lang de verwarming eens twee graden lager zetten en gewoon een dikke trui aan doen).

Er zijn nog veel te veel ongesponsorde kinderen. Juist in deze tijd van economische recessie mogen wij beseffen dat wij het zo goed hebben. Wij moeten misschien een keertje opletten bij onze uitgaven, maar de meesten van ons kunnen nog gewoon zonder echte financiele zorgen verder leven. Ben jij ook zo iemand? Help jij dan ook zo’n waardevol meisje (zie foto) of jongen die nog geen sponsor heeft?

PS: Wil iedereen bedanken voor de felicitaties, kaartjes, mailtjes, belletjes - erg gezellig allemaal!

Als je weet waar je het om viert… en wij zijn er blij mee! Dit jaar vieren we het helaas niet met onze familie en vrienden in Nederland - maar onze “tweede familie” hier (onze collega’s) neemt die plaats in! Vanaf deze plek willen we dan ook iedereen die we geen persoonlijke knuffel kunnen geven een hele fijne Kerst wensen. Geniet van het feit dat we mogen leven omdat het Leven ons is gegeven en geniet van alle bijzondere momenten!

We zitten alweer meer dan 2,5 week in Juba, Zuid Sudan. We kunnen je vertellen dat dat toch weer een hele andere gewaarwording dan Malakal of Melut is… Het is een stuk minder “back to basics”. Maar de contrasten zijn daardoor nog groter. We willen jullie meenemen in onze belevenissen door te beginnen bij een nacht op de ICCO compound, waar Medair een aantal tukuls/gebouwen huurt voor “teamleven en rust (slapen)” - het kantoor ligt ongeveer op een half uur (hobbelwegen) afstand rijden daarvandaan. Maar goed… het is dus avond, we hebben net samen met onze collega’s koehandel (of cow-trade) gespeeld en zijn nu (na een heerlijk koude douche) klaar om ons bed in te duiken. Het is warm, bloedheet eigenlijk (ja het droge seizoen is weer begonnen), maar we weten dat het, net als in de woestijn in de nacht behoorlijk kan afkoelen; dus Willem komt toch maar gezellig tegen me aangekropen (we hebben hier twee enkele bedden…)! Plotseling horen we verschillende schoten in het dorp - we schrikken op en ik hoop ook altijd in stilte dat er geen gewonden zijn gevallen. De afgelopen weken was het meer gewoonte dan uitzondering dat je ’s nachts schoten hoorde! Gelukkig klinkt ‘t allemaal aardig ver weg (al lijkt het tijdens de stilte van de nacht) soms wel heel dichtbij. Dan terwijl we eindelijk ingedoezeld zijn, horen we opeens een keiharde knal, dit keer wel erg dichtbij. Dit is echter geen schot, maar een mango die uit de boom op ons golfplaten dak valt. En dat komt hard aan! De bomen dragen aardig wat vrucht; dus we kunnen onze lol op de komende dagen. Toch heb ik wel een paar uurtjes minder slaap over voor deze heerlijke vruchten!

’s Ochtends om 6.45 uur gaat onze wekker weer - tijd om van de ICCO compound in de 4×4 naar kantoor te rijden. We zijn blij dat het regenseizoen over is, want de auto kwam op de reis naar kantoor (zelfs met z’n power van fourwheeldrive) regelmatig vast te staan. Op een plaats is het nog steeds een avontuur en ik ben eerlijk gezegd altijd blij als we het weer naar de overkant gehaald hebben. Onze compound ligt op een heerlijke plek in Juba. Je zou niet denken dat dit de stad is; rondom staan bijna alleen maar tukels (hutten gebouwd van hout, zand en rieten daken) en de weg is minder dan een landweggetje. Wat maakt dat de nachten rustig zijn (op de mango’s of een begrafenis - die vaak met de hele nacht luid zingen wordt gehouden) – in ieder geval geen grote generator van buren die de hele nacht aanstaat… zoals bij kantoor. De dorpelingen zijn ook ontzettend vriendelijk (waarover meer in een volgend verhaal).

We kunnen verschillende routes nemen en vooral tijdens het regenseizoen is het erg belangrijk dat we de juiste route nemen. Vaak kiezen we voor rechts afslaan, dit is de langste en meest hobbelige route, maar ook met de minste kans dat je vast komt te staan in een modderpoel. Een paar zondagen terug moest Willem nog te hulp schieten voor onze buurvrouw die muurvast stond - na anderhalf uur van alles proberen kregen ze het eindelijk voor elkaar de auto er uit te rijden. Je kunt je voorstellen dat je dit liever wilt voorkomen op je vrije zondag, maar ook op weg naar het werk!

Na een op z’n zachtst gezegd erg hobbelige rit komen we aan bij een grotere verkeersweg. Hier heb je minder kuilen en hobbels, maar ik weet nu niet wat beter is. Dit houdt namelijk ook in dat de vele motorrijders (goedkoop snel middel om te reizen in Juba) en andere 4×4 een snelheid aan nemen waarbij je je hart vasthoudt. Tijd ook om de ramen dicht te doen, anders heb je voor niets net een koude douche genomen en zit je weer onder het stof! Al snel komen we langs een busstation – een plek waar allemaal matatu’s (kleine busjes) langs en op de weg staan, met een markt aan beide zijden. Gisteravond kwamen we terug en konden we deze plek niet passeren. Want met dat het een schilderachtige plek is, waar je in Nederland echt op een terrasje zou gaan zitten om “mensen te kijken” of langs de vele marktkraampjes zou willen lopen – staat het ook bekend om een haard voor onrust. Waar veel mensen zijn, kan ook heel snel de sfeer veranderen! Er werd geschoten – wat inhoudt dat wij proberen om er zover mogelijk bij vandaan te blijven.

Na dit drukke punt komen op een van de spaarzame asfaltwegen uit. Sinds een paar maanden wordt er hard gewerkt om hoofdwegen te asfalteren. Verkeersregels en verkeersveiligheid zijn echter een onbekend begrip hier! Motorrijden doe je zonder helm en een motor gebruik je zeker om op alle mogelijke manieren een auto te passeren. Ook voetgangers hebben totaal geen benul dat de geasfalteerde weg weleens kan zijn aangelegd voor “voertuigen” en niet om zomaar opeens over te steken. Goede reden om niet harder te gaan dan 40 km per uur.

En dan komen we rond 8 uur aan op kantoor waar we eerst gezamenlijk devotions hebben en ontbijten (heerlijk luxe broodjes overigens - bijna nog lekkerder dan de harde witte bollen van de bakker in Amersfoort!) en dan weer vol energie aan de slag.