Vandaag was voor ons beiden de laatste werkdag bij Medair, Zuid Soedan. Hiermee is een einde gekomen aan onze 2 jaar overzee in Afrika; Kenia en Zuid Soedan.

Hoewel we al afscheid genomen hadden van onze collega’s en de diverse locaties moet ik eerlijk toegeven dat er tijdens dit schrijven veel emoties loskomen, want lieve mensen, wat is dit een bijzondere tijd geweest en wat zijn we buitengewoon gezegend!

We zouden een opsomming kunnen geven van hoe deze twee jaren zijn geweest, hoe ons contact met de lokale bevolking is geweest en wat we van ze hebben mogen leren, we kunnen schrijven over hoe we Soedan hebben ervaren, de moeilijkheden, de liefde tussen de mensen, het verdriet van velen mensen, schietpartijen, politieke veranderingen, ziektes, een recordaantal vlieguren, 52 graden celcius, enorme regens, diversiteit, veel uitdagingen, het werk dat we mochten doen voor Medair, het gemis van onze familie en vrienden, de bescherming die we elke keer weer mochten ervaren van onze Vader en nog veel en veel meer maar daar willen we eigenlijk niet verder over schrijven want dit is tenslote allemaal terug te vinden in dit weblog wat we al die tijd hebben bijgehouden.

In deze periode zijn we enorm gesteund door jullie support. Contact onderhouden op afstand is niet altijd makkelijk, iedereen heeft het druk en heeft zijn/haar agenda vol met activiteiten maar we vinden het echt supergaaf dat jullie ons niet vergeten zijn, ons hebben gesteund in gedachten, in gebed, per email of om zo af en toe eens een berichtje te plaatsen, een kaartje te sturen of zelfs te bellen!

D A N K J U L L I E W E L ! !

Morgen komen mijn schoonouders voor drie weken op bezoek en zo hopen we met elkaar een onvergetelijke tijd in Kenia te mogen hebben en te genieten van de prachtige flora en fauna. Het is daarbij voor ons ook heel ontspannend om nog een aantal weken hier te mogen zijn maar dan in volledige relax mode (nou ja, we moeten nog zien hoe relaxed de beklimming van Mount Kenia zal zijn .

Binnenkort zullen er zeker nog een paar actuele blogs volgen over Lake Nakuru, de Masai Mara en Mount Kenia met daarbij natuurlijk ook een verwijzing naar een diversiteit aan geschoten plaatjes van deze avonturen. Daarnaast zullen we in de komende maanden gaan terugblikken op onze tijd in Zuid Soedan en de ongeschreven verhalen een plekje geven. We komen iedere keer nog zoveel foto’s tegen waarvan we zeggen… daar hebben we ook nog helemaal nooit over geschreven, dat ons dat een goed idee lijkt!

Allereerst willen we jullie een goed 2009 toewensen. Gods zegen in dit nieuwe jaar en we hopen dat jullie zullen genieten van alle mooie momenten.

We hebben een hoop meegemaakt in de afgelopen weken, ondanks dat het op ons weblog (op de Kerstgroet na) stil is geweest. We hebben vele malen afscheid genomen, Kerstfeesten gehad, gezongen, gelachen, traantjes gelaten, lekker gegeten, gewandeld, veel samen met ‘t team gedaan, een conferentie gehad, overdrachten gedaan en nog vele dingen meer.

Ook hebben we helaas in de afgelopen week het verdrietige bericht gekregen dat onze lieve oom is overleden. We hebben de periode van zijn ziek-zijn op afstand mee moeten maken, maar toch zijn we heel dicht verbonden geweest in hart en gebed. Het was niet makkelijk, maar we waren onder de indruk en vol van bewondering over Zijn getuigenis, moed en liefde - samen met zijn vrouw straalden ze zoveel kracht uit. Ondanks het verdriet ervoeren we ergens ook blijdschap in ons hart. Zij zullen begrijpen wat we daarmee bedoelen. We zijn natuurlijk nog steeds dicht in gedachten en gebeden bij de familie en vrienden.

In februari komen we weer terug naar Nederland. Nu eerst nog een periode van meer afscheid nemen en overdrachten en dan een heerlijke vakantie van drie weken met Wen’s ouders in ‘t vooruitzicht. Daar kijken we heel erg naar uit.

We hebben trouwens nog een paar prachtfoto’s van de kerstconferentie, waar we jullie graag hier van mee laten genieten, met name het gebied waar we waren was prachtig en daar hebben we gretig op los gefotografeerd. Veel kijkplezier en hopelijk tot gauw!

Aangezien veel mensen het via, via horen maar we het eigenlijk ook wel persoonlijk met jullie willen delen, nu toch maar even een verhaal op de website…

We hebben afgelopen weekend een vreselijk bericht gehad, namelijk dat onze collega, Johnstone, bij een tragisch auto-ongeluk om het leven is gekomen. Johnstone was een administratief medewerker voor Medair Nairobi. We hadden beiden regelmatig contact met hem. Het was een ontzettend lieve jongen en hij was nog heel jong (zeker niet ouder dan ons). Wij vinden het moeilijk, maar we denken vooral aan zijn familie en vrienden en directe collega’s in Nairobi. Zouden jullie voor hen willen bidden, dat ze vrede mogen voelen, dat ze zich gedragen weten door God en dat ze troost zullen vinden bij Hem en bij elkaar. Bid voor alle praktische zaken die geregeld moeten worden en ook voor de chauffeur van de auto, waardoor dit ongeluk werd veroorzaakt. Dank God dat Johnstone Hem mocht kennen en dat hij dat ook uitdroeg. Dank voor de persoon wie hij voor Medair was en de collega die hij voor ons was. Dank God dat wij ondanks dit moeilijke bericht altijd troost mogen vinden en dat met Hem zulk verdriet makkelijker te dragen is omdat we weten dat Johnstone veilig bij Hem mag zijn.

Het is op zulke momenten zo fijn om een Medair familie hier om je heen te hebben als zulke dingen, zoals nu met Johnstone gebeuren. Je mist dan opeens je eigen familie en vrienden nog sterker, maar hebt dan toch een “andere” familie om je heen. Vanochtend moest ik (Wendy) de devotions leiden en dat was, naast erg emotioneel, zo vertroostend, bemoedigend en fijn! Het is zo fijn om te weten dat Jezus ook met ons huilt om deze dingen (zoals Hij deed met Lazarus), maar dat Hij de dood ook overwonnen heeft en dat het leven hier niet eindigt. Maar dat we wel verdrietig mogen zijn, omdat Hij het nooit zo gewild heeft in de first place (het paradijs was immers volmaakt…). Bijzondere was dat Alycke, een lieve Nederlandse collega ook devotions had voorbereid omdat ze niet wist of ik gevraagd was om het voor te bereiden en ze had precies dezelfde tekst uitgekozen.
 
Was dus heel fijn en ondanks dat het ook vandaag nog steeds zwaar naar boven komt en je op momenten dat je iets van de administratie nodig hebt weer extra wordt herinnert aan dit grote verlies, ligt daar ook Gods belofte heel helder naast en kunnen we daardoor ons werk ook aardig goed doen! Dank voor al jullie lieve woorden en gebeden voor zijn familie en vrienden! Dat betekent veel voor ons en hen.

Omdat we nog drie maanden te gaan hebben, is het heel raar al afscheid te moeten nemen van bepaalde locaties. Vooral de locaties waar je heel lang hebt gewerkt. Afgelopen week was onze laatste rotatie in Melut en vandaag was onze laatste rotatie in Malakal. Het is allemaal nog heel onwerkelijk en het drong ook nog niet echt tot ons door.

Het eerste “afscheidsfeestje” in Melut was heel gezellig, als afscheid kregen we traditionele Soedanese kledij - genaamd “Lau” (zie foto) cadeau en dat moest natuurlijk gelijk gedragen worden, we hebben gedanst en heerlijk een geit gebarbecued (nee, niet Bessy!!) samen met het team. Daarna afscheid in Malakal - er was een heerlijke cake gebakken; wauw, dat dat kan in Malakal - je kunt echt zien dat er ontwikkelingen zijn! Maar nog steeds drong het niet echt tot ons door. Tot vanochtend bij de devotions… het besef drong in een keer heel diep tot me door, tranen stroomden over m’n wangen en we werden beiden “overwhelmed” (vind het engelse woord voor “overweldigd” beter uitkomen… ) door de lieve woorden die over ons, ons werk en wat God door ons heeft bewerkstelligd en over onze toekomst werden uitgesproken. Heel bijzonder.

Dan kwam ook John, onze guard waarvan we hebben overwogen hem te kidnappen en mee te nemen in onze koffer (jullie moeten deze lieve Soedanees eigenlijk ook in Nederland meemaken…), ook nog eens aanzetten met een prachtig laken en twee kussenslopen met daarop prachtige borduursels als bedankje. We weten dat hij het met zijn vrouw en drie kinderen en zus met kinderen (die ook bij hem in de compound verblijft) niet makkelijk heeft om rond te komen van het “bewakerssalaris” bij Medair - maar hij moest en zou zijn dankbaarheid tonen dat wij hier zo’n tijd gewerkt hebben. De lokale staf vond het vreselijk om te horen dat we gaan, maar als we gaan om weer “dicht bij onze familie te zijn” - dan was het goed! Als we onze Soedanese familie maar niet vergeten…

En hoe zouden we dat ooit kunnen?

We hebben de laatste tijd vaak over Compassion geschreven en over het werk wat ze doen omdat we een van onze sponsorkindjes (Belinda) hebben kunnen bezoeken.

Nu zeggen veel mensen: “Wat gaaf dat jullie dat doen! Wat gaaf dat jullie de mogelijkheid hebben!” En dat vinden wij ook! We zijn heel gezegend dat we dit kunnen en mogen doen. (De vader van Belinda zei nog: “Wat zijn jullie gezegende mensen en ik hoop dat jullie nog meer gezegend mogen worden zodat jullie nog meer kunnen uitdelen.”) -SLIK-… ja, dan weet je dat je wel degene bent die het MOET doen. Wij leven niet in armoede, dus hebben we de mogelijkheid om anderen uit armoede te redden. Het is heel makkelijk om je rijkdommen uit te geven aan allerlei (in onze ogen) ook belangrijke zaken, het is heel gemakkelijk om je levenspatroon aan te passen aan je inkomsten-patroon, tenminste… als dat inkomstenpatroon omhoog gaat, niet waar?

Maar als jullie zeggen: “Wat gaaf!” Dan willen wij ook iets zeggen:

“Is er iemand van jullie die dit leest die ook een kindje wil sponsoren?”

We kunnen jullie namelijk vertellen dat JULLIE ook zo’n kindje uit armoede kunnen redden! VANDAAG kunnen jullie een kindje redden van ziekte, honger of dood doordat het niet hoefde te zwerven op straat omdat het nog geen sponsor had. VANDAAG kunnen jullie een kindje hoop geven op een betere toekomst omdat het de mogelijkheid kreeg om naar school te gaan. VANDAAG kunnen jullie een kindje laten weten dat hij/zij er niet alleen voor staat omdat hij/zij Jezus mag leren kennen. VANDAAG kunnen jullie dat doen!

Ja, echt - we zijn serieus, we stellen jullie deze vraag niet voor niets: “Is er iemand van jullie die een kindje wil sponsoren?”

Er staan zoveel kinderen gewoon op dat ene wonder te wachten en dat wonder kun jij zijn! Gewoon doen. Ook jij kunt zeggen “ik sponsor een kind”! En wij kunnen je vertellen, het verandert niet alleen het leven van het sponsorkindje, het verandert ook jouw leven.

We weten dat het op dit moment prachtig weer is in Nederland, we weten dat er genoeg dingen te doen zijn die je er weer van weerhouden om zo’n formulier in te vullen of om een informatiepakketje van Compassion aan te vragen. Maar elke dag sterven er weer 16.000 kinderen en jij kunt er eentje redden (of misschien wel twee of drie) NU!

De harde waarheid: “Adem in, adem uit… Bijna elke keer dat jij uitademt blaast een kind in armoede zijn laatste adem uit…”

Dit zijn voor ons genoeg redenen om nog eens bij onszelf na te gaan of we ECHT niet meer kunnen doen om deze waardevolle levens te redden. En Compassion doet prachtwerk! We zijn op verschillende projecten geweest (in Ecuador en Kenia) en zijn daar levende getuigen van. Je geld komt terecht, daar waar het zijn moet; daarover hoef je je echt geen zorgen te maken.

Als je meer redenen wilt dan hierboven zijn opgeschreven, we kunnen je er zo honderd geven - mail ons dan en we vertellen je over onze ervaringen. Of kijk naar een van de filmpjes van Compassion die we hieronder neerzetten…

Maak van uitstel geen afstel en wees het wonder, vandaag nog…!

In ons eigen leven heeft God al zo vaak wonderen gedaan. Als jullie ons blog afstruinen zullen jullie er verschillende tegenkomen. Hij heeft oog voor Zijn kinderen. Daarom zijn wij zo betrokken bij Compassion. We hebben de mogelijkheid om Gods echte liefde in een wereld vol armoede en pijn te brengen, we hebben de mogelijkheid om kinderen van armoede te redden. Vandaag willen we jullie aanmoedigen om deel te worden van deze geweldige bediening. Jij bent misschien wel de enige persoon waardoor dat kindje gered kon worden…

Bovenstaand filmpje is in het engels, mocht je een filmpje met Nederlandse ondertiteling willen zien of een Nederlands ingesproken filmpje dan kun je ook deze link aanklikken.

Als je naar het buitenland gaat, ben je zelf niet de enige die de consequenties daarvan meedraagt. Hoe graag ik ook zou willen dat dat wel het geval was… Ouders, vrienden en familie leven mee. En omdat het op zo’n grote afstand is, is het gewoon moeilijker, je kunt immers niet even oog in oog vertellen wat er gaande is of een schouder bieden of een arm om iemand heen slaan. Daarbij komt dat het onbekend terrein is, niet wetende in wat voor situaties we terecht zullen komen. Foto’s zeggen meer dan woorden maar met eigen ogen zien wat er hier gebeurt zegt meer dan foto’s.

Toen we deze beslissing namen, de beslissing om naar het buitenland te gaan en mensen in nood te helpen, nu alweer meer dan drie jaar geleden, wisten we dat we in onze beslissing een hoop emoties en gedachten van anderen meenamen. We wisten dat het niet alleen iets met onze eigen emoties en gedachten zou doen. Deze beslissing zou met name ook een grote impact hebben op onze ouders, broers en zus.

Vandaag kreeg ik een mailtje van mijn ouders met als titel: “Naar bericht”. Ik kon het niet helpen, maar moest gelijk denken aan het overlijden van een tante en kreeg al een brok in m’n keel, maar gelukkig was dat niet het geval. Maar de brok in m’n keel bleef. Ik las dat een tante zich heel ongerust had gemaakt en gelijk aan mij had gedacht toen ze had gelezen dat er vijf vrouwen van een hulporganisatie beroofd en verkracht waren. Ze had geprobeerd m’n ouders te bereiken en toen dat niet lukte heeft ze een andere tante gebeld. Die heeft haar iets gerust gesteld, maar de echte geruststelling kreeg ze pas ’s avonds toen ze m’n ouders wel te pakken kreeg die gelijk het internet afzochten voor bevestiging. En ookal was het een geruststelling dat ik geen slachtoffer was geworden, het maakt het bericht niet minder erg. Toen ik de berichten over deze overval op internet las begreep ik de ongerustheid - de overvallers was het gelukt om een bewaakt compound in te komen en de jongeren allemaal in een kamer te leiden en te beroven en vervolgens vijf jonge meisje te verkrachten. Vreselijk. Zoals ik al zei: dit zet je aan het denken, dit bracht een brok in m’n keel.

We kunnen ons (gelukkig) niet voorstellen hoe het is om zelf in zo’n situatie terecht te komen. Wel kan ik me zo voorstellen dat Willem’s eerste reactie zou zijn ze te pakken en te laten lijden. Onze eerste aardse reactie. Toch willen we even reageren op de reacties die we lazen van diverse mensen die dan maar gelijk zeggen dat hulp in Afrika gestopt moet worden, want het zijn beesten daar. Hoe kunnen mensen deze uitspraken doen en op die manier generaliseren??!! Het is gewoon niet waar. We weten wel dat de meesten mensen die onze website lezen, niet zo denken, maar we willen het toch even gezegd hebben…

Oh, ja… je hebt ze er tussenzitten, absoluut - mensen waar ik weinig menselijkheid meer in kan vinden, maar die heb je in Nederland ook, een paar daarvan heb ik persoonlijk ontmoet. Dat betekent niet dat gelijk heel Afrika maar niet meer geholpen moet worden en zo is. Ik ken hele lieve Afrikaanse collega’s, waarvan ik weet dat ze hun leven voor mij zouden wagen als er ook maar iets in het compound zou gebeuren. Ik kan met eigen ogen hier zien dat deze mensen te leiden hebben onder de omstandigheden van sloppenwijken die nog niet uit de greep van armoede komen, onder de stijgende voedselprijzen, onder de grote werkeloosheid, onder ziektes, onder ruziende leiders. Deze mensen hebben hulp nodig, die kun je niet over een kam blijven scheren. Ook niet na deze vreselijke gebeurtenis! Een verkrachting is vreselijk en NOOIT goed te keuren en moet bestraft worden. Maar we willen ook even de andere kant laten zien - dat er hier in Afrika gestolen wordt omdat je je eigen kinderen al dagen niet hebt kunnen voeden is misschien niet goed te keuren, maar ergens wel begrijpelijk. De oorzaak voor het probleem dat mensen aan de drank raken of lijm snuiven en daardoor vreselijke dingen doen is niet zo heel ver te zoeken. Tuurlijk zijn de gevaren hier groter dan in Nederland, maar zijn alle Afrikanen daardoor gelijk slechter? Nee en juist omdat ze hier in moeilijkere omstandigheden leven, juist DAAROM hebben deze mensen heel hard hulp nodig en moeten wij niet alleen maar in onze veilige haventjes blijven en de “wereld daar” er maar slechter op laten worden. Jij kunt de keus maken om een kind te sponsoren waardoor het zich kan ontwikkelen, om geld te geven, om te bidden voor situaties als deze in deze landen of door jezelf actief in te zetten op wat voor manier dan ook.

Ik kan je wel vertellen dat ik hier heel veel heb geleerd. Ik heb nog nooit een cultuur gezien waarin mensen zoveel voor elkaar over hebben. De familiebanden zo enorm warm zijn en men ook heel veel bewondering heeft voor mensen van buitenaf die hulp komen verlenen. Je moet deze mensen alleen beter leren kennen en niet alleen afgaan op zulk soort nieuwsberichten. Lieve mensen, zulke berichten doen veel pijn, maar laten we niet alleen kijken naar wat er allemaal fout kan gaan, laten we kijken hoe we samen kunnen werken aan een betere toekomst en start bij jezelf - als je zulke gedachten kunt hebben, dat alle Afrikanen dan maar beesten zijn en dat we alle hulp moeten stoppen, dan zit er ook iets goed fout in jouw hart!

Bij het overdenken en lezen van dit alles, werd me ook weer emotioneel en diep duidelijk dat wij deze keuze dan wel hebben gemaakt en de volle honderd procent zekerheid hebben dat het goed is hier te zijn, omdat God ons hier heeft geleid. Maar dat we onze ouders onbewust ook mee nemen in onze keuzes en of ze het nu goed of fijn vonden of niet (ze vonden het echt niet prettig dat we zo ver weg gingen, naar oorden waar zoveel ellende en armoede is). Maar ze houden van ons en ze moesten wel achter ons gaan staan en ons steunen, ook omdat ze weten dat we anderen er mee helpen en het een roeping is van God. Helaas betekent dat ook dat ze met hun ouderlijke zorg door veel moeilijke momenten gaan, meerdere malen ongerust zijn geweest als Soedan of Kenia weer in het nieuws was. Dat ze met de onrusten in Kenia soms een paar nachten niet konden slapen.

Wat ben ik dan blij dat ze God kennen en dat Hij ook rust kan geven en vrede en verbondenheid. Door gebed wisten wij ons allen verbonden, ook in de moeilijkere tijden…

Dit zijn Belinda en ik op ‘t springkussen. Willem kon helaas alleen maar achteraf van de foto’s genieten (waarvan hij jullie ook zeker aanraadt ze hier te bekijken), want hij was te druk met M-supply, waar jullie straks ook meer over kunnen lezen in ons volgende blog. We sponsoren Belinda nu iets meer dan een half jaar en hadden een maandje geleden al het voorrecht om haar te mogen ontmoeten terwijl wij R&R hadden in Nairobi. Vandaag mocht ik haar weer zien en konden Belinda (en ik trouwens ook) genieten van het kind mogen zijn.

Kind zijn in Kibera - de grootste sloppenwijk van Afrika - is niet makkelijk. De weg van school naar huis is vol gevaren en thuis is er vaak gelijk weer werk aan de winkel. Belinda’s vader probeert geld te verdienen door uurwerken/horloges te repareren. Vaak verdient hij daar maar een paar shilling mee en hij is natuurlijk afhankelijk van de hoeveelheid klanten die hij kan krijgen. Soms komt hij thuis met eten, een andere dag moet de familie het zonder eten doen. Terwijl haar moeder probeert mais en pinda’s te verkopen op de markt, helpt Belinda in het huishouden, sprokkelt ze hout of past ze op haar kleinere broertjes en zusjes.

De projectleiders laten me weten dat er een stijging is van kinderarbeid en kindermisbruik en het aantal straatkinderen is ook toegenomen. Er zijn nog heel veel kinderen niet gesponsord. De hoop van een van de teamleden is dan ook dat ik de zegeningen die ik tijdens het bezoek mag ontvangen mag delen met anderen thuis. En dat wil ik proberen te doen. Ik wil jullie duidelijk maken wat een voorrecht het is als jij zo’n sponsor mag zijn. Wat een voorrecht het is als een kind blij opspringt omdat ze weer een briefje van jou heeft ontvangen, al is het maar een kattebelletje. Deze kinderen kijken rijkhalzend uit naar een zorgende hand, iemand die om ze geeft. Als je straks de foto’s gaat bekijken zul je zeggen: Maar Belinda ziet er ontzettend gelukkig uit!

“PRECIES!”

Zeg ik dan. Zij is al een aantal jaren opgenomen in een Compassion project. En er is veel veranderd sinds Compassion haar opnam in hun sponsorprogramma en niet alleen voor Belinda - maar voor het hele gezin! Belinda kan regelmatig naar school, haalt goede cijfers en heeft iedere zaterdag extra lessen in het Compassion programma. Belinda wil dokter worden. Wij zijn blij dat we haar daarin mogen stimuleren en opbouwen. Haar vader heeft ook gesprekken met de projectleiders die hem proberen te stimuleren in zijn beroep. Hij maakt nu horloges omdat hij geen timmerman meer kon zijn omdat de aanschaf van hout te duur was. Ze kijken naar mogelijkheden zodat hij misschien zijn werk weer kan oppakken.

Belinda ziet er op deze foto’s weer zo gelukkig uit omdat ze hoop heeft. Ze kijkt hoopvol uit naar de toekomst, zij mag als een van de weinige kinderen in Kibera naar school en mag zo uitkijken naar de toekomst. Haar droom om dokter te worden geeft haar energie om zich volop in te zetten voor school en we zijn blij en dankbaar voor de goede cijfers die ze haalt. Toen ze minder verlegen werd (de laatste keer toen we haar voor het eerst onmoeten was ze ontzettend verlegen) merkte ik dat haar engels ook veel beter was dan ik dacht! Ik had Engelse flash cards (systeemkaartjes met het alfabet en woorden er op met tekeningen er bij) voor haar meegebracht, zodat we haar engels konden oefenen… nou dat was een foutje, want dat was ver beneden haar niveau, toch vond ze het prachtig en was ze erg enthousiast om meer en meer woorden te leren en ze beloofde me dat ze met die flash cards haar broertjes en zusjes ook engels ging leren. Ik zag ook gelijk dat ze thuis hard werkt, iedere keer als er een tas openstond of we naar een ander plekje liepen, was zij de eerste die de tassen al weer had dichtgerist en meedroeg.

Eerst gingen we naar een soort van kleine dierentuin, dat was al leuk, maar daar kwam ze nog niet echt los. Toen besloten we om nog even naar een speeltuin te gaan, hier waren springkussens. Eerst durfde Belinda er niet op, ze had dit immers nog nooit gezien of gedaan. Maar toen ik een paar keer had lopen springen en daarbij erg moest lachten, deed ze ook haar schoenen uit en pakte ze m’n uitgestoken hand. Al snel kregen we allebei de slappe lach na een half uur moesten we echt even uitrusten op het gras. Maar vijf minuten later wilde ze alweer lekker springen… Ook de Compassion medewerkers - die altijd meegaan tijdens zo’n bezoek, vanwege de veiligheid van het sponsorkindje - deden gezellig mee en bleven soms op een afstandje meegenieten van de vreugde die wij hadden. we hebben zo een onvergetelijke middag gehad!

Als je naar deze foto’s kijkt, willen we graag dat je je indenkt dat jij ook een kindje uit de armoede van Kibera (of welke sloppenwijk of armoede waar ook ter wereld) kunt halen! Als je het geluk in Belinda’s ogen ziet, weet dan dat er nog meer kinderen op dat geluk wachten en dat jij dat verschil kunt maken; samen met Compassion. Compassion bevrijd kinderen van armoede in Jezus naam. Wat zijn wij blij dat Belinda een kans heeft om uit de greep van armoede te komen, dat ze een kans heeft om haar droom om dokter te worden achterna mag gaan en dat wij de blijdschap in haar hart mogen zien die Jezus in ons legt! Een blijdschap waar wij zelf intens gelukkig van worden. Kijk nu op de site van Compassion!

Wij kennen het niet en hebben het nooit gekend. Honger… O, ja, we hebben wel eens trek gehad wanneer we voor de zoveelste keer dezelfde stew met rijst of pasta kregen voorgeschoteld in Soedan. Trek in iets anders… maar honger? Nee, nog nooit! We krijgen zelfs lekkere sausjes opgestuurd vanuit Nederland om de maaltijden iets meer gevarieerd en kleurrijker te maken.

In landen als Haiti, Bangladesh en Burkina Faso gaat 75% van het inkomen van de armen naar eten, in vergelijking met 15% in de Westerse landen. Kun je het je voorstellen? In de Westerse landen hebben we nog veel luxere maaltijden ook, gaan mensen regelmatig uit eten en dan nog is het maar ongeveer 15% van het inkomen wat wordt besteed. Gemiddeld. Neem Burkina Faso, rijst is binnen een jaar tijd 40 procent duurder geworden, kookolie kost 67 procent meer. De prijs van de melk is het meest gestegen, namelijk met 129 procent*.

Vele kinderen en hun families roepen om hulp omdat ze niet weten wanneer en waar hun volgende maaltijd vandaan zal komen, vaders komen later thuis zodat hun kinderen al op bed liggen en ze hen niet onder ogen hoeven te komen zonder eten. Een vader had twee vissen gevangen, maar moest nog schulden afbetalen dus hij verkocht zijn vissen op de markt, na z’n schuld afbetaald te hebben hield hij nog maar een klein deel van het geld over, 1/4e van wat hij moet betalen voor een zak met meel. Hoe moet hij nu z’n kinderen voeden vanavond?

Wij hebben hier veel te veel terwijl op andere plaatsen mensen met honger naar bed gaan. Voor 25 euro geven we een kind drie maanden te eten. Voor 50 euro (en dat is voor Nederlandse begrippen vaak nog weinig geld) gaan wij met z’n tweetjes een avondje uit eten. Kunnen wij die etentjes misschien gewoon wat vaker laten staan? Als we gewend zijn het drie keer per jaar te doen, zouden we dit dan kunnen beperken tot 1 keer per jaar? En vervolgens die 100 euro weggeven aan het “Global Food Crisis Fund“?

Naast dat wij gisteren een dag gevast hebben (naar aanleiding van een oproep van Compassion) om te bidden en te vasten voor hen die honger hebben, willen we echt verschil gaan uitmaken door bepaalde dingen gewoon anders te doen!

Ik las een blog van een moeder, haar naam is Lisa, ze heeft ook meegedaan aan de vastendag. Ze heeft dit eigenlijk voor moeders geschreven, maar het raakte mij ook. Wij willen een deel van wat zij schreef (vertaald) met jullie delen omdat het ons raakte.

Ik heb gevast - voelde wat kleine ongemakken - maar als een moeder, is een dag zonder voedsel een druppel in een emmer van opofferingen die ik heb gemaakt nadat m’n kind was geboren. Jullie moeders zullen dat wel begrijpen.

We hebben onze slaap opgeofferd, onze vrije tijd, onze carriere, onze “lijn”, onze vrijheid om onze eigen tv-programma’s te kijken. Een dag zonder voedsel - geen probleem. Een moeder zijn, dat is een opoffering.

Nu zal ik je vertellen wat me heel erg raakt - en ik spreek weer als een moeder.

Vraag me om mijn kind ’s ochtends wakker te maken en haar te vertellen dat ze vandaag niets te eten zal krijgen. Vraag me om haar ’s avonds huilend in bed te stoppen omdat ze zo’n honger heeft. Als ze naar me kijkt, vol vertrouwen en liefde - weet ik dat ze van mij afhankelijk is in alles - vraag me haar te vertellen dat er morgen ook niets te eten is. Vraag me nu haar dit dagelijks te vertellen, totdat haar ribben uitsteken, haar maag is opgezet en ze bijna niet meer kan lopen.

Als een moeder wil ik mijn kind alles geven - het beste van alles. Vertel me dat ik haar niets kan geven - niet eens het eten dat haar in leven houdt. In een moment, heeft datgene wat eerst een gewone activiteit was, ineens een indrukwekkende betekenis.

Elke dag gaan er zestienduizend kinderen dood aan hongergerelateerde ziektes. Elke dag - 16.000!

Ik huil om deze kinderen - maar ik huil dubbel voor hun moeders. Ik kan me hun pijn niet voorstellen.

Hoe makkelijk is het voor de rest van ons. Wij hoeven niet in deze realiteit te leven. We zien het vaak niet eens gebeuren. In feite kunnen we ons zelfs in ons dagelijks leven voordoen alsof het helemaal niet gebeurd. En ik geloof dat dat laatste niet alleen triest is, maar ook harteloos wreed. Deze moeders hebben onze hulp nodig, en als wij ze dat kunnen bieden, moeten we dat doen.

Dus ik vraag jullie moeders nu vandaag, om diep te gaan in datgene wat je kunt doen!

—————————–

Dit is niet de volledige blog, maar dit gedeelte uit haar blog bracht mij tot tranen en we beseften ons dat we ook meer willen doen. Dat God ons mag helpen om deze mogelijkheid te gebruiken om eenvoudiger te leven, zodat anderen eenvoudigweg kunnen leven! Dat het niet bij die ene dag vasten en bidden blijft, maar dat je ook in je dagelijks leven zoveel kunt doen om bewuster bezig te zijn.

Een paar ideeen:

• Probeer bij iedere maaltijd te bidden voor diegenen die honger hebben. Dank God voor wat Hij jou heeft gegeven, en erken dat er velen zijn die niet zo’n maaltijd krijgen, of niet genoeg om hen te vullen. Vraag God hen te omringen met Zijn liefde.
• Gebruik geen zinnen meer in je vocabulaire die gewoonweg niet waar zijn. Je komt thuis na een lange werkdag en zegt: “Ik heb honger!” Dit is typisch iets wat ik regelmatig zeg wanneer ik echt honger heb. Maar het is gewoon niet waar — duidelijk, niet eens dichtbij de waarheid. En het toont geen respect voor diegenen die echt weten wat honger en verhongeren is.
• Nog een zin waar we echt van af moeten: “Er is niets te eten in dit huis!” ik denk dat we hier allemaal wel schuldig aan zijn. Als we vinden dat er niks in de koelkast en kasten ligt wat we op dat moment lekker vinden. Ik denk dat ik nog nooit in een huis gewoond heb, waar ECHT niets te eten was!
• Praat er over met vrienden en familie en bid er voor. Deze voedselcrisis mag niet vergeten worden!
• Eet eens een weekje alleen water en brood, of ga een keertje niet uit eten terwijl je dat wel wou doen en geef het geld wat je bespaart aan het Global Food Crises Fund

Zomaar een paar ideeen. Wij weten zeker dat dit verschil uit zal maken, al is het maar voor dat ene gezin!

*bron: gebedsbrief juli Compassion

Daar zit ik dan… nog een dag in Malakal, zonder m’n mannetje, met een hoop collega’s die hetzelfde lot delen. Absoluut nog niet zeker of er morgen wel weer een vlucht zal vertrekken. Die onzekerheid kan zo irritant zijn, maar die onzekerheid is relatief. Je kunt je er vreselijk aan gaan storen en dat heb ik ook zeker verschillende momenten gedaan vandaag en gisteren, maar m’n collega’s spraken me gelijk aan op ‘t stuk wat ik in ‘t begin van de week zelf in de Nile File heb geplaatst (zie hieronder) en zeiden dat ik ‘t positief moet bekijken! Wow, dat deed me echt goed, want als we elkaar helpen op zo’n manier, wat kan de wereld er dan ineens een stuk rooskleuriger uitzien! Ik kan zeuren over een vlucht die misschien weer niet gaat en waardoor ik mogelijk de verjaardag van m’n allerliefste mis. Maar ja… “this is Africa!” En de dingen lopen daar nu eenmaal niet zo gepland en georganiseerd als in Europa. En het veranderd echt niet als ik negatief of sjaggarijnig ga zitten doen, ik kan er maar beter om lachen! Bovendien was het voor mij wederom een goed moment om weer even met m’n neus op de feiten van Afrika te worden gedrukt en waarom het zo heerlijk is dat we met Medair echt verschil mogen uitmaken!

We moesten namelijk nogal een eind omrijden om bij het vliegveld te komen omdat Salva Kiir (de president van Zuid Soedan die gisteren was gearriveerd toen we ook al niet konden vertrekken nadat we waren ingecheckt en 2 uur zaten te wachten) ook deze dag zou vertrekken. Veel straten waren afgesloten vanwege exclusief gebruikt door meneer de President. Honderden politieagenten langs de kant van de weg en ook bewapende militairen. Een interessant gezicht en in Nederland zouden jullie het bijzonder indrukwekkend hebben gevonden, dat weet ik zeker; maar hier voelt het al bijna gewoon om zoveel “gewapende mannen” te zien…

Onderweg terug naar Malakal ging er nog vele malen door m’n hoofd: “Hadden ze dat niet eerder kunnen bedenken?” Maar het volgende moment dacht ik; ach het is al heel bijzonder dat er bijna dagelijks een vliegtuig vanuit dit gedeelte van de wereld, waar mensen vaak nog van minder dan 2 dollar per dag leven, naar Loki en vervolgens Nairobi vliegt. En het brengt me ook terug bij een uitspraak die John een van de bewakers deed toen ik gisteren tegen hem zei: Oh, wat zou ik jou graag bepaalde dingen in Europa willen laten zien! Toen zei hij heel wijs: Ja, ik zou het geweldig vinden om een tijdje met jullie naar Nederland te gaan, maar waarschijnlijk kan ik van de vluchten die we daarvoor moeten nemen een jaar lang m’n hele gezin voeden. En dat is waar!

En terwijl ik dat denk, valt m’n oog op een meisje langs de kant van de weg, tot aan haar knieen in een slootje die deze ochtend ontstaan is na een vreselijke stortbui gepaard met onweer en windhozen. Het is een sloot die volzit met bacterien en viezigheid, mensen die hun afval in die geulen gooien en af en toe ook hun behoefte daar doen. Waar geiten en ratten lopen en daar stroomt nu water. En op dat moment heeft dit meisje water nodig. Ze heeft immers vieze voeten gekregen van de modder, dus die spoelt ze even af in het stromende water. Maar dan, mijn gedachten nog bij wat er allemaal met dit water gebeurd kan zijn, en waar ik nog niet eens m’n voeten zou kunnen wassen omdat ik ze daarmee naar mijn mening niet schoon genoeg krijg, maakt dit meisje een kuiltje van haar handen en weet ik dat ze datgene gaat doen waar ik bijna onpasselijk van wordt, ze heeft dorst gekregen en brengt ditzelfde vieze water naar haar mond en drinkt ervan. Dit meisje heeft nooit anders geleefd. Zij gaat niet op een vlucht naar Nairobi. En ik hoef niet veel verder te kijken en zie tukuls die zeker in 10 cm water staan, die arme mensen, alles wat ze bezitten is nu dus doorweekt. Wat moet dat koud zijn! (Ja ook Soedan koelt af tijdens het regenseizoen…) En dan zie ik sommige tukuls die bijna in elkaar storten van ellende, vanwege de vreselijke storm die we vanochtend hadden en ‘t water sijpelt door ‘t plastic zo naar binnen.

Soms, omdat alles redelijk gemoedelijk gaat in Soedan en de armoede overal om je heen is (anders dan in Kenia, waar we in het verhaal over Kibera en Belinda over vertelden), kun je bijna vergeten dat er nog zoveel nood is in Soedan. Maar wat heeft dit land nog veel hulp en training nodig en wat ben ik blij dat ik daar nog m’n steentje aan bij kan dragen. Dan maar een paar dagen langer in Malakal…

Mensen, wat heb ik het waanzinnig goed! Willem wordt dinsdag alweer 31 - ik denk dat ik er niet heel ver naast zit als ik zeg dat 1/5e van de mensen die leeftijd hier niet eens halen! Hoeveel vaker hoor ik hier dat een Soedanese collega een neefje verliest of een dochtertje of z’n vader of moeder op relatief jonge leeftijd. Soms aan ziektes die door betere voorlichting voorkomen kunnen worden, zoals het drinken van schoon water, water wat je in ieder geval eerst kookt als het vanuit een vieze sloot of rivier komt.

En ach, ik heb misschien nu ook bijna weer een week lang iedere dag hetzelfde gegeten en slaap op een matras met een grote kuil in het midden en moet Willem langer missen dan ik had gedacht. Maar ik heb een dak boven m’n hoofd - ben beschut tegen de regen, heb morgen weer een nieuwe kans op een vlucht naar Nairobi. It’s not about me part II - denk ik maar en dit heeft mijn denken weer rustig gemaakt. Als ik Willem na z’n verjaardag zie, dan kunnen we z’n verjaardag waarschijnlijk weer dunnetjes even over doen en zijn we vast weer EXTRA gelukkig, dat we zo gezegend met elkaar zijn en elkaar weer zien. En zullen we God wederom kunnen danken voor al het goede dat Hij ons geeft en kunnen we Hem vragen of Hij ons de weg wijst dit ook weer op een goede manier uit te delen…

“Let the little children come to me, for the kingdom of God belongs to such as these”. Matthew 19:14

Na een middag met Belinda komen we vol verhalen terug in ‘t teamhuis, maar merken na ‘t eten dat we moe zijn, vol van de indrukken en ervaringen. Wendy heeft zelfs hoofdpijn gekregen. We hebben zoveel indrukken opgedaan tijdens deze dag. Onze emoties gingen alle kanten op! Van groot verdriet om zo’n armoede te zien in Kibera, tot enorme blijdschap om Belinda en haar familie te mogen ontmoeten en te zien dat Compassion een verschil maakt. Hierbij onze impressie van deze middag…

Op aanraden van Compassion hebben we onze camera in een normale tas gestopt en we hadden ook al onze sieraden afgedaan. Je kunt beter als een “normale burger” de sloppenwijk binnenkomen en niet als een “rijke toerist”. Toch vallen we al snel op, want we zijn de enige mzungu in de wijde omtrek te bekennen, onze blanke huid en Wendy’s blonde haren trekken onbewust de aandacht en voor de kinderen zijn we uberhaupt al een bezienswaardigheid.

Onderweg moeten we even stoppen om te kijken of we het projectterrein van Compassion op kunnen rijden, wat tijdens de verkiezingen tijdelijk gesloten is geweest. Als we stil staan worden we heel bewust geconfronteerd met de armoede en alles wat daarmee gepaard gaat. We zien drie jongens tegen een golfplaten bouwsel aanzitten en lusteloos voor zich uit kijken. Een kindje raapt wat lege blikjes op en een stuk hout (zou het voor speelgoed zijn? Of moet hij dat van z’n ouders verzamelen zodat ze het kunnen verkopen?) Een vrouw groet ons en probeert ons een hand te geven door het 1/4e geopende deel van het raam, de lucht die de auto binnendringt doet m’n vermoedens waarmaken; deze vrouw is dronken. Het lokale brouwsel “Busa” doet menige verslaving ontluiken. Mensen weten niet beter, waar moeten ze anders met hun ellende naar toe? Zo kunnen ze het immers even vergeten? Toch zien we ook een kapster, een klein supermarktje, een “telefoonoplaadpunt” en andere zaakjes waarbij de mensen proberen geld te verdienen met de hoop op een betere toekomst. Justus verteld ons dat sommige kinderen dagenlang niets eten. Soms moet Compassion ook in het project op die gebieden bijspringen, Gilbert, de gezondheidswerker heeft regelmatig te maken met ondervoeding en de klachten die daarmee gepaard gaan. Gelukkig krijgen alle kinderen die gesponsord worden door Compassion in ieder geval een keer per week een erg voedzame maaltijd tijdens de projectdag. Ook op sommige scholen wordt porridge (pap) verstrekt. Maar ja… vele kinderen worden ook nog niet gesponsord en gaan niet naar school. Sheila, de accountant verteld ook over de moeilijkheden die dit werk met zich meebrengt, ze hebben ook kinderen in de projecten die vertellen dat ze zijn misbruikt door familieleden. Of kinderen die heel gesloten zijn en niet willen vertellen wat er aan de hand is. Dat zijn hele moeilijke dingen, want vaak onderhouden familieleden elkaar en willen ouders hen niet beschuldigen van misbruik van hun kinderen omdat dan gelijk alle support stopt en ze ook de rest van de kinderen niet meer kunnen onderhouden. Een moeilijke vicieuze cirkel.

Als we de compound van het project zijn binnengereden ontmoeten we Papa Ben. De vader van Belinda. We zijn blij dat hij Engels spreekt, hij heeft zijn mooiste kleding aangetrokken en heet ons heel hartelijk welkom; hij dankt God dat hij ons nu mag ontmoeten en wij danken met hem mee. Hij ontmoet ons op het project, zodat hij met ons mee kan lopen naar zijn “huisje” zodat er een vertrouwd gezicht met ons meeloopt en de kans minder groot is dat we zullen worden overvallen. Als we door de straten van Kibera lopen zijn we natuurlijk bezienswaardigheid nummer een. We lopen een klein stukje terug over de hoofdstraat en schieten dan een smal steegje in; waarvan ik me afvraag hoe ze hier in het regenseizoen doorheen lopen! Er loopt een stroompje water, wat kennelijk ook gebruik wordt als latrine, gezien de geuren die we ruiken en we moeten al springend onze weg banen. Dan zie ik Belinda staan, heel verlegen kijkt ze ons aan en geeft ze ons een handje. Haar stiefmoeder Eunice leidt ons het huisje, euh… hutje binnen. Ik was op veel voorbereid, maar als ik besef dat Belinda nog zeven broers en zusjes heeft; dan vraag ik me echt af hoe ze in deze kleine ruimte kunnen overleven. Het is donker binnen… een klein beetje licht komt door het raam, maar dit raam wordt afgeschermd door een net, zodat hopelijk de meeste muggen en vliegen buitenblijven. Papa Belinda biedt ons de beste krukjes aan en gaat zelf op ‘t bed zitten, wat wordt afgeschermd door een groot doek. Het gedeelte voor het bed is ongeveer 2 bij 2,5 meter klein.

Papa Ben introduceert zijn familie bij ons en Willem verteld iets meer over ons. We stellen elkaar verschillende vragen en sommige vragen kan Belinda zelf in het engels beantwoorden. Het meeste moet worden vertaald en dat doet haar vader. Belinda is een schatje, maar wel enorm verlegen. Dan halen we een door haar gestuurd briefje tevoorschijn, dat doet een glimlach op haar gezicht verschijnen, als we vervolgens haar eerste cadeautje, een opblaasbare wereldbol aan haar geven, glundert ze zelfs. Samen zoeken we de plekken waar we wonen, werken of gewoond hebben en na een keer aanwijzen weet ze Nederland zelf al te vinden! Papa Ben is duidelijk de baas in huis en laat dat een paar keer flink merken, maar daarnaast zien we ook de liefde voor z’n kinderen. We denken dat het een strenge vader is, maar wel een liefdevolle vader. De kinderen die we ontmoeten zijn schatten, Belinda, Vincent en Calvin.

Belinda wil dokter worden. Het broertje van Belinda wil advocaat worden. Heerlijk die dromen, heerlijk die hoop die daaruit spreekt en we bemoedigen haar daarin. We spreken haar de rest van die middag aan met dokter Belinda en zeggen dat als ze zo goed haar best blijft doen op school en God vraagt haar te helpen het haar zal lukken. En weer is daar een glinstering in haar ogen die boekdelen spreekt. Als de familie evenlater onze giften heeft uitgepakt (die bestaan uit meel, rijst, suiker, olie etc. etc. - allerlei levensmiddelen) en Willem en Belinda wat ballonnen hebben opgeblazen wil de familie ons ook wat geven. Ze hebben wel tien frisdrankjes gehaald en nootjes en biscuitjes, zodat we allemaal lekker wat kunnen drinken en eten. Uiteraard krijgen wij de eerste keuze. We kunnen dit niet weigeren, dat doen we ook niet, maar ondertussen weten we wel dat dit bijna een kwart maandsalaris moet hebben gekost. Wij doen nooit moeilijk over het geven aan de armen en hebben daarom ook meerdere sponsorkindjes, maar hebben we daarvoor ooit iets “opgeofferd?”, heeft het ons ooit iets gekost? We zijn blij dat we deel mogen zijn van deze grote vrijgevigheid en gastvrijheid en dat wij daar ook weer van mogen leren.

Als we daar zo’n anderhalf uur zijn geweest, vraagt Justus of we klaar zijn voor het giraffecentrum. En dat wil Belinda wel, want een giraffe blijkt haar lievelingsdier… tenminste dat zegt ze! Nadat we als afsluiting nogmaals met elkaar gebeden hebben, vraagt Willem of we haar broertje Vincent ook mee mogen nemen en later blijkt dat een goeie stap, omdat ze daardoor, tussen haar verlegenheid door, een paar keer een stukje van zichzelf liet zien en zich ook meer op haar gemak voelde. In de auto zit Belinda op Wendy’s schoot en al snel legt ze haar handje op Willems knie voor stevigheid, dit kleine gebaar vult ons met een gevoel van geluk en liefde. We stoppen even op kantoor, daar krijgen we nog wat te drinken en wat cakejes als lunch. Vervolgens komen we na vele omwegen (het giraffecentrum staat zoals zoveel bezienswaardigheden in Afrika niet goed aangegeven), eindelijk daar terecht. Van een afstandje vindt Belinda het allemaal helemaal geweldig, en wijst ze ons zelfs verschillende giraffes aan, maar als we dichterbij komen, op het punt dat de giraffe op een meter afstand is, dan staat ze strak tegen de muur geklemd en wil ze met geen mogelijkheid dichter naar de giraffe toe; lievelingsdier op een grote afstand zeg maar… Ze vindt de giraffe ineens niet meer zo leuk! Die tong is veel te lang en die kop veel te groot, op een plaatje zag tie er veel liever uit! Haar verlegenheid wordt hiermee niet minder. Ze is bang. Na veel proberen, bemoedigende woorden van haar broertje, handen vastpakken en aanmoedigingen van ons, wil ze uiteindelijk wel de iets kleinere giraffe door de tralies voeren. Als we haar vervolgens een foto laten zien van haar en de giraffe moet ze lachen. Deze kleine momenten van vreugde en “openheid” tussen de verlegenheid door, doen ons goed. We kijken nu al uit naar een volgend bezoek - waarbij ze ons in ieder geval al een beetje kent!

Na de ontmoeting met de giraffen, waarbij Willem en Vincent de giraffe zelfs voerden met een brokje tussen hun lippen, gaan we nog een ijsje en een hotdog eten. De hotdog is smullen, maar de eerste hap van het ijsje wordt gelijk door Belinda uitgetuft… weet zij veel, ze had nog nooit een ijsje geproeft, dit is hartstikke koud! We wachten maar even met de volgende hapjes en als ‘t ijs iets gesmolten is, vindt ze het heerlijk! Dan is het tijd om weer terug te gaan…
We zijn blij dat we deze mogelijkheid hadden en hopen dat dit het eerste bezoek mag zijn van nog een paar bezoekjes die mogen volgen. We hopen en geloven dat dit bezoekje onze band met Belinda en haar familie blijvend zal versterken. Wij zijn in ieder geval wederom geraakt door het werk wat Compassion doet.

Wij kijken dan ook terug op een fantastisch bezoek. We willen iedereen die een sponsorkindje heeft aanraden zijn/haar kindje eens te bezoeken. Het maakt een wereld van verschil, voor jezelf, maar zeker ook voor je sponsorkindje. En iedereen die nog geen sponsorkindje heeft, kijk eens op de website van Compassion! Er is een kindje dat op je wacht, die je nodig heeft! De impact van Compassion wordt gezien in de duizenden levens van kinderen en jongeren die veranderd zijn en wij zijn daar ook getuigen van. Ze zijn “too small to ignore” zoals Wess Stafford (voorzitter van Compassion International) dat zo mooi zegt. En om af te sluiten met de quote van Kofi Annan: “Als we het goed kunnen krijgen voor onze kinderen - als we ons aan onze verplichtingen kunnen houden en elk kind de kans geven op een goede jeugd, gezondheidszorg, scholing, gelijkheid en bescherming - dan kunnen we het goed krijgen voor mensen van alle leeftijden!”

Om mee te kunnen genieten van de foto’s kun je deze link volgen!