Waarschijnlijk vraag je je af wat de titel van deze blog te maken heeft met ons weblog. Gaan W&W opnieuw emigreren naar Afrika om een kindercentrum te starten? Wat is er Bzzzonder? Aangezien God ons heel duidelijk heeft gemaakt dat Nederland voor nu de juiste plek is om te zijn, zijn we beiden weer op zoek gegaan naar een vaste baan en tussendoor proberen we ons ook weer in Nederland te settelen wat gelukkig steeds beter gaat.

Jullie hebben misschien Wendy’s blog gelezen over de moeite van het wennen in Nederland en ik denk dat nagenoeg iedere lezer wel weet dat Wendy al voordat we terug waren een mooie baan heeft gevonden bij Compassion als Advocate Specialist (coördinator van de vrijwilligers). Maar… hoe zit het met Willem?? Daar hebben jullie nog niet zoveel over gelezen. Dat kwam niet omdat Willem werkeloos was maar omdat  we in één keer een duidelijk verhaal wilden plaatsen en nu er meer duidelijkheid is wordt het dan ook de hoogste tijd om een klein boekje open te doen…

We nemen jullie even mee terug naar oktober 2008. Terug naar Soedan, Juba om precies te zijn. Op dat moment was ons al duidelijk geworden dat we weer terug naar Nederland zouden gaan. Wendy was op dat moment al zeker van een baan en Willem was op dat moment begonnen met het schrijven van sollicitatiebrieven. De opgedane ervaringen in het ondernemerschap en managen waren leerzame en succesvolle ervaringen die Willem dan ook graag mee wilde nemen in zijn volgende baan. Want op een baan in de IT was hij ondertussen wel uitgekeken.  Door de opgedane ervaring dacht Willem eigenlijk al wel snel een baan te vinden bij een mooie humanitaire organisatie maar blijkbaar had God andere plannen want er leek niet direct een baan in zicht te komen die bij hem paste. 

Tja, en dan kunnen dingen ineens heel anders lopen dan je zou denken en komen er dingen op je pad die je misschien niet gelijk zou hebben verwacht!

Met mensen en voor mensen werken was al langere tijd een verlangen. Twee jaar in Soedan verandert je leven. Tijdens deze periode heb ik veel kinderen mogen ontmoeten. Helaas kunnen veel kinderen zich niet ontwikkelen, worden aan hun lot overgelaten en hebben geen geloof en hoop in de toekomst. Mijn hart was overweldigd door de nood en ik zag hoe belangrijk liefde en aandacht is voor een kind - en dat daarmee ook hoop en ontwikkeling volgen.

Eenmaal teruggekomen in Nederland en na een kleine maand van rust kwam die kans en kon ik door het ontmoeten van de juiste mensen gehoor geven aan dit verlangen door de start van een bzzzonder kindercentrum.

Samen met een klein team van ondernemers en ouders zijn we intensief op zoek gegaan naar een compleet concept waar ieder kind welkom is en waar centraal staat dat “elk kind Bzzzonder is“. Een kindercentrum dat anders mag zijn, dat verschil mag uitmaken en met een positief christelijke signatuur inspeelt op de zorg en ontwikkeling van kinderen.  Een Kinderdagverblijf, Buitenschoolse Opvang en Buitenschoolse Opvang Plus (voor kinderen met een beperking) in één plek die een wereld van verschil mag maken voor de jongste generatie van Vathorst in Amersfoort! Dit kindercentrum heeft de naam Bzzzonder gekregen en heeft ambitie om voor 2010 haar deuren te openen.

De juiste bevestigingen, een top team van mensen en mijn lieve vrouw die volledig  achter me staat zijn dan ook meer dan voldoende om een Bzzzonder kindercentrum te realiseren waarbij “Elk kind Bzzzonder is”.

Nieuwsgierig geworden?  Klik  op  www.bzzzonder.nl

Afgelopen week was ik in de in juli geopende Medair TB clinic in Melut. Het was bijzonder om daar te zijn. Ik had me er goed op voorbereid, want het zien van TB patienten is geen pretje; de intern verpleegde patienten zijn vaak heel erg ziek. En ja - toen ik daar eenmaal was, vond ik dat inderdaad moeilijk. Toch viel het bezoek me heel erg mee en werd ik er juist erg blij van. De liefde waarmee patienten verzorgd worden en het feit dat hun familie op elk moment hen kan bezoeken (eerst werden ze naar Yirol gevlogen, een enorm eind hier vandaan omdat elders geen behandeling mogelijk was), en ook de zorg voor elkaar - het is heel bijzonder! Ik heb hele zieke patienten gezien en helaas is deze week ook een van de patienten overleden, maar ik heb daar ook hoop en liefde gezien. Zo ook het meisje op de foto - ze is erg ziek, haar rug is vergroeid en ze heeft een grote open wond op haar been. Toch is ze vol hoop en zo dankbaar dat ze door Medair behandeld kan worden.

Een van mijn Keniaanse collega’s zei het volgende: Ik weet niet waar ik moet beginnen als ik je over de ervaringen moet vertellen die ik afgelopen maanden tijdens dit programma heb meegemaakt. Het was een ware vreugde om de deuren van de kliniek te zien openen voor de toelating van de eerste patienten. Geen verwijzigen meer naar Yirol, hun familie die hen zo vaak kan zien als ze willen…! De interactie met deze patienten op dagelijke basis en te zien hoe sommmige hele zwakke mensen proberen te lachen en te lopen - dit maakt me te voelen dat dit is waarom God me heeft gestuurd - om het geduld en medeleven te hebben voor deze patienten.

Ik wou altijd dat ik ze sneller kon genezen, maar zoals je weet duurt het aardig lang voor hen om weer sterk te worden, je hebt geduld nodig, toewijding en een verdraagzaam hart. Maar de gehele staf in de kliniek houdt van hun werk, zijn vriendelijk naar de patienten. Hun vriendelijkheid zorgt ervoor dat de patienten zich waardevol voelen en dit laat ook de Medair waarden zien - Hope and Compassion (Hoop en mededogen). Ik hoop dat de provincie van deze kliniek mag profiteren en dat vele patienten behandeld zullen worden en zullen genezen, zodat ze weer hun leven kunnen oppakken en God kunnen prijzen!

Toen onlangs een van mijn patienten overleed, was ik zo geraakt. Haar enige kind (en de enige die voor haar zorgde) blijft alleen achter, met niemand om op te steunen. Ze heeft een klein kind en geen broer, zus, vader of man, alleen met haar kindje en niemand om voor haar te zorgen, behalve wat verre familieleden. Toen ze huilde, huilde ik met haar mee, maar daardoor werd ik ook weer snel herinnert aan het feit dat we een levende God hebben en dat Hij meer is dan ook maar iets anders in deze wereld. Dit gaf mij de moed om haar te steunen en te bemoedigen totdat haar familieleden kwamen.

Ik vond dit heel mooi, kenmerkend van hoe we bij Medair werken - oog hebben voor het individu en de mensen om ons heen iets van Gods liefde te mogen laten zien. Naast de patient die helaas is overleden zien we ook veel succesverhalen. Zo was er een jongetje waarvan zijn rug zo enorm vergroeid was door de tuberculosis - dat we dachten dat hij z’n hele leven krom zou moeten blijven lopen. Echter toen hij het programma had afgerond en ik hem een paar weken later weer terug zat herkende ik hem niet terug - daar stond een zelfverzekerde jongen met een (bijna) rechte rug het leven met een glimlach aan te kijken!

Ik heb met patienten gesproken en hen geinterviewd. Het is niet voor niets dat er een goeie sfeer hangt in het ziekenhuis. Alle patienten zijn zo blij dat Medair haar deuren heeft geopend. Een paar van hun uitspraken zijn als volgt:

• “Ik zal in m’n hele leven niet vergeten wat Medair voor me heeft gedaan - ik ben weer normaal geworden!”
• “Ik heb veel geleerd van Medair, vooral ook over hygiene en hoe we er voor kunnen zorgen dat als iemand deze ziekte heeft, deze niet wordt overgedragen. Als ik terug ga naar m’n familie dan wil ik een voorbeeld voor ze zijn.”
• “Als ik ook maar iemand zie die dezelfde symptomen heeft als ik of andere symptomen die op TB kunnen duiden, dan stuur ik ze onmiddelijk naar Medair.”
  
  

Het is even stil geweest van onze kant; allereerst komt dat omdat we willen dat de actie voor Mary een groot succes wordt en we hebben dus haar verhaal zo lang mogelijk bovenaan laten staan (dank aan iedereen die al een bestelling heeft geplaatst) en daarnaast zijn we allebei gewoon megadruk geweest; maar nu is het dus weer hoog tijd voor een update!

Eerst zijn we drie weken in Malakal geweest (waar Willem MSupply succesvol heeft gemigreerd), Wendy een paar keer bij het arbeidsbureau is geweest en bepaalde zaken heeft afgerond op het gebied van personeelszaken en trainingen heeft gegeven aan Sudanese medewerkers. Op de foto zie je ons tijdens een relaxt avondje scrabbelen op onze slaapkamer…

Inmiddels zitten we alweer in Melut en voelt het goed om weer in het veld te zijn. Om verschillende redenen…

De eerste reden is misschien wel om weer ten volle te beseffen hoe gezegend wij zijn! Wij werden gisteren gewoon echt een beetje sjaggarijnig van de hoeveelheid muggen die hier zijn. Na het eten liep Wendy naar buiten en ze kon het niet laten de schattige Lucy die hoogzwanger is (onze compound-kat) even te aaien. Toen ze gehurkt zat dacht ze al dat iets niet helemaal goed zat en toen ze een paar minuten later op haar kamer aankwam wist ze waarom…. haar billen en benen waren een grote krentenbol; ja sorry - we weten even niet hoe we het anders tot uitdrukking moeten brengen. Werkelijk waar in vijf minuten tijd had Wendy wel zo’n 34 muggebulten opgelopen. Ook Willem had het even helemaal gehad… nog steeds last van z’n hooikoorts, jeuk aan z’n armen (na helemaal verbrand te zijn op de boot - dom onze eigen fout, we wilden graag een Soedanese kleur aannemen, maar onze huid is dat natuurlijk niet gewend en tsja… vergeten in te smeren!) en gewoon moe. Dus hij duikt snel z’n bed in (en denkt zo de muggen die Wendy hebben geprikt te ontlopen), maar zelfs in zijn klamboe hebben drie muggen hem achtervolgd. Aaaarggghhh… kun je dan soms even denken!

Maar toen we vanochtend heerlijk uitgerust in onze klamboe wakker werden - de drie muggen inmiddels een zachte dood gestorven - bekeken we de dingen ineens vanuit een heel ander perspectief! Toen we beseften dat anderen vaak niet zo gelukkig af zijn als wij - wij kunnen immers “beslissen dat we voor donker onder onze klamboe liggen” - voelden we ons opeens een stuk meer gezegend. Jaarlijks sterven er nog steeds meer dan 1 miljoen mensen in Afrika door malaria. Wat betekent dat er tijdens onze comfortabele nacht onder onze klamboe meer dan 1300 mensen stierven aan malaria. 1300! Wij hebben naast onze klamboes ook medicatie ter voorkoming van malaria en ook als we malaria krijgen dan is er nog een goede behandeling nodig. Helaas hebben vele mensen in Afrika niet het geld en de middelen voor zo’n behandeling… Dat besef was voor ons genoeg stimulans om weer gauw ons bed uit te komen en weer vol energie voor Medair aan de slag te gaan!

Gisteravond kwamen we Thurbil nog tegen, onze Soedanese NFI (non food items) Officer. Hij kwam terug van een NFI distributie. Dit betekent dat heel veel families in Maban, naast de benodigde huishoudelijke materialen voorzien zijn van klamboes. Geweldig! Wat is het toch een voorrecht om indirect mee te werken aan het redden van levens!

De tweede reden dat we weer zo happy zijn om terug in het veld te zijn is dat we weer directer contact hebben met onze Soedanese collega’s, maar ook met onze internationale en Keniaanse collega’s in het veld. Het is fijn dat je moeilijke momenten van een dag lang zware regenval en daardoor je weg te moeten banen door centimeters diepe modder, met collega’s die hetzelfde meemaken kunt delen. Ook is het goed weer directer te mogen zien waar onze hulp en inspanningen voor nodig zijn. We zien Soedanezen die gewoon even een bemoedigend woord nodig hebben, we zien collega’s die het op prijs stellen dat je even de tijd voor ze neemt, tijdens het leiden van een ochtenddevotions met onze collega’s mochten we Gods liefde weer op een mooie manier laten zien, we trainen Soedanezen in computertraining en engels, die vervolgens zo dankbaar zijn dat ze een aanbevelingsbrief voor je schrijven (op diezelfde computer en in het engels) en naar je mailen! , Wendy kan zich veel directer bezig houden met de personeelszaken en direct tot oplossingen komen en Willem implementeert MSupply daar waar de opslagplaatsen zijn.

Het is goed…! Maar het doet ons ook beseffen dat dit alweer onze laatste rotatie is in Malakal en Melut voordat in januari ons contract afloopt. In oktober gaan we naar Nairobi voor kwartaalbesprekingen en daarna hebben we lekker twee weekjes R&R, daarna gaan we nog zes weken naar Juba - dan is het alweer Kerst en in januari komen Wendy’s ouders ons bezoeken. De tijd vliegt! We willen nog niet te ver vooruit kijken, maar zijn er soms toch al best wel veel mee bezig. Toch zijn we er van overtuigd dat God ons weer de weg zal wijzen en we kijken dan ook vol vertrouwen uit naar de dingen die Hij weer op ons pad zal brengen!

Hoewel we al een keer onze functieomschrijving hebben genoemd hier op onze website, kan er in korte tijd veel veranderen en komen er soms andere taken op je bordje, dus het leek ons goed jullie even een update te geven over waar we nu precies mee bezig zijn…

We zitten op het moment in Nairobi en hopen volgende week maandag weer via Lokichoggio naar Malakal te vertrekken… Het plan was om vorige week al naar Malakal te gaan, maar vanwege het onverwachte vertrek van een collega heeft het management Willem gevraagd deze rol “tijdelijk” over te nemen. Met deze rol als Programme Support Manager is Willem verantwoordelijk voor alle basiskampen van Medair en rapporteren de base managers (Willem is zelf een base manager geweest in Malakal vorig jaar) aan hem. Vandaag heeft hij een gesprek gehad met zijn leidinggevende en besloten is dat Willem deze functie compleet op zich zal nemen tot een nieuwe kandidaat is gevonden. Dit houdt in dat hij het hele logistieke gedeelte aanstuurt en daarbij ook de budgetten in de gaten houdt en nieuwe plannen voor de verschillende basiskampen uitwerkt.

Dit alles betekent voor Willem een hoop extra werk, maar wel veel interessant en uitdagend werk, wat er voor zorgt dat Willem nog meer energie heeft (behalve in de avonduren… hahaha… we liggen allebei om tien uur moe in ons bed). Willem heeft inmiddels een prioriteitenlijst opgesteld en aan de hand daarvan kan hij zijn tijd goed indelen. Gelukkig brengt dit niet de implementatie van MSupply in de war en kan hij dit als het goed is ook nog voor het einde van het jaar afronden.

Wendy is op dit moment met allerlei verschillende dingen bezig en zit daardoor ook goed in ‘t werk. Personeelszaken vergt meer tijd dan aanvankelijk gedacht; maar aangezien Wendy het erg leuk vindt om zo nog intensiever, zij het indirect met de Soedanese medewerkers bezig te zijn - is dit geen probleem. Op dit moment vragen vooral de herindeling van de salarisschalen en nieuwe regels in de contracten een hoop aandacht. Ook zijn er in Melut veel problemen met de lokale medewerkers (graag gebed hiervoor) en zal Wendy daar binnenkort een grote bijeenkomst plannen samen met de plaatsvervangend landen directeur (Wendy’s leidinggevende) om hier weer wat orde op zaken te stellen. Dit is niet makkelijk in een andere cultuur. Gelukkig hebben we een aantal Soedezen die onze “Westerse” instelling wel beter begrijpen en ons helpen om de twee samen te voegen tot een acceptabel geheel.

Hoewel we jullie vaak al heel veel positieve verhalen verteld hebben over onze Soedanese medewerkers, beseffen we dat we in Malakal ook heel erg gezegend waren met onze medewerkers. In Melut blijkt het niet altijd even makkelijk te zijn ze te begrijpen en sommige mensen zijn het gewoon niet gewend zulke lange dagen te werken en klagen over hun salaris. Dat is moeilijk, want we weten dat er ook nog heel veel mensen zijn zonder baan, die het maar wat graag van hen overnemen, maar we weten ook dat deze mensen gewoon “proberen” zoveel mogelijk uit hun baan te ontvangen - wat niet gek is als je vaak hele families moet onderhouden. Het nadeel is dat vaak de “goeden” lijden onder de “slechten”. Maar dat is het uitdagende aan Wendy’s functie - ze is eigenlijk ook een soort bemiddelaar.

Naast alle personeelszaken is Wendy de documenten inzake de openbare veiligheid aan het updaten, en komt er weer een belangrijke rapporteringsperiode aan, waarbij we onze donoren weer moeten updaten over onze programma’s. Ook start het “proposal-seizoen” weer, waarin we onze donors nieuwe voorstellen doen om zo de financien van volgend jaar te waarborgen. Een spannende, maar hoopvolle tijd.

Zo, nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte!

Buiten het feit dat Willem in ieder geval terug moest naar Nairobi vanwege de overdracht met de collega die inmiddels vertrokken is, hebben we het idee dat we ook voor een andere reden in Nairobi zijn. We hebben namelijk een fantastisch mooie Sudanese vrouw ontmoet, wauw wat een hart en wat een verhalen - die nu in Nairobi probeert rond te komen, zodat haar kinderen naar een goede school kunnen! Maar daarover meer in een volgende blog.

Toen we anderhalf jaar geleden voor Medair Zuid Soedan begonnen, werd mij gevraagd om de IT processen te stroomlijnen, de kosten hiervoor te verminderen en goede processen op te zetten voor onze ict hard- en software. Buiten deze leuke uitdaging, was er nog een ander punt wat meer tijd zou vergen; het verbeteren van onze logistieke processen en het implementeren van een warehouse management systeem. Het eerste jaar verliep alleen niet helemaal zoals destijds gepland en ik eindigde als Malakal Base Manager en NFI project manager, twee functies die me heel veel tijd hebben gekost maar die ik ook met veel plezier heb gedaan, bovendien heb ik er nog veel van geleerd ook.
 
De IT processen kon ik tussendoor wel stroomlijnen maar voor het opzetten van een logistiek systeem was naast al die andere werkzaamheden echt geen tijd. Dit tweede jaar is daar een einde aan gekomen, want na gesprekken te hebben gevoerd met de landen directeur is duidelijk geworden dat dit eigenlijk toch wel een full-time baan is en er een grote behoefte is aan een goed werkbaar systeem. Logistiek is iets waar iedereen mee te maken heeft en in Medair’s geval zelfs van levensbelang is.
 
In deze blog wil ik graag iets meer uitleg geven over hetgeen ik de afgelopen maanden gedaan heb. De ervaring van het afgelopen jaar heeft me geleerd welke processen er binnen ons logistieke netwerk spelen. Het begint met het invullen van een aanvraagformulier wat ik afgelopen jaar al heb omgezet naar een digitaal formaat in plaats van het oude papieren systeem wat het invullen een stuk eenvoudiger heeft gemaakt en het verwerkingsproces heeft versneld. De project manager vult hierop in hetgeen nodig is voor het programma en vervolgens wordt het formulier naar Nairobi gestuurd. Vanuit hier wordt eerst prijsinformatie opgevraagd bij 3 verschillende bronnen en de beste prijs wordt teruggekoppeld naar de project manager ter goedkeuring. Na goedkeuring wordt het formulier ondertekend, gescand en opgestuurd en wordt de order in gang gezet. Nairobi zal de producten aanschaffen en vandaaruit zullen de goederen veelal naar Loki worden gebracht met vrachtvervoer. Vandaaruit zal het in de meeste gevallen met een klein charter vliegtuig (meestal MAF) naar Malakal worden gevlogen van waaruit het per boot naar de bestemming zal worden gevaren. Om je een klein beeld te geven over de hoeveelheid orders die plaatsvinden, we zitten nu begin Juli al over de 500 orders waarvan ze nagenoeg allemaal verschillende locaties passeren. Sommige orders kunnen compleet worden verstuurd, anderen zullen in delen plaatsvinden. Sommige artikelen blijven in een bepaald warehouse voor een langere periode (stock) en andere orders worden asap doorgevoerd naar de bestemming en zal dus als transit order doorgaan. Sommige orders hebben een houdbaarheidsdatum (denk aan medicijnen) waar goed op moet worden gelet terwijl andere orders rustig een jaar opgeslagen kunnen worden.
 
Hoewel we nooit een compleet systeem hebben gehad werd bovenstaande in de meeste gevallen succesvol uitgevoerd alleen was het een hoop werk; inventarisaties die regelmatig plaatsvonden, het invullen van papier pakbonnen en niet weten waar precies je orders zijn.

Dit jaar ben ik op zoek gegaan naar een systeem dat Medair hierbij kan helpen, wat de warehouse managers hulp biedt en wat past binnen de processen zoals Medair deze uitvoert. Dit fantastische systeem is genaamd MSupply.

Met dit syteem kunnen we makkelijk nagaan waar onze items zijn, voor welk programma en sector het is en aan welke donor dit gerelateerd is. Ook geeft het ons inzicht in de hoeveelheid en data waarop we artikelen gebruiken en natuurlijk de houdsbaarheiddatum, de grootte van het pakket, de kwantiteit, het gewicht en andere details. Nadat we alle items (ik schat zeker wel zo’n 4 a 5 duizend) hebben aangemaakt hebben we gelijk beschikking over een soort van catalogus van waaruit we makkelijk bestellingen kunnen verichten en praten over hetzelfde product.
 
De afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest met het testen en configureren van dit systeem. MSupply heeft ook het een en ander in het systeem willen aanpassen voor ons zodat het helemaal is zoals wij het willen hebben. Daarbij heb ik natuurlijk veel gesprekken gehad met de logistiek medewerkers, warehouse managers, base managers en project managers om zoveel mogelijk input te krijgen. De afgelopen maanden heb ik een set procedures en flowcharts gemaakt zodat het voor iedereen duidelijk is. Drie weken geleden zijn we met dit systeem ‘live’ gegaan in Nairobi en blij dat ik ben, want het loopt fantastisch. De logistieke afdeling is erg enthousiast en doet een fantastische job.

Vandaag zullen we naar Loki vertrekken om hier het systeem te implementeren. We gaan er een lange rotatie van maken want ik wil graag alle locaties af waar Medair een pakhuis heeft staan om daarna heerlijk lekker te gaan genieten met mijn lovely wife van een R&R..

Update op 9 juni - link naar de Nederlandse versie van het verhaal…

Van mijn reis naar Maban en vooral het werk wat de Emergency Response teams daar hebben gedaan, hebben we een nieuwsverslag gemaakt wat is geplaatst op de Medair.org website (engelse versie), het verhaal is inmiddels ook te lezen op de Nederlandse Medair website! Veel leesplezier!

Ook zijn de meeste foto’s van deze reis nu geupload op Flickr - er zullen er nog meer volgen, maar geniet hier vast mee van de prachtige mensen die ik heb ontmoet! Het was echt een bijzondere ervaring en de mensen vertelden zo graag hun verhaal, hebben zo’n hoop ellende meegemaakt, maar keken daarnaast toch met hoop naar de toekomst! Ik voelde me echt een gezegend mens dit mee te mogen maken!

In de nieuwsbrief van Jiska, een Medair collega in Noord Soedan lazen we over Abyei. We waren zelf al langer van plan hier iets over te schrijven, maar op de een of andere manier kwam het er niet van… nu wordt het toch echt hoog tijd om daar iets over te schrijven!

Abyei is een stadje in het omstreden oliegebied tussen Noord- en Zuid-Soedan. Deze maand zijn daar wederom zware gevechten uitgebroken tussen het (Noord) Soedanese regeringsleger en ex-rebellen van het Zuidelijk Soedanese Volksbevrijdingsleger (SPLA). Hierdoor moesten rond de 60,000 mensen vluchten naar omliggende gebieden en dit heeft de toch al slechte humanitaire situatie echt in een crisis-situatie gebracht.

Veel NGO’s die daar aanwezig waren moesten ook geevaccueerd worden vanwege de te onveilige situatie, waardoor de bevolking daar in nog slechtere situaties terechtkomt omdat er op bepaalde plaatsen geen hulp meer kan worden geboden.

De conflicten en gevechten, die waren aangewakkerd door een lokaal geschil, leggen de nadruk op de sudderende spanningen in dit olierijke gebied. Abyei ligt precies tussen het noorden en zuiden van Soedan en voormalige vijanden moeten nog steeds bepalen wat de grenzen zijn en wie de lokale regering zal aansturen.

Op twee uur reizen bij de gevechten vandaan heeft het Medair WatSan team de afgelopen week een assessment gedaan. Hieruit bleek dat er een grote behoefte is aan latrines in de gebieden rondom Abyei. Aangezien er vele mensen zijn gevlucht, nu dicht op elkaar leven, er geen latrines in die omgeving zijn en de ontlasting dus op allerlei plaatsen in de omgeving terecht komt, is de kans op ziektes groot en dat moet voorkomen worden. Het plaatsen van latrines is een van de dingen die echt nodig is, het team heeft het onderzoek van waar en hoeveel en in samenwerking met wie inmiddels afgerond, schrijft nu een rapport daarover en zal eind deze week begin volgende week al met de werkzaamheden beginnen. Natuurlijk is het allemaal erg spannend om in zo’n gebied te werken waar veel spanningen zijn. Soms lijkt het in Soedan heel vredig, maar opeens kunnen spanningen weer hoog oplaaien en besef je dat we nog steeds in onveilig gebied zitten waar jarenlang oorlog heeft geheerst…

De vrede is zo broos, de mensen zijn zo moe, de hoop is zo klein. Het zou fijn zijn als jullie willen blijven bidden voor vrede in Soedan.

Ondertussen is het vreselijk druk bij de Medair emergency response teams, want er is een hoop gaande. Een ander WatSan team van Medair is samen met het gezondheidsteam van Medair druk bezig om te kijken naar mogelijkheden om hulp te bieden in Magwi County waar cholera de kop heeft opgestoken. Er zijn al ver boven de 180 gevallen gerapporteerd en in het gebied waar Medair naartoe zal gaan wordt gezegd dat 25% van de cholera slachtoffers overlijden, wat gigantisch veel is.

Op datzelfde moment is Medair ook bezig met een voedingssurvey in Maban (omdat daar erg veel ondervoeding voorkomt).

Als ik soms in Malakal of Melut loop en blije kindergezichtjes “kawatja” hoor roepen, dan lijkt het allemaal best goed te gaan en mensen lijken zich te redden in hun houten hutjes met plastic sheets om het droog te houden. Maar als ik dan deze dingen hoor, dan weet ik hoe relatief dat “goed gaan” is en dat ik maar even verder hoef te denken om te weten dat onder zulke “basic omstandigheden” een kleine storm, een in Nederland makkelijk te genezen ziekte, geen latrines in de buurt en ga zo maar door al snel moeilijke situaties en dood kunnen brengen! Wat mooi dat we dan met Medair juist in deze gebieden hulp kunnen brengen, hoop kunnen brengen!

Zo is het bijna iedere morgen in Melut sinds de opening van het nieuwe Primary Health Care Centre op 14 november jl…

Vanaf vijf uur ’s ochtends, wanneer het donker van de nacht wordt vervangen door de eerste ochtendgloren zitten er mensen te wachten voor het nieuwe Primary Health Care Centre om een behandeling te krijgen!

Tijdens onze R&R was de officiele opening van het nieuwe “ziekenhuis” (we krijgen zelfs opmerkingen van patienten dat het veel meer is dan een “ziekenhuis”). Er waren veel speeches, en Medair en de verschillende instanties die hulp hebben verleend, maar bovenal ook God werden gedankt voor dit geweldige moment en voor al het werk wat in de afgelopen maanden is verricht.

Nu kunnen er nog meer mensen geholpen worden dan voorheen in de tijdelijke tenten. Martha, een van de patienten zei: “Het maakt niet uit dat ik ver moet lopen, de laatste keer dat ik ben geholpen werd ik beter door de juiste medicijnen die ik kreeg en daarom blijf ik hier komen als ik ziek ben!”

Dit is Moni. Een vijfenveertigjarige man uit Payuer. Hij heeft tuberculosis (TB). Wij willen de waardigheid van mensen graag hoog houden en normaal zouden we zo’n foto niet op onze website plaatsen omdat je echt de ondervoeding bij deze man kunt zien, deze man wilde echter zelf dat we zijn verhaal vertelden en hij ging graag op de foto. Hij wil graag dat de buitenwereld bewust wordt van het feit dat er nog veel te veel ziektes in Zuid Soedan zijn die niet kunnen worden behandeld, of waarvoor mensen heel ver moeten reizen. Vandaar dat we besloten deze foto toch te plaatsen om daarbij ook de hoop te kunnen verwoorden die deze man heeft door organisaties als Medair…

Tuberculose… Honderd jaar geleden kwam deze ziekte ook in Nederland veel voor. Enige decennia geleden (voor de Tweede Wereldoorlog) had TB een status die alleen vergelijkbaar is met de behandeling van aids van enige jaren geleden: een vaak fataal verlopende, nauwelijks behandelbare ziekte. Nederland had in het jaar 1900 ca. 5 miljoen inwoners, jaarlijks stierven er toen ongeveer 10.000 mensen aan tuberculose. Tegenwoordig (bron Wikipedia 2006) zijn er nog steeds ongeveer 1100 TB-patiënten per jaar in Nederland, bijna de helft hiervan wordt gevonden in de vier grote steden. De meest voorkomende symptomen van longtuberculose zijn aanhoudend hoesten, gewichtsverlies, nachtzweten, pijn in de borstkas en bloed ophoesten. TB is normaliter te behandelen met een combinatie van geneesmiddelen. De behandeling duurt minimaal 6 maanden. In Nederland vindt de behandeling meestal thuis plaats met isolatiemaatregelen, maar hier moeten de patienten dus naar een speciaal ingerichte kliniek. Op Wikipedia kun je meer over deze ziekte lezen.

In ons primary health care centrum zijn dit keer vijf patienten gediagnostiseerd met TB, helaas kan Medair zelf deze ziekte niet behandelen in Melut, maar hebben we wel budget om een aantal patienten naar Yirol te brengen, waar ze behandeld kunnen worden. In het laboratorium van het primary health care centrum van Medair in Melut wordt het speeksel onderzocht van de patienten als de symptomen lijken op TB, zodat het vervolgens aan de hand van een uitgebreid klinisch onderzoek en dit laboratorisch onderzoek kan worden vastgesteld. Morgen zullen deze patienten dus samen met ons op de MAF vlucht gaan en zullen we ze in Yirol afzetten alvorens wij verder naar Loki vliegen. Na wederom een uitgebreid onderzoek in het ziekenhuis in Yirol wordt vastgesteld of er voor een verkorte behandeling (van twee maanden) kan worden gekozen of dat ze echt zes maanden intern verpleegd moeten worden. Ook krijgen de mensen in dit ziekenhuis uitgebreide voorlichting over het voorkomen van de spreiding van deze ziekte enz.

Amos, onze collega en verpleegkundige verzorgt deze mensen met veel liefde voordat ze naar het TB ziekenhuis in Yirol worden gebracht.

Drie van de vijf TB patienten die gearriveerd zijn in Malakal zijn ook ondervoedt, dat is een van de dingen die je vaak ziet bij TB patienten; uitdroging en ondervoeding en enorme verzwakking. Vaak komen ze ook veel te laat bij een kliniek of ziekenhuis omdat die bij hen in de buurt niet te vinden is. Wat een uitkomst dat ze nu via Medair kunnen worden behandeld in Yirol! Zoals jullie in een eerder verhaal hebben kunnen lezen, heeft Medair zelf programma’s voor patienten met ondervoeding.

In Malakal zorgen wij als logistieke basis van Medair, voor onderdak en logistieke maatregelen met betrekking tot het vervoer van deze patienten naar het ziekenhuis in Yirol.

Respect, diep respect hebben we voor de medici, logistieke medewerkers, managers en andere internationale en lokale medewerkers in Melut! Sinds januari 2007 werkten ze van vroeg tot laat in de tijdelijke tenten, die dienen als Primary Health Care Centre (PHCC). Maar een paar dagen is het centrum gesloten geweest vanwege overstromingen en te gevaarlijke situaties in de tenten door modder en water tijdens het regenseizoen.

De medewerkers hebben echt doorzettingsvermogen getoond, want niet alleen het werken was in tenten, nee, de medewerkers sliepen ook in kleine koepeltentjes, acht weken achter elkaar en dan een week op R&R, dan weer terug het veld in. Dat is zwaar, helemaal als je de omstandigheden erbij bedenkt - zware stormen, overstromingen, veel modder, veel slangen en schorpioenen, veel muggen, aardedonker vanaf 21.00 uur als de generator uitgaat en noem maar op. Diepe bewondering hebben we voor hun doorzettingsvermogen!

En het mooie is dat er al meer dan 20.000 patienten zijn behandeld. De mensen stonden in lange rijen te wachten voor behandeling, iedere dag,… de teams gingen door van vroeg tot laat en liepen die extra mijl. Nu, na negen maanden is het nieuwe gebouw klaar (constructie door Comac) - de officiele opening is op 14 november, maar hier kunnen jullie al een glimp zien van het nieuwe gebouw… wat een verschil met de tenten… zijn we nog steeds in Zuid Soedan?

Wat heerlijk zal het zijn voor de patienten om in zo’n gebouw geholpen te kunnen worden, waar nu nog efficienter gewerkt kan worden en betere behandelingen kunnen worden gegeven! Dank God dat het allemaal zo voorspoedig is gelopen… Dank God dat zelfs de behandelingen in de tenten tot zegen mochten zijn, dat de bevolking een stukje liefde en inzet mocht ervaren en ziet dat Medair echt oog heeft voor elk individu!