Onze tijd zit er alweer bijna op in Zwitserland. Maar dat geldt alleen voor de eerste periode, want binnenkort zullen we voor drie weken naar huis gaan, maar daarna zullen we weer voor vier maanden naar Zwitserland vertrekken.

Sommigen van jullie weten het al omdat we jullie reeds persoonlijk (via telefoon of e-mail) gesproken hebben, maar… hierbij nog even duidelijk op de website: afgelopen week is duidelijk geworden dat we voorlopig nog niet het veld in kunnen gaan omdat er nog geen posities beschikbaar zijn. “Voorlopig” betekent waarschijnlijk tot het einde van het jaar. (Dat kan ineens veranderen, maar is niet duidelijk). Medair wil ons echter zo graag houden dat ze er alles aan willen doen… er is dus flink vergaderd en gebeden in het Management Team en ze hebben nu gevraagd of we bereid zijn om onder dezelfde omstandigheden (dus in de Medair-flat en met een kleine vergoeding om de kosten te dekken) tot aan het eind van het jaar te blijven.

Dit was dus het bericht van afgelopen week. Wij hebben er na dit voorstel een dag en avond over nagedacht en veel voor gebeden. Eerst had Wendy er nog geen rust over, maar nadat we intens gebeden hebben en er met elkaar over hebben gepraat voelden we rust en weten we dat God ons hier wil hebben. We hebben immers niet voor niets ons huis verkocht en dingen opgegeven en bovendien voelen we ons op onze plaats bij Medair… en nog iets heel bijzonders, we kregen beiden op bijna hetzelfde moment een tekst uit Petrus - een boek in de Bijbel - in gedachten die op dat moment erg van toepassing was. Dat hebben we nog niet eerder gehad. Bijzonder. God heeft wat dat betreft ook humor! Willem kreeg namelijk een tekst uit Petrus die ging over de Levende Steen (waarmee Jezus wordt beschreven) en dat we moeten doen wat Hij in Zijn woord zegt. En vervolgens leest Wendy de tekst: Vrouwen, weest uw man trouw en gehoorzaam. Heel bijzonder natuurlijk, want Willem had een heel goed gevoel over de keuze om te blijven en Wendy had er nog geen vrede mee, en nu hadden we ineens antwoord! Willem’s gedachten waren goed en Wendy moest volgen. Weg was de onzekerheid. Dus nadat we rust erover hadden en voelden dat het goed was, hebben we Medair gezegd dat we op het aanbod ingaan. Daarna werd het besproken in het management team voor definitieve toezegging. Dus er was nog een hele kleine kans dat het niet door zou gaan (wij hebben een aantal voorwaarden gesteld), maar donderdag hebben we definitief antwoord gekregen…

We blijven nog wat langer op HQ!!!

Dit betekent dat we 10 augustus naar huis gaan voor 3 weekjes en dan weer voor bijna 4 maanden naar Zwitserland vertrekken vanaf 3 september tm 22 december (met de Kerst willen we weer thuis zijn)!!

Het mooie is dat ze leuke projecten voor ons hebben waar we samen aan mogen werken! Heel gaaf! Maar daarover later meer!

Natuurlijk hoopten wij dat Medair na deze periode van drie maanden een positie in het veld voor ons zou hebben want dat is nog steeds onze wens. Toch blijkt maar weer dat het allemaal anders kan lopen. Voor nu weten we dat we tot eind december op het HQ blijven en wat er daarna gaat gebeuren, zal God ons vast en zeker duidelijk maken.

Nu zijn jullie in ieder geval weer op de hoogte! Helaas zijn we dus maar voor korte tijd in Nederland, dus we zullen niet iedereen kunnen bezoeken, maar we blijven contact in de vorm van kaartjes, briefjes (vooral “echte” post blijft leuk..), mailtjes etc. erg op prijs stellen en proberen ook zoveel mogelijk te reageren!

Voor nu willen we jullie alvast heel erg bedanken voor jullie support, we hebben genoten van de kaartjes die we kregen, van de e-mailtjes en noem maar op! Thanks daarvoor!! Bijgevoegd ook een foto van alle post die we hebben gehad en waar we dus heel blij mee zijn.

Tot het volgende bericht!

24 uur per dag samen zijn en jezelf niet zomaar even kunnen verstoppen,… Beangstigend? Drukkend? Vragen om moeilijkheden? Nee, het verbindt blijkbaar in ons geval. ‘Samen’ is het sleutelwoord.

Samen wakker worden, samen opstaan, samen ontbijten, samen tanden poetsen, samen de deur achter je dicht trekken, samen naar je werk, samen lunchen, samen terug naar huis uit ‘t werk, samen eten, samen filmpje kijken of samen frisbeeen of samen een boekje lezen of samen in een groep… alles samen.

Al meer dan 7 weken bijna 24 uur per dag samen, en het gaat fantastisch. We hebben onze uitdagende momenten gehad, waarin we elkaar niet begrepen. We hebben momenten in groepen gehad waarin we elkaar “anders” vonden. Het is niet altijd rozegeur en maneschijn, maar wel altijd een stralende zon na een kleine bui. Dit alles was goed en heeft onze relatie alleen maar versterkt. SAMEN is het sleutelwoord. Ik ken stellen die na een weekend samen uit al weer even een paar dagen “op zichzelf” nodig hebben. Niet dat ik me wil vergelijken met die stellen, of zeg dat je dan geen goede relatie kunt hebben, maar het geeft een heerlijk gevoel dat we nog steeds zoveel van elkaar houden en misschien nog wel een stukje meer nu we 24 uur per dag samen zijn…

We wisten niet in welke wereld we zouden stappen als we ons huis zouden verkopen, als we onze katten bij een ander gezinnetje achterlieten, als we onze familie en vrienden in Nederland zouden laten, als we een stap zouden zetten waar we nu zelf eens geen controle over hadden, maar waarbij alles in Gods handen lag.

We wisten het niet…

We kregen vragen, heel veel vragen: waarom zou je dat nu doen? Waarom verkoop je je huis en verhuur je het niet? Waarom zou je niet in Nederland iets “anders” gaan doen? Waarom zoveel onzekerheid opzoeken? Waarom noodhulp met alle gevaren van dien?

Maar al deze vragen die zoveel onzekerheid zouden kunnen oproepen en nog meer vragen zouden kunnen vormen, vormden bij ons uiteindelijk zekerheid en rust. We voelen ons zo vrij. We voelen ons zo dankbaar, we genieten echt van elke dag! Ik las laatst een uitspraak van Marcus Aurelius. “Because a thing seems difficult for you, do not think it’s impossible”. Die uitspraak sprak me aan. Het heeft misschien best even moeite gekost toen we ons huis te koop zetten, want wat gingen we tegemoet?? Het heeft misschien best even moeite gekost om de zekerheid van een baan in Nederland op te zeggen… Maar het was niet onmogelijk…

We weten ook dat Zwitserland waarschijnlijk bijna het tegenovergestelde is van wat we straks in het veld zullen gaan zien en meemaken. (Nu begrijpen we wat ze bedoelen met “Het Zwitserlevengevoel”). We voelen hier zoveel rust, zekerheid, gezelligheid met elkaar, we genieten van de prachtige omgeving, onze collega’s, ons werk, de lieve woorden, mailtjes en kaartjes uit Nederland. We horen ook wel verhalen uit het veld over de vele moeiten die er zijn. En we beseffen dat als iemand zulke stappen zet zoals wij nu hebben gedaan, het niet altijd zo hoeft te gaan, soms kan het met strijd gepaard gaan, heel veel strijd. Daarom zijn wij zo ontzettend dankbaar dat wij ons zo gezegend mogen voelen.

Misschien moeten we nog wel heel lang wachten tot er een plekje voor ons vrij komt in het veld. Tot nu toe is er nog geen plekje vrij voor ons. We gaan 10 augustus terug naar Nederland, dan zitten de drie maanden Zwitserland er al weer op. Wat staat ons dan te wachten? Onzekerheid? Of zekerheid in God, omdat Hij het zal regelen. Dat laatste is een zekerheid voor ons. Echt!! Als je je leven in Zijn handen legt, gebeuren er bijzondere dingen!! Dat hoeft overigens niet persé in een ver land te zijn of in de hulpverlening, dat kan overal… try it!

God will make a way
Where there seems to be no way
He works in ways we cannot see
He will make a way for me
He will be my guide
Hold me closely to His side
With love and strength for each new day
He will make a way
He will make a way
By the roadway in the wilderness
He’ll lead me
And rivers in the desert will I see
Heaven and earth will fade
But His Word will still remain
He will do something new today
(from the album: God will make a way – Don Moen – Integrity’s Hosanna! Music)