Ergens in het veld, ver weg in Uganda in Afrika klinkt een diepe onderdrukte pijnkreet. Iemand krimpt ineen, krijgt de tranen in zijn ogen en moet overgeven van de pijn. Het is niet uit te houden. Hij kan niet staan, niet zitten, niet liggen. Geen enkele houding vermindert de pijn. Hij probeert van alles om de pijn maar iets te kunnen onderdrukken, maar niets helpt. Uiteindelijk kan hij alleen maar stil huilen. Zijn familie en vrienden kijken machteloos toe. Ze willen zo graag helpen, maar elke aanraking wordt afgeweerd omdat dat de pijn ook lijkt te kunnen verergeren. Elke beweging is te veel, maar stilstaan of zitten lukt ook niet. De pijn lijkt alleen maar erger te worden. De tranen biggelen over zijn wangen. Wat moet hij doen? Die pijn is vreselijk, niet weg te denken. Hij heeft het gevoel alsof hij dood gaat, misschien wil hij ook wel dood… Alles beter dan die vreselijke pijn waaraan geen eind komt.

Dit kreeg Willem in gedachten met de tranen in zijn ogen toen hij naar buiten liep na een injectie die hij in het ziekenhuis in Lausanne (Zwitserland) van een arts had gekregen. Willem hield het ook niet meer van de pijn. Hij is nog niet eerder in Wendy’s bijzijn zo kort, zo sjaggarijnig, zo bleek en verbeten geweest, hij heeft nog nooit in zoveel posities gestaan. Wat een pijn. Wendy ziet niet vaak tranen in Willem’s ogen, maar dit keer stonden ze te wachten om over zijn wangen naar beneden te rollen. Maar na twee en een half uur (vanaf de start van de pijn), kreeg Willem een injectie en verminderde de pijn al na tien minuten….

Wat een verschil met het eerste verhaal. Wat zijn wij ontzettend gezegend met artsen in onze buurt, met medicijnen en met ziekenhuizen. Willem had een nierstenenaanval en binnen een paar uur was er medicatie om de pijn te verminderen, binnen een paar dagen was er een scan gemaakt en zagen ze dat het een hele grote steen was van meer dan een cm doorsnee en wisten de artsen dat deze niet “vanzelf” (door de plasbuis – wat zeg ik dat netjes…) zou verdwijnen. Willem kan vrijdag 15 september al behandeld worden door middel van “ultrasound technologie” (klinkt heel technisch en dat is het ook, dus daar ga ik niet verder over uitwijden want ik snap er toch niets van).
Wat is het dan fijn om te weten dat organisaties als Medair proberen de pijn van mensen in derde wereldlanden te verlichten, ziekenhuizen dichterbij te brengen en medicatie te geven, maar ook Geloof, Hoop en Liefde te brengen. Want wat moet je met zo’n pijn? Je denkt dat je doodgaat, je weet niet wat het is, kan niet staan, zitten of liggen en voelt je alleen maar beroerd. Als je dan geen plekje in de buurt hebt om heen te gaan, als er geen artsen zijn en er geen medicatie is? Wat moet je dan?

Wij zijn blij en dankbaar met de organisatie Medair. We hopen ons snel ook weer fulltime voor hen te kunnen gaan inzetten. Nu brachten de ziekenhuisbezoeken een beetje roet in het eten. We zullen jullie binnenkort meer vertellen over onze nieuwe projecten!

Last but not least in dit verhaal is trouwens het wonder van gebed! We hebben de kracht van gebed, of eigenlijk zeg ik dat verkeerd en moet ik zeggen, de kracht van God als wij Hem daarom aanroepen, echt ervaren. Willem is tot zondagmorgen (vroeg) aan medicatie geweest vanwege de pijn die iedere keer opkwam (na de donderdag toen de niersteenaanval voor het eerst op kwam zetten). We wisten dat er al veel mensen voor hem (ons) aan het bidden waren, zondag heeft de gemeente ook gezamenlijk voor ons gebeden, tot twee keer toe en sindsdien… heeft Willem geen medicatie meer hoeven slikken. Dat is een WONDER. De artsen stonden verbaasd dat Willem helemaal geen pijn had, het gaat namelijk om twee nierstenen, waarvan de grootste al in de buis zit die van de nier naar de blaas/plasbuis loopt en eigenlijk een soort obstructie vormt. Dus bij deze,… ook ontzettend bedankt voor jullie gebed! We hopen en bidden dat Willem zich zo goed mag voelen tot en met de behandeling en dat de behandeling zal aanslaan en er geen andere methoden nodig zullen zijn… (die zijn namelijk minder leuk… maar daarover later pas meer als dat nodig mocht blijken…) Wendy is wat dat betreft in ieder geval blij dat ze geen man is…

Het heeft even geduurd voordat er weer een nieuw verhaal op de website werd geplaatst, sorry voor de stilte op de website! Bedankt dat jullie nog steeds trouw de verhalen lezen en benieuwd zijn naar nieuws! Inmiddels volgen de nieuwe dingen elkaar op… maar: Wij hebben in tussentijd ook genoten van drie weken Nederland, dus daarover nu eerst ons nieuws. Het was hectisch, vol, een hoop geregel, maar tegelijkertijd ook heerlijk! We hebben weer fijn samen kunnen zijn met onze ouders, broers en zus en aanhang. We hebben gevierd dat Willem’s ouders al 35 jaar getrouwd zijn en Wendy’s ouders al 30 jaar. Twee prachtige aantallen natuurlijk, waarvoor we heel dankbaar zijn. Zij die elkaar zo’n tijd geleden al trouw hebben beloofd zijn nog steeds bij elkaar. Het is een bemoediging voor ons op de weg die we samen gaan en we zijn dankbaar voor onze ouders. Daarnaast hebben we goede tijd gedeeld met vrienden en gemeenteleden. Het was bijzonder om weer in onze eigen gemeente te zijn en te genieten van een dienst. De reacties die we van mensen kregen waren overweldigend. Ook de uitnodigingen die we van vrienden, familie en gemeenteleden kregen waren enorm. Bedankt voor al jullie enthousiasme, jullie uitnodigingen en belangstelling! Teveel om op te noemen.

We wensten die drie weken lang dat er meer minuten in een uur zaten en meer dagen in een week. Helaas… we konden niet op alle uitnodigingen ingaan, maar hebben er daardoor niet minder van genoten! Nogmaals bedankt! Naast gezellige ontmoetingen zijn we ook druk bezig geweest met de verzekering, want dat is allemaal nog niet zo makkelijk als je je uit laat schrijven uit Nederland en eigenlijk in Zwitserland verzekerd moet zijn, maar dat eigenlijk niet wil. Uiteindelijk hebben we via de EZA (PIEP - reclame…) een uitstekende bemiddelaar gevonden die ons ook heel veel informatie heeft gegeven over het veld en de mogelijkheden die er dan zijn en waar we allemaal aan moeten denken. Daarnaast zijn we ook nog met onze TFC (voor uitleg van de afkorting, zie een van onze eerdere verhalen) bij elkaar gekomen. Het was bemoedigend dat er eigenlijk bijna alleen maar dingen waren om dankbaar over te zijn en dat we dat dan ook grotendeels met elkaar gedeeld hebben!! Het waren drie fijne weken.

En nu? Het is weer fijn om in Zwitserland te zijn… op de nierstenen na (zie ons volgende verhaal…) maar die kun je overal krijgen natuurlijk!! We hebben inmiddels te horen gekregen dat we samen aan twee uitdagende projecten mogen gaan werken en daarover zullen we jullie zeer binnenkort meer vertellen!!