Graag nodigen wij je uit voor ons afscheidsfeestje op 12 januari 2007 (4 dagen voor vertrek naar Zuid Soedan). Als je ook komt, mail dan even naar thuisfrontww@gmail.com.
Klik hier om de uitnodiging te zien.

Of in het Soedanees: Wilujeng Natal Sareng Warsa Enggal!
Of in het Arabisch: I’D Miilad Said ous Sana Saida!

We danken God voor wat Hij ons heeft gegeven…

Zoals je aan de gezichten kunt zien hebben we gisteren voor een ultieme verrassing gezorgd… We zouden 22 december naar Nederland terugkomen, maar dit hebben we verzet naar een week eerder, echter wel zonder onze ouders en broers te informeren. Gerbranda & Schelte zaten in het complot! Zij hadden hen uitgenodigd om bij hen te komen eten en vervolgens te praten over ons afscheidsfeestje op 12 januari. Wij waren ondertussen opgehaald van het vliegveld en zaten verstopt in de gangkast en toen iedereen gearriveerd was (na 45 min. in de gangkast te hebben gezeten…) belden we aan, we hoorden Gerbranda zeggen: “Dat zal de chinees wel zijn”… maar ondertussen kwamen wij dus heel grappig binnen lopen en klikten we deze foto af. Dat zorgde voor hilarische kreten, traantjes van emotie en stevige knuffels. Dit hadden ze nooit verwacht! Maar we zijn er echt weer!!!

Na de afgelopen weken allerlei afscheidsetentjes te hebben gehad, was het donderdag tijd voor een apéro (afscheidsborrel). Bijna iedereen kon aanwezig zijn, heel bijzonder. Bij Medair is het gebruikelijk dat degene die weggaat de borrel regelt in plaats van andersom, dus wij zijn flink aan de slag gegaan, zo hadden we onder andere gehaktballetjes met satesaus gemaakt (dat kennen ze daar echt niet en vonden ze o, zo lekker!), allerlei soorten fruit, pepernoten en noem maar op. Ook hadden we een gedicht gemaakt die we hebben voorgedragen. We kregen een mooie speech van de CEO, waar we dankbaar aan terugdenken en konden zo onze tijd bij Medair in stijl en gezelligheid afsluiten.
Daarna werden we door Jérôme en Nadia nog getrakteerd bij een bomvol, maar uiterst knus Mexicaans restaurant en ’s avonds in bed mijmerden we nog even na over de afgelopen zeven maanden die als in een stroomversnelling voorbij zijn gegaan. We zijn klaar voor een periode van rust, tijd nemen voor familie en vrienden en afscheid nemen in Nederland en kijken uit naar wat komen gaat in Zuid-Soedan!

Nadat Medair op 29 november haar staf uit Malakal had geëvacueerd is Medair nu toch, ondanks de aanhoudende veiligheidsproblemen, teruggekeerd naar Malakal met een emergency Watsan-team (water en sanitatie). De 200.000 inwoners lopen momenteel een verhoogd risico op een grote cholera uitbraak. Samen met Unicef heeft Medair het plan om twee mobiele watersystemen op te zetten, die in staat zijn om tot 80.000 liter schoon water te leveren.

Onze huisgroep (een groep waarmee we één keer in de twee weken bijbelstudie hebben gedaan) was uitgenodigd door Elaine om bij haar te komen eten. De reis naar Elaine was een heel avontuur…

Jérôme en Nadia kwamen ons halen, onderweg kregen we in één keer een weersverandering: sneeuw & de daarbij behorende file. We besloten om vanaf Montreux per trein verder te gaan want Elaine vertelde ons dat we echt sneeuwkettingen nodig hadden om bij haar te komen. Onderweg in de antieke regiotrein (de deur moet je zelf nog opendraaien met een draaimechanisme) merkten we nog niet veel van het sneeuwkettingenverhaal, behalve wat zepige sneeuw op de wegen en wat getik tegen het raam van hagel, maar toen we aankwamen in Les Avants lag er een dik pak sneeuw en een sneeuwballengevecht was onvermijdelijk.

Met tintelende handen en een verfrist gezicht kwamen we vervolgens in het gezellige “museum” van Elaine. We zeggen museum omdat er overal wel wat te zien viel. Een antieke kalender, een antieke bank, een boom als lamp, een karaf zo groot als een biervat maar dan bedoeld voor wijn, allerlei potjes, prachtige bloemen op het balkon, een bemoedigend vers aan de muur, beschilderde chinese wijnglazen en noem maar op… Na een aperitief met wijn uit Pennsylvania (waar zij geboren en getogen is), werden we uitgenodigd om aan tafel te komen… daar stond een “Mongolese hot-pot“, nog nooit van gehoord en van gegeten, maar zó gezellig en lekker. Je hebt een pot met een bijna kokende bouillon, daar worden allerlei groenten ingedaan en dan pak je je “visnetje”, daar doe je wat zalm in of kipfilet (of lam, dat gaat er van origine in) of wat dan ook en koken maar… vervolgens vis je er wat groenten bij en je hebt een heerlijke maaltijd!

Toen we uiteindelijk onze laatste trein gemist hadden en om 2 uur ’s ochtends weggingen om door Elaine naar Montreux gebracht te worden (waar de auto van Nadia en Jérôme stond) lag er minstens 40 centimeter sneeuw. We moesten de auto van Elaine uitgraven en duwen om uit de prachtige witte laag te komen. Wat een avontuur. Zoveel sneeuw hadden we nog niet gezien in Zwitserland. Geweldig!

Altijd al willen weten…
…wat het geheim van de bananen is?
…hoe je cijfers in budgetten op een andere manier kunt zien?
…Wat je moet doen als je in een mijnenveld terecht komt?
…hoe je om moet gaan met stress?
…hoe een proposal in elkaar zit en Wat een logframe is?
…wat de SAF en de SPLA in Soedan doen?
…wat het gedragsregelement van het Rode Kruis inhoudt?
…wat R&R betekent en hoe vaak je daar mee te maken krijgt?
…wat YIPPs zijn in de geestelijke zin van het woord?
…wat er allemaal kan gebeuren door gebed?
…hoe de omgeving van Malakal er uit ziet op een kaart?

Afgelopen week hebben we een driedaagse HQ briefing gehad en antwoord gekregen op zulk soort vragen. Deze drie dagen hebben wij als zeer waardevol ervaren en een goede voorbereiding op het veld. We hadden de briefing samen met nog zes anderen, drie daarvan gaan ook naar het veld (twee naar de Nuba Mountains in Noord Soedan en één naar Oeganda) en drie anderen komen op het hoofdkantoor te werken. We hebben de laatste avond gezellig afgesloten met een paar echte Zwitserse maaltijden in “Les Brasseurs”.

Zeer verrast werden wij deze ochtend met een Nederlands gedicht op ons bureau en allerlei lekkere versnaperingen… Bedankt Sinterklaas!!! Wil de echte Sinterklaas zich bekend maken? Wie o wie heeft aan het Sinterklaasfeest gedacht en heeft ons verrast met volgend gedicht:

Wendy en Willem

Sinterklaas heeft dit jaar wel moeten zoeken
in alle gaten en hoeken
Want waar waren Willem & Wendy nu gebleven
En waarom hadden ze de sint niet even een briefje geschreven
Gelukkig was er een van de pieten zo bijdehand
Die ging eens zoeken in het internetland
En gelukkig vond hij daar heel snel
www.willem-wendy.nl
Zo kon Sint lezen dat jullie naar Zwitserland waren vertrokken
En inmiddels erg bij het werk van Medair betrokken
Niet alleen dat, maar ook dat jullie straks gaan
Voor het grote avontuur in het zuiden van Soedan
Sint vindt het heel dapper van jullie en hoopt
Dat jullie blijven schrijven zodat hij kan lezen hoe het allemaal loopt
Heel veel succes en sterkte daar in het verre land
Met alle muggen, buikloop en kogels bij de hand
Al denkt Sint wel dat het toch allemaal wel goed zal komen
en jullie ergens een plekje in Sudan zullen gaan bewonen
waar het goed en veilig toeven is en waar je kunt ervaren
de locale cultuur, de mensen, het eten en de gebaren
want arabisch is niet makkelijk te leren
dus in het begin zal het niet zo eenvoudig converseren
Sint wenst jullie een hele goede tijd in Soedan
En geniet nog even van een aardigheidje voor dat jullie gaan.

Sint en Piet

Na alle berichten over Malakal en de onveiligheid daar, (waar het overigens op dit moment stabiel is en het staakt het vuren nog steeds van kracht is), willen we ook graag een ander verhaal delen. Een verhaal, waarbij we samen hebben meegeholpen aan de vertaling. Het is een verhaal uit Noord Soedan, maar omdat vergelijkbare dingen ook in Zuid Soedan gebeuren, willen we jullie laten zien wat Medair bijvoorbeeld doet aan kennisoverdracht. Lees het verhaal over een trainingsdag in Soedan.