Het lijkt net alsof we in een droom zitten, misschien een film zijn binnengestapt, de wereld van The Constant Gardener, maar ook alle herinneringen van onze training met Medair (ROC) komen weer boven. Het is onbeschrijfelijk. Datgene wat we hebben uitgesproken tijdens onze presentatie en wat steeds in onze gedachten is geweest wordt nu werkelijkheid. Maar we hebben ons nog zoveel minder kunnen voorstellen dan we nu daadwerkelijk beleven. Lokichoggio is een aparte plaats, die eigenlijk alleen maar bestaat vanwege de hulporganisaties. Hoe klein Lokichoggio ook is, het heeft een internationale luchthaven waar vliegtuigen volgeladen met hulpgoederen constant landen en opstijgen.

Op onze reis naar deze luchthaven zien we dat het regenseizoen al weer lang achter de rug is en de zon haar sporen nalaat. Het is dor en droog, hier en daar wat struiken sieren het toneel, afgewisseld door stenen en verder eigenlijk niets. Pas als we daadwerkelijk vlakbij de luchthaven aankomen  zien we tukuls, geiten, de rivier en mensen.

Toeristen zie je hier niet of nauwelijks, de Lonely Planet vond het dan ook niet nodig haar naam te noemen. Het feit dat hier mensen leven en niet alleen op doorreis zijn schokt me. Je ziet allerlei kreten op hun bouwsels staan met de bedoeling om iets te verkopen, maar wat ze nu precies doen… buiten de paar herders die je echt een kudde geiten ziet hoeden… ik weet het niet! Ik denk dat het woord overleven hier meer van toepassing is dan leven! Sommige mensen dragen de traditionele kledij en dit is fantastisch, er gaat een soort trots uit van de Turkana (dat is de naam van de stam waarvandaan de meeste mensen komen). De vrouwen dragen zoveel mogelijk kettingen om hun nek en soms vraag je je echt af hoe ze deze kettingen er allemaal om hebben gekregen. Sommige mannen dragen een groot laken om zich heen en houden traditioneel een stok in hun hand, met een uitsparing aan het eind die soms ook als stoel kan dienen. Voor de vrouwen misschien niet toegestaan, maar de mannen dragen het wel… een minirok! Het zijn bijzondere, maar ook prachtige mensen, ik hoop dat we de mogelijkheid krijgen om ze een keer te “spreken”. De eerste woorden swahili zijn geleerd, maar het schijnt dat de Turkana ook nog hun eigen taal hebben. we hopen binnenkort zelf een keer rond te lopen in het dorp, overdag is dit niet gevaarlijk en kan dat gewoon, al ben je als blanke constant een punt van aandacht en wordt er Mzungu, mzungu (wat “blanke” betekent) geroepen.

Vanochtend zijn we naar een kerkdienst geweest. Er zijn hier tientallen verschillende diensten, de een meer traditioneel, de ander wat charismatischer, weer een ander een combinatie van verschillende invloeden. Wij zijn naar een traditionele Anglicaanse kerk geweest, samen met twee van onze Keniaanse collega’s van Medair. Het was een fijne dienst. 70% in het engels en 30% in Swahili. Een klein meisje was zeer onder de indruk van Willem en had haar handje al aan het begin van de dienst in de zijne geklemd. De dienst ging over de roeping van de discipelen en het feit dat ze alles achterlieten om Jezus te volgen. Vol passie werd er gesproken over wat dat voor ons betekent. Wij zijn er vol van en hopen de liefde die God diep in ons legt, te mogen uitstralen naar de mensen hier en straks in Soedan.

We zijn inmiddels met ons werk begonnen. Er liggen veel, heel veel uitdagingen op ons te wachten. Onze werkdagen zijn in ieder geval de komende maanden volledig gevuld en we hoeven ons niet te vervelen, dat is duidelijk. Van IT-processen stroomlijnen, tot rapporten voorbereiden, opslagplaatsen bezoeken, T-shirts laten bedrukken met Medair logo en ‘t werk wat we doen daarmee “samenvatten”, verhalen schrijven, e-mail-mogelijkheden verbeteren en noem maar op. Binnenkort zullen we ook hier wat meer van vertellen.

’s Ochtends gaan we rond een uur of 6.30 uur ons bed uit. Dan is het hopen dat er een klein beetje druk op de douche staat, want het komt ook wel eens voor dat je je heerlijk ingezeept hebt en ineens de druppels minder worden en de douche er vervolgens gewoon mee stopt. Dan hoor ik in het “mannengedeelte” nog zacht wat water lopen en denk ik… tsja, we kunnen niet altijd allemaal tegelijk water krijgen… Geduldig wacht ik in mijn hokje op wat volgende druppels water, want wij hebben tenminste nog stromend water hier en dat ervaar ik als een enorme luxe. Soms klettert het water er ook achter elkaar uit en denk je: dit is mijn mogelijkheid om mijn haar te wassen en daar maak je dan ook dankbaar gelijk gebruik van. Warm of koud water is niet te kiezen, maar als je ’s avonds gaat heb je kans dat je warm water krijgt omdat het aardig heeft staan op te warmen en als je ’s ochtends gaat, dan hoor je verschillende mensen jodelen omdat het ineens toch wel voelt als een aardige koude douche. Maar het verfrist beiden en daar gaat het om, want zweten doe je hier, liters! Vandaag is het een warme dag, meer dan 50 graden (in de zon dan wel… maar toch…) wordt gezegd, ik geloof ze meteen. Wij hebben gelukkig aardig wat aan de temperatuur mogen wennen en hij ging geleidelijk aan omhoog. Vandaag staan er nauwelijks wolken aan de lucht en is binnenzitten de enige echte mogelijkheid om een stukje koelte van de “ventilatoren” mee te pikken. In de “ERT” (gezamenlijke woonkamer zeg maar) is er zelfs airconditioning en daar zit ik nu dan ook heerlijk met mijn laptopje dit verhaal te typen.

Ons eten staat drie keer per dag klaar in een van de restaurants voor de NGO’s. We kunnen kiezen uit drie verschillende restaurants en wisselen dat dan ook af, de “doorgewinterde Medair-medewerkers” weten precies op welke dag we waar moeten zijn en we volgen hen dan ook trouw. Er is iedere dag van de week iets anders, maar dan week in, week uit hetzelfde. Dus de eerste week heb je veel afwisseling, maar na een paar weken wordt het wel wat eentoniger, maar voorlopig zijn wij nog heel blij met deze luxe en genieten wij ten volle van deze maaltijden! We ontbijten voordat we om kwart over acht samen met “devotions & worship” starten. Het ontbijt kan bestaan uit fruit en amerikaanse pannenkoeken, maar ook uit een (het zij blauw - pa en ma, hier komt die eierkoker wel goed van pas) gekookt eitje, corn flakes, aparte broodjes of salade. Persoonlijk doe ik hier aan hoe we in Nederland zouden moeten eten, (Ontbijten als een keizer, lunchen als een koning en avondeten als een bedelaar). Dit gaat niet in alle gevallen op, want soms heb je een barbecue of pizza en dan gaat er ook ’s avonds lekker wat in! Maar over het algemeen neem ik ’s middags en ’s avonds meestal alleen wat groenten, aardappeltjes of rijst en laat ik het vlees voor wat het is.

Ons is verteld dat het eten in Malakal echt grotendeels bestaat uit rijst met bonen (ik wou dat dat m’n lievelingskostje was), dus ook hier genieten we weer met volle teugen van de variatie die we nu nog hebben.

Gisteravond gingen we eten in een restaurant dat net buiten ons kamp in een ander kamp zit, onderweg kwamen we de eerste vormen van armoede weer tegen. Verschillende kinderen roepen “hello, hello, mzungu, I’m hungry, do you have shillings for a banana?” Dat is iets wat ik heel moeilijk vind en wat echt nog een plekje moet krijgen van hoe te reageren. Ik geef ze antwoord, maar ik weet ook dat ik ze nu niets aan geld of goederen kan geven omdat er de volgende keer dan 45 kinderen zullen staan en ik niet aan hun wensen kan voldoen. Maar ik kan ze aandacht geven en dat doe ik dan ook. Sommigen negeren ze omdat ze anders mee blijven lopen en “nee” is natuurlijk “nee”, maar dat hebben ze nog niet zo goed begrepen. Dit is iets wat ik het allermoeilijkste vind, dat we ze niet allemaal kunnen helpen. En het mededogen die ik voel als ik ze zo zie lopen in hun vieze kloffie en met hun bonige lijfjes. Dat heeft tijd nodig en het nare gevoel zal denk ik nooit helemaal verdwijnen, maar daarom zijn we immers ook hier…

We zien vogels in de meest bijzondere kleuren, af en toe zit er een verdwaalde aap in een boom. Sprinkhanen springen, of eerder gezegd vliegen voor je uit als je over de dorre grond loopt. Je moet goed kijken waar je loopt, niet zozeer voor het aantal enge beesten wat hier zit (dat valt wel mee), maar meer omdat hier heel veel doornen-bomen staan en ik kan je vertellen, dat zijn andere dorens dan ik in Nederland gewend ben! Dit zijn gewoon vlijmscherpe naalden die dwars door de bodem van je schoenzolen heen gaan! Ik ben gewaarschuwd toen een doorn op een haartje na dwars door m’n slippers heen, m’n kleine teen net miste.

We zullen waarschijnlijk nog wel een paar weken in Lokichoggio blijven, Francis (onze teamleider) gaat dinsdag naar Malakal om daar verdere voorbereidingen te treffen. De VN heeft aangegeven dat er nog meer veiligheidsmaatregelen moeten worden genomen voordat er meer dan 2 a 3 mensen de Medair compound mogen bewonen. Dat gaat Francis dus samen met twee Keniaanse medewerkers verzorgen. We kunnen in principe ons werk ook vanaf elke lokatie doen, dus dat is geen probleem, maar we kijken er wel naar uit om straks ook uiteindelijk in Malakal terecht te komen.

Het is een lange blog geworden, met veel over de omgeving, onze gevoelens en minder over wat we hier daadwerkelijk doen, maar dit omdat we jullie ook willen laten kennismaken en een beetje een gevoel willen geven wat het is. Het is fantastisch, soms ook moeilijk, maar een beleving die we niet willen missen! Foto’s volgen binnen een paar dagen…

… maar na afscheid te hebben genomen van onze familie duurde de reis naar Nairobi langer dan verwacht! De reis naar London Heathrow begon met een vertraging van 10 minuten, niets aan de hand dachten we nog, maar uiteindelijk waren er ook op Heathrow geen bussen beschikbaar om ons naar de terminal te brengen, wat resulteerde in een vertraging van 45 minuten. Toch werden we aangemoedigd om hard te gaan rennen naar de gate om onze vlucht alsnog te halen, maar helaas… de gate was al gesloten en we mochten niet meer naar binnen! Om een lang verhaal kort te maken kwamen we uiteindelijk in een fancy hotel terecht op kosten van British Airways en konden we de volgende morgen om 10.05 uur alsnog vertrekken. Daar genoten deze noodhulpverleners van Business Class… ooit zulke “luxe” noodhulpverleners gezien? Door alle vertraging waren we opgewaardeerd… de vlucht naar Nairobi verliep perfect. ’s Avonds werden we opgepikt door twee Medair-medewerkers en konden we om 0.30 uur lekker ons bedje induiken. De volgende ochtend was het weer vroeg op voor een tweedaagse security training… deze training ging van informatie over mijnen en andere explosieven tot kennis maken met de bevolking en bewustwording van gevaren tot het maken van een tekening. Perfect om dit te hebben voordat we naar Malakal gaan.
Nu heerlijk weekend vieren met een zonnetje, vogels, apen in de tuin en… tsja… nu is het nog puur genieten moeten we zeggen. Net een soort vakantie.

Vanaf maandag hebben we een briefing over Nairobi, dan vliegen we vrijdag waarschijnlijk naar Lokichoggio om daar een gedetailleerde briefing over Malakal te krijgen en te starten met de eerste werkzaamheden… 

Vrijdagavond was het dan zo ver, tijd om afscheid te nemen. Het woord “feest” was daardoor misschien niet helemaal op zijn plaats, maar we hebben een prachtige avond gehad. Er waren zoveel mensen gekomen en daarvoor zijn we heel dankbaar. Ook jullie overweldigende support voor Medair is fantastisch! Honderden euro’s werden gedoneerd aan Medair Zuid Soedan… waarvoor heel erg bedankt! Daarnaast natuurlijk bedankt voor al jullie bemoedigingen, lieve woorden, mooie boekjes en noem maar op. Het was uiteindelijk echt een feest, wel een met traantjes, maar dat hoort er bij. Afgelopen zondag hadden we een afscheidsdienst in onze gemeente. Ook dit liep zo mooi! Er werd voor ons gebeden en met Psalm 21 in ons achterhoofd kunnen we dinsdag met een gerust hart op weg naar Nairobi…

We zijn nu alweer een paar weekjes terug en genieten van de tijd die we met onze beide ouders hebben. We worden regelmatig gevraagd of we zin hebben om nog even langs te komen of een hapje komen eten. Dit vinden we superleuk en gezellig, maar we hebben bewust niet zoveel afspraken ingepland om ook echt even dingen te kunnen regelen, tijd met onze ouders te hebben, maar ook tijd met elkaar, want privacy zal het komende jaar op een laag pitje staan.

We vinden het natuurlijk het moeilijkste dat we straks een jaar onze familie en vrienden moeten missen, maar het heeft ook zo z’n voordelen op familiegebied. Zo willen bijvoorbeeld onze ouders ons nog even extra goed laten weten dat ze van ons houden en dat we het bij hen altijd heel goed hebben gehad en nog steeds hebben! We worden dus volgestopt met al onze lievelingskostjes, de was wordt gedaan, de boodschappen worden gedaan… noem maar op! Wij maken hier natuurlijk dankbaar gebruik van!

Ook zijn we nog een paar weekendjes weg geweest. Allereerst zijn we tijdens het weekend van Oud en Nieuw heerlijk een weekendje naar een hotel in Zutphen geweest samen met Guido en Karin. Lekker (tafel)tennissen, zwemmen, hartenjagen, rummicuppen (?), kletsen, eten, genieten van het vuurwerk en goede momenten delen. Het was heerlijk! Het weekend erna zijn we naar Delft geweest, waar we in de watten werden gelegd door Schelte en Gerbranda! Ook hier was het alleen maar gezelligheid en lekker eten en ondertussen konden we eens even de stad Delft gaan verkennen waar onze zus straks na haar trouwerij in mei zal gaan wonen.

Echt even een avondje uit met beide ouders, niet hoeven koken en gezellig bijkletsen, dat hebben we laatst gedaan bij O’ Sole Mio. Wij hebben genoten van de gastvrijheid van onze gastheer Antonio in dit restaurant. Als klap op de vuurpijl had hij champagne geregeld omdat hij wist dat we niet lang meer in Nederland zouden zijn en bracht hij een toost uit op onze tijd in Soedan. Antonio bedankt!

Wij hebben elkaar de afgelopen tijd, maar ook in Zwitserland, erg veel gezien, toch waren we weinig met z’n tweeën. Daarom zijn we afgelopen woensdag eens even heerlijk met z’n tweetjes naar het Sanadome in Nijmegen geweest. Puur genieten van elkaar, de diepe en gezellige gesprekken, de sauna, het stoombad, de verschillende whirlpools, het verwarmde buitenbad, de douches met scrubzout en na afloop een heerlijk zacht huidje!

Ook al komen we dus dagen en weken te kort om met iedereen af te spreken. We hopen jullie te zien tijdens ons afscheidsfeest en dan zijn we wat ons betreft… klaar om naar Soedan te gaan!

In ons bericht van 10 mei 2006 hebben we uitgelegd waar deze afkorting voor staat. Inmiddels heeft de TFC al veel voor ons kunnen betekenen tijdens onze tijd in Zwitserland, met name op het gebied van gebed en bemoediging. Daarnaast zijn we heel blij dat ze dit voor ons blijven doen als we straks in Soedan zitten.

We hebben afscheid genomen van Philip & Jeannet die een sabbatical year hebben, maar mochten ook twee nieuwe leden verwelkomen en wel Marco (broer van Wendy) en Nel (oudste uit onze gemeente). Lees hier meer over waarom ze bij de TFC zijn gekomen.

Afgelopen zondag 7 januari hebben we een fijne tijd gehad met elkaar waarin we terugblikten op onze tijd in Zwitserland, vooruitkeken naar onze tijd in Soedan en met elkaar gebeden hebben. TFC… Bedankt!