Vind je niet?
Dit kleine kindje, lekker water aan het drinken
met een zelfgemaakt rietje
Maar stel je eens voor…
Dit is de rivier de Nijl
Waar mensen hun kleren wassen
zichzelf wassen
en hun behoeftes doen
Beeld je dit in…
Kijk nu nog eens naar deze foto
Met een nieuwe blik…
Iets over twaalven schrik ik ineens wakker… ik word wakker van de hoeveelheid geluiden die ik hoor. Ik hoor veel geblaf van honden, maar ook een soort van gegil en gekrijs. Waar komt al dat geluid vandaan? Vanuit het dorpje? Het komt allemaal steeds dichterbij, het wordt luider en luider. Hier zit ik dan… in m’n tent, een stukje doek en een hek van riet verwijderd van die afgrijselijke geluiden. Ik hoor nog geen beweging komen in de andere tenten. Zal ik Willem wakker maken? Of zal ik zelf gaan kijken wat het is?
Nu maakt het me toch echt bang. Het geblaf en gegil wordt steeds luider en het gestommel op de grond ook. M’n hart begint als een idioot te bonzen en ik besef dat ik voor het eerst echt een beetje bang ben in Payuer. Ik kan dit niet meer voor mezelf houden en maak Willem wakker. Hij zit meteen rechtop in z’n bed en hij is ook wel een beetje verontrust over de geluiden. Ik zeg… “het lijkt wel of er mensen worden vermoord, zo’n gegil en het is zo dichtbij… ze zijn bijna in de compound”. Ik kijk Willem aan en zeg dat we moeten bidden, dat het geluid mag verstommen, maar vooral dat datgene wat voor ons onbekend is weg mag gaan en dat er geen gewonden mogen vallen en dat we veilig zijn met ons team in de compound. Verschrikkelijk, wat kunnen we nog meer doen? Het geluid lijkt weer iets minder te worden, maar dan ineens komt het toch weer terug en wordt het heftiger. Willem beseft dat we waarschijnlijk al lang wakker waren gemaakt door onze Soedanese collega’s als het echt iets ernstigs is en besluit toch naar buiten te gaan en te gaan kijken. Ondertussen bid ik verder en hou ik m’n hart vast.
Toen Willem naar buiten ging werd het geluid toch wel weer minder. Gelukkig, het gaat weer de andere kant op. Als Willem terug komt heeft hij een van de “guards” gesproken, maar die spreken niet echt goed engels, dus het komt er op neer dat het “honden” waren.. maar waar kwam dat gegil dan vandaan??? We proberen weer te gaan slapen, maar horen af en toe het geluid weer iets sterker worden, toch komt het niet meer terug in de mate die wij eerder hebben gehoord.
Er schoten echt beelden van “shooting dogs” door m’n hoofd… een indrukwekkende film die we nog geen week geleden hebben gezien over Rwanda. Ik heb misschien wel teveel van dat soort films gezien denk ik, maar toch… we zijn in Afrika, waar zulk soort dingen nog steeds gebeuren… Het duurt een hele tijd voordat ik uiteindelijk weer in slaap val.
Als ik de volgende ochtend wakker word, denk ik gelijk weer aan de geluiden die we vannacht hebben gehoord. Aan de eettafel is het onderwerp van gesprek, want behalve Joseph (die er dwars doorheen is geslapen) is iedereen wakker geworden van de geluiden. Maar onze bange vermoedens van krijsende en gillende mensen, worden snel weggenomen, want het waren dus honden en hyena’s. In de val gelopen honden (ze plaatsen hier soms vallen omdat de honden ziekten veroorzaken en voedsel stelen) om ze vervolgens te doden en in dit geval waren er ook hyena’s bij en die kunnen gillen… enorm!! Het leken echt net mensen en dan zo verschrikkelijk dichtbij in een nacht waar je zonder die geluiden een speld kunt horen vallen en je collega’s in de andere tenten kunt horen ademen… Gelukkig bracht het gebed afgelopen nacht wel gelijk een soort van rust, God geeft rust en met dat in ons achterhoofd en de wetenschap dat we die honden nog wel vaker zullen horen, zal het ons een volgende keer niet meer bang maken…
Het is lastig om uit te leggen waar we zijn als we in Payuer aankomen. We hebben foto’s laten zien tijdens ons afscheidsfeest en beseffen nu dat die foto’s niet half kunnen uitleggen van wat we hier zien en meemaken. Dus hoe gaan we jullie uitleggen wat Payuer is…?? We gaan ons best doen! Allereerst is het al een hele belevenis om in Payuer te komen… we zijn hier namelijk gekomen via een klein “MAF-vliegtuigje”, met maar 8 stoelen voor passagiers en verder ruimte voor bagage, wij zaten gelijk achter de piloot… imagine… landen op een landingsbaan van stof, zand en stenen… met een heel dorp wat op je wacht en helpt de spullen naar de compound te brengen, kinderen die je aangapen omdat je zo blank bent en je huid willen aanraken of gewoon heel bang zijn vanwege je huidskleur. Dat is amazing! Zie de foto’s…
Payuer is een dorpje, of datgene wat je dorpje mag noemen… We weten niet wat de definitie van dorp is, maar we gaan heel, heel ver terug in de tijd als we dit “dorpje” zien. we kunnen haast niet geloven dat Medair echt op deze plek zit. We kunnen onze ogen bijna niet geloven als we de compound binnen stappen, de geuren ruiken, de mensen spreken, de primitiviteit zien… nu gaat Payuer echt leven. we dachten dat we al veel armoede hadden gezien en dat hebben we ook, maar als we dit vergelijken met het dorpje Lopiding in Kenia, dan hebben de mensen hier nog minder. Ze leven echt in modderhutjes (tukuls) en alles is stof en zand en stro. Geen ziekenhuis in de wijde omtrek van minstens een paar dagen lopen (voordat Medair arriveerde). Geen auto’s. Geen telefoons. Geen computers. Geen stroom.
Als we eenmaal in de compound staan dan moeten we bij alle hutjes die we binnen gaan bukken, want de ingangen zijn heel laag. In de hut zelf kun je wel gewoon rechtop staan. Er is een hut als kantoor, als eetplaats, als keukentje, als opslag, als radiokamer en als “toilet” (beter gezegd… gat in de grond)… een hutje bestaat uit modder en stro en een paar houten palen. We slapen niet in een tukul, maar in een klein tentje. Na een vermoeiende, lange, maar goede eerste dag, vallen we uitgeput in slaap om de volgende ochtend gelijk een grote taak te hebben want er komt een “buffalo”, dat is een groot vliegtuig van de UN met daarin 7 ton aan goederen voor Medair. Wat voor goederen? Goederen die gebruikt worden voor het werk wat Medair hier doet. In Payuer worden putten gegraven en pompen geplaatst zodat de mensen schoon drinkwater krijgen, daar zijn veel materialen voor nodig. De overige materialen zijn voor de kliniek die Medair aan het opzetten is in Melut (ongeveer 2 uur met de boot vanaf Payuer). Medair biedt hier dus zowel medische hulp als hulp op het gebied van water en sanitatie. Deze goederen moeten worden uitgeladen, vervolgens weer op een auto geladen en naar de plekken van bestemming worden gereden of per boot worden vervoerd.
Wij hebben deze dagen geholpen als chauffeur, als logistiek medewerker, klein beetje IT, we hebben interviews gehouden, foto’s gemaakt, tenten opgezet, veel mensen gesproken, gevoetbald, veel kinderen blijgemaakt door foto’s van hen te maken en balonnen uit te delen etc. We hadden wel internetverbinding, maar dit gaat allemaal via een BGAN en om e-mails binnen te halen kost dat 7 dollar per MB en dat is een beetje te duur om je persoonlijke e-mails binnen te halen.
Eigenlijk is het allemaal veel te veel om op te noemen wat we hebben meegemaakt… hieronder nog enkele dingen die we heel bijzonder vonden…
Sommige kinderen blijven je aan kijken omdat je gewoon heel apart bent met je blanke huid. Sommigen zijn bang voor je en rennen weg, anderen willen je juist aanraken en proberen je huid er af te wrijven. Weer andere denken dat je huid er helemaal af is en dat dit is wat er onder zit…
Balonnen zijn geweldig en zichzelf bekijken in de spiegels van de auto is goed voor vele lachende gezichten (en je spiegels onder het stof en vingerprints…:-).
Het eten en drinken in Payuer…
Het water smaakt hier naar “modder” of “modder met een smaakje” (dit laatste als je er thee van maakt of ranja)… het water wordt allemaal gefilterd en nog eens gefilterd, maar komt rechtstreeks uit de Nijl… Het eten bestaat voornamelijk uit rijst met bonen of pasta met bonen en af en toe een paar verse tomaten en uien er bij. Soms vis en soms vlees, maar vaak ook gewoon vegetarisch… de satesaus die we hadden meegenomen in een zakje was errug welkom, een goeie afwisseling!!
Het is overigens ook heel bijzonder om te merken hoe handig je wordt met je handen en voeten als je de taal niet spreekt. Gebaren zijn echt een uitkomst!
Oke, we kunnen nog veel en veel meer schrijven, maar we denken dat dit genoeg is voor nu… geniet van de nieuwe foto’s… die spreken ook boekdelen! En ja, Robin & Thera… we beloven dat we de volgende keer ook wat vaker “samen” op de foto’s zullen staan… dat is bij deze afgesproken!!
Er zit alweer een werkweek op. De tijd gaat zo snel, dat we ons soms afvragen of hier wel evenveel minuten in een uur zitten of evenveel seconden in een minuut. Het is hier twee uur later dan in Nederland, maar verder lijkt de tijd toch gewoon echt hetzelfde weg te tikken. Er is zoveel werk te doen en ook zoveel leuk werk dat de tijd voorbij vliegt.
We zijn zo gezegend! De taken die we krijgen zijn op ons lijf geschreven en het is net alsof we dagelijks onze hobby op grote schaal kunnen uitvoeren. Willem heeft afgelopen week de eerste procedures geschreven en is bezig met een e-mailmigratie, verder krijgt hij dagelijks allerlei “ad-hoc” uitdagingen, waar hij blij van wordt! Wendy heeft alweer verschillende rapportages uitgewerkt, een interne nieuwsbrief in elkaar gedraaid, die vanaf nu maandelijks gaat uitkomen en is bezig met verschillende visibility-projecten. Kortom… genoeg te doen.
Het weekend (van 1 dag) besteden we graag aan het bezoeken van de lokale bevolking, en/of het bezoeken van een kerk en een beetje uitrusten. We zijn vandaag weer naar Ray geweest in Lopiding, zijn dorp. Ray was eerst nergens te bekennen dus begonnen we een “gesprek” met wat “lokale dames”, het is bijzonder te merken hoe innovatief je wordt met dingen uitbeelden. Ze wilden eerst helemaal niet op de foto, maar toen we wat verder hadden gepraat en wat balonnen hadden uitgedeeld aan de kinderen, kwamen ze wat losser en hebben we weer heel wat mooie foto’s kunnen maken, die je uiteraard weer hier kunt bewonderen… We hadden ook wat zeepjes meegenomen en als je ziet hoe blij ze daarmee zijn… dat is geweldig! Dus… sparen maar mensen!! In mei, als we terug naar Nederland komen, hopen we een hoop spulletjes (zoals zeepjes, pennen, kleurpotloden, gummetjes, stickers etc. etc.) mee te kunnen nemen vanuit Nederland. Het zou geweldig zijn als jullie hier ook aan mee kunnen werken en dingen kunnen verzamelen! We mogen beiden 40 kilo mee, dus dat zit wel goed… 
Evenlater hadden we wat uitgeprinte foto’s aan wat kinderen laten zien en een van hen herkende Ray en wist wel waar hij was, dus hij toonde ons de weg en ja hoor, daar kwam Ray al aangelopen, met een big smile op zijn gezicht omdat we waren teruggekomen. Wat een beetje liefde en aandacht al niet kan doen. Hij vroeg ons of we met de mensen van Medair hadden gepraat over de nood die ze ook in Lopiding kennen, we antwoordden dat we dat inderdaad hadden gedaan, maar dat Medair niet overal tegelijk kan zijn en op zoek gaat naar de meest vergeten gebieden in nood. Hij vroeg wat we in Soedan deden en heel begrijpelijk knikte hij toen “ja”… (net alsof hij wou zeggen… die nood klinkt nog hoger). En hij antwoordde dat we inderdaad niet overal tegelijk konden zijn, maar dat hij het wel fijn zouden vinden als we aan zijn dorp bleven denken en dat we proberen te doen wat we kunnen. Het is zo fijn dat hij engels heeft geleerd en nog aan het leren is, zo konden we naast met hem praten, ook wat contact krijgen met de andere kinderen… toen de kinderen hoorden dat we uit Nederland kwamen begonnen ze allemaal legendes uit de voetbalwereld te noemen… Cruijff, Van Basten, Koeman, Van Nistelrooy, Van der Sar en noem maar op… geweldig! Toen ik zei dat Van der Sar een goeie keeper was en ik een beetje nadeed wat een keeper doet, moesten ze heel hard lachen. Van der Sar staat toch iets hoger in het vaandel, dan mijn pogingen om iets uit te beelden… maar wat is er mooier dan van die twinkelende oogjes en lachende gezichtjes? Daaarvoor wil ik mezelf wel even voor schut zetten…
Een duidelijk cultuurverschil is het feit dat tieners, die een stukje met je mee teruglopen, gewoon ineens je hand pakken en dan hand in hand met je verder lopen… dat voelt heel erg tegen onze eigen natuur in, wat dat betreft zijn we maar “afstandelijke Hollanders”. Je doet dat in Nederland wel met jonge kinderen, maar zodra ze de 8 gepasseerd zijn voelen ze zich daar veel te “groot” voor! In Nederland doen we dat eigenlijk alleen als je een “stel” bent, als vriendinnen onder elkaar of moeder dochter geef je elkaar wel eens een arm, maar hand in hand… eigenlijk nooit. Heel bijzonder, maar daar moesten we dus wel even aan wennen, vooral toen een van de tieners dat bij Wendy deed, dat voelt gewoon raar tegenover Willem… snappen jullie dat gevoel wat we in Nederland daarbij zouden kunnen hebben? Maar het volgende moment heeft hij mijn hand weer losgelaten en pakt hij Willem’s hand vast en loopt hij zo met hem… ik denk dat het bij hen meer zoiets is van… ik voel me op m’n gemak bij jou! Je bent mijn vriend.
Verschillende culturen… zooo interessant!
We gaan a.s. dinsdag naar Payuer in een klein vliegtuigje van de MAF. We vertrekken al heel vroeg, zo rond 7.00 uur en zullen daar waarschijnlijk rond de middag aankomen. In Payuer hebben we naar alle waarschijnlijkheid geen internetverbinding (er zijn wel Bgans, waarmee je e-mail kunt binnenhalen, maar dit is alleen bedoeld voor zakelijk gebruik of noodgevallen). We blijven hier als alles goed loopt met de verdere veiligheidsvoorzieningen in Malakal, een week en zullen dan met de boot naar Malakal reizen. Er zijn op dit moment weer “spanningen” in Malakal en wij hopen dat dit weer snel een positieve wending mag krijgen. Willen jullie bidden voor vrede en rust in Malakal, zodat Medair daar een veilige logistieke basis kan hebben en wij onze werkzaamheden op een goede manier kunnen uitvoeren?
We denken dat we maar weer eens moeten stoppen met ons verhaal, we kunnen nog een heel boekwerk volschrijven, maar we laten jullie nu maar lekker genieten van de foto’s, die ook boekdelen spreken…
We werden verrast met een “parcel” (pakketje) afgelopen week vanaf het hoofdkantoor Zwisterland. Sandra (Marketing HQ) en Annemarie (kantoor NL) hadden iets heel leuks samengesteld. We kregen satesaus om de bonen en de rijst in Malakal straks af en toe een Nederlands smaakje te kunnen geven voor de afwisseling. We kregen lieve kaartjes met een leuke groet en stickers, balonnen en snoepjes om uit te delen aan de kinderen.
Hier hebben we vandaag gelijk gebruik van gemaakt… lees ons verhaal van ons tweede bezoek aan Ray en het dorpje Lopiding en bekijk de prachtige foto’s. Veel van de kinderen in Lopiding lopen nu trots met prachtige “glim-plaatjes-oorbellen” (leuke stickers, die je daarvoor kunt gebruiken) rond.
Sandra & Annemarie bedankt! Dit was een echte verrassing!
Vandaag zijn we gaan wandelen buiten het kamp, we besloten om linksaf te gaan, rechts uit het kamp ga je “downtown Loki” in, links kom je langs een paar andere kleine dorpjes en kampen. Rechts loop je grotendeels over een asfaltweg, die niet lijkt te passen in de rest van het straatbeeld. Wij kiezen dus links, de weg van stof, scheuren in de grond, dorens, kuilen, hobbels en struiken. We zien de meest mooie mensen voorbij komen. Als je ze groet in hun eigen taal, zijn ze onder de indruk en groeten ze je vriendelijk terug. Ze staren je na omdat je blank bent en opeens zijn we weer het middelpunt van belangstelling. We staan af en toe stil om een foto van de omgeving te maken en dan staan er al snel meer mensen om ons heen. Toch kunnen we niet makkelijk foto’s van mensen maken, met name de mannen willen niet dat ze op de foto worden gezet en wij weerhouden ons er dan ook van omdat we de waardigheid van deze mensen in ere willen houden.
Verderop wordt de weg steeds minder goed en het land uitgestrekter, de geuren die ons tegemoet komen spreken boekdelen. Hier zijn geen toiletten, maar doen de mensen hun behoeftes langs de kant van de weg, vermengd met de verzengende hitte doet het ons nadenken over de situatie waarin deze mensen leven. We lopen verder en stoppen net bij de rivier (die nu nog droog staat), voor een dorpje wat later Lopiding blijkt te heten. Daar ontmoeten we heel veel kinderen, eerst nog een beetje verlegen, onwennig, maar wel heel nieuwsgierig. Wij wisten zelf ook niet zo goed wat we met de situatie aan moesten, we zagen hun vieze kleren, de omgeving waarin ze liepen en kwamen daar ineens binnenwandelen als twee mzungu’s. We raakten vol van wat we zagen, we konden hier niet zomaar doorlopen, we moesten daar even gaan zitten. We hadden dan wel niets bij ons aan materialen of aan eten wat we uit konden delen, maar we hebben wel onze liefde, tijd en aandacht die we kunnen geven, dus dat was wat we deden. We gaven ze de aandacht die ze zo graag willen. Ze vinden het geweldig om onze blanke huid aan te raken, om te kijken of ze die gekke kleur er af kunnen wrijven. Lachen om de foto’s op onze digitale camera die wij van ze hebben gemaakt. Ze kunnen minutenlang naar deze foto’s kijken en er over praten en met hun vingertjes het scherm aanraken om te kijken of ze het aan kunnen raken. Ze praten met ons in hun eigen taal, ze zitten op onze schoot en houden onze hand vast.
Een jongen van acht, zijn naam is Ray, begint met Willem te praten, hij had engels op school geleerd en hij klinkt erg wijs voor zijn leeftijd. Hij is bezorgd om het dorp waar hij woont en spreekt daarover met ons. Hij wil dat we foto’s nemen om deze aan de buitenwereld te laten zien, om ze om hulp te vragen. Dit is een roep om hulp, niet voor hem alleen, maar voor zijn dorp. Zijn dorp, waar een ziekenhuis is, maar waar de meeste mensen niet heen kunnen omdat je daarvoor moet betalen, waardoor veel mensen uit zijn dorp nog steeds doodgaan aan ziektes die met medicijnen makkelijk te bestrijden zijn. Er zijn nog steeds veel kinderen in zijn dorp die niet naar school kunnen omdat ze inschrijfgeld moeten betalen, maar dat geld niet hebben.
Zijn verhaal raakt ons en we bidden voor Ray en het dorp waarin hij woont, dat God tegemoet zal komen aan hun nood en dat wij de kleine dingen die we hebben mogen geven, onze compassie, onze tijd en onze liefde…
Klik hier voor meer foto’s.
Gisteren was het de dag van mijn rijtest… maar je had je rijbewijs toch al? Ja, maar als je naar een vreemd land gaat en aan de verkeerde kant van de weg moet rijden en je te maken hebt met een gebied waar niet zoveel asfalt-wegen zijn, maar wel heel veel kuilen, stenen, zand, modder, stof etc., moet leren “off-road-rijden” zeg maar… dan kan een rijtest geen kwaad!!
Helemaal niet als het voor kan komen dat je in het veld in een grote Toyota Hilux 4×4 van Medair moet rijden! Dus, daar ging ik dan! Ondanks dat Willem me al een paar dingen had verteld, omdat hij vorige week de rijtest al had gehad en met vlag en wimpel is geslaagd, vond ik het toch best spannend!
Na wat checks van de wagen, stap ik uiteindelijk wat onzeker in de auto. Mijn twee (!) Keniaanse leraren (Lynus & Emmanuel) zijn super, dus daar ligt het niet aan! De eerste kuilen en hobbels bevinden zich al binnen ons kamp, maar als ik merk hoe makkelijk het bakbeest die “obstakels” neemt, begin ik me al veel gemakkelijker te voelen, nu nog door de gate… ze openen altijd maar een kant van het hek en dit bakbeest past er met zo’n 10cm speling, maar net tussendoor. Dat gaat goed, ik voel me steeds meer op m’n gemak en het links rijden gaat eigenlijk ook als vanzelf…
Onderweg raak ik onder de indruk van wat ik zie en ik voel me meer en meer ontspannen. Ik doe een rijtest, maar ondertussen geniet ik zo van de plek waar ik ben. Ik ben uit het kamp (weer in de “echte wereld”), bevind me midden tussen de locals die “mzungu” naar me roepen en ons nakijken. Ik voel me goed tussen deze mensen, dit is echt de plek waar we moeten zijn. Ik voel wederom een enorm mededogen, zoals ik al in een eerder verhaal aangaf en mijn hart springt op als ik evenlater vraag wat die grote menigte niet ver van ons vandaan aan het doen is. Lynus legt uit dat er een voedseldistributie gaande is. Ik ben heel blij om te zien, dat ook hier in dit gebied hulp wordt geboden. De kinderen die langs de weg lopen, zijn zo enthousiast als ze een Mzungu zien, als je stapvoets rijdt, komen ze met je mee gelopen en stellen ze je allerlei vragen als: Who are you? Where you come from? Hello, hello… Het liefst was ik even gestopt om met ze te praten, maar goed, dat doe je niet onder een rijtest, dus ik zwaai naar ze en groet ze in Swahili en rij weer verder.
Na veel kuilen, hobbels, heuvels en stenen vragen Lynus en Emmanuel me te stoppen. Ze gaan zelf uit de auto en laten me een fourwheeldrive-test doen. Wauw, wat een systeem. Daarna zeggen ze me dat ik even een stukje alleen moet rijden, dan moet omkeren en even lekker gas moet geven en dan op het moment dat zij stop zeggen, moet ik accuut stoppen. Geen probleem. Dat was gaaf, dat wil ik nog een keer. Zij vinden het best en dit keer rij ik de andere kant op. Alleen was ik een klein beetje vergeten dat er een kleine bocht in de weg zit, waar een kuil in zit, waar ik dus met vol gas doorheen rij. Spinnende banden, de auto draait van links naar rechts en weer terug en na verschillende manoevres kom ik uiteindelijk dwars op de weg te staan…
Een zucht ontsnapt m’n keel, maar ik voel me eigenlijk heel ontspannen, het ging ook te snel om me druk te maken, ik was meer bezig om de auto een beetje op de weg te houden en nu ik uiteindelijk nog steeds op vier wielen op de weg sta, ben ik gewoon blij en opgelucht. Lynus & Emmanuel zijn blij dat ik rustig ben gebleven en op de een of andere manier de auto op de weg heb weten te houden. Vanaf nu noemen ze me de “Safari Rally Driver”… geslaagd, dat wel! Als “perfect female driver”, ik weet niet of dat nu een compliment is of ik nu perfect in het plaatje pas van “vrouwelijke rijstijl”…
Iedere morgen leren we weer een nieuw woord in Swahili, althans,… we krijgen een nieuw woord te horen en proberen het te onthouden. Over een half jaar zijn hier ook een aantal Kenianen die een aardig woordje Nederlands spreken, want het is een uitwisseling van woorden. Een swahili-woord in ruil voor een Nederlands woord…
We willen jullie deze prachtige taal (waarbij je de dingen schrijft zoals je ze zegt) niet onthouden en willen onze pas geleerde woorden graag met jullie delen…
Als je iemand tegen komt zeg je “habari” (hallo), je krijgt dan meestal als antwoord “nzuri” (goed).
Je kunt ook vragen “hujambo?” (hoe gaat het?), dan krijg je meestal als antwoord “sijambo” (het gaat goed), je kunt vervolgens vragen: “Je wewe, hujambo?” (En jij? Hoe gaat het met jou?).
Een woord wat we hier vaak horen is “sawa” (oke) en als je iemand bedankt zeg je “asante sana” (heel erg bedankt).
Ja en nee is respectievelijk ndio en hapana.
Tot zover de taalles voor vandaag. Morgen overhoring! Nou oke, nog eentje dan om het rijtje nog even op een mooie manier af te sluiten… Mungu akubariki (Gods zegen).
In onze vorige post vertelden we dat we tijdens het wandelen goed moeten uitkijken voor de vlijmscherpe doorns want met de enge beesten valt het wel mee. Tenminste, dat dachten we… Nog diezelfde avond lopen we na een lekkere maaltijd vrolijk terug naar ons slaapvertrek over een zanderige onverlichte weg. Net voordat Wendy de volgende stap zet ziet ze voor haar voet een hagedis op de grond. Ach, hagedissen zijn hier volop aanwezig dus zonder er bij na te denken lopen we door. Toch steekt de twijfel op “Het was een lange slanke hagedis, wacht eens, Was dit niet een ….”. We kijken achterom en ja hoor, we zien een kleine slang, zo’n dertig centimeter lang. Uiteraard willen we die even van iets dichterbij bekijken, niet te dichtbij natuurlijk want we weten dat er veel gevaarlijke slangen in Afrika leven. Het dier voelt zich bedreigt en begint enorm te sissen en aanvalspogingen te doen. Tijdens onze security training is ons geleerd om slangen altijd te doden en vervolgens te verbranden (mochten er eitjes aanwezig zijn). Ik zoek een grote steen uit en mik deze precies op z’n kop. Na drie keer gegooid te hebben en nadat de stuiptrekkingen volledig gestopt zijn doen we de slang in een zakje en laten hem aan onze teamgenoten zien. Wat blijkt, Dit was een baby Puff Adder, een van de dodelijkste slangen in Afrika waar geen tegengif voor beschikbaar is. En waar een baby Puff Adder is, is ook een big mama aanwezig. Wij lopen in het vervolg elke avond met een zaklamp in de hand en dragen gesloten schoenen.
PS. We hebben ook al wat foto’s geplaatst op de site. Helaas staan sommige foto’s er dubbel op, wat komt vanwege de trage internet verbinding die regelmatig time-outs geeft. Jaja, een leuke uitdaging voor Willem inderdaad