Wij genieten op dit moment heerlijk van een R&R (rust en herstel) in Nairobi! We zijn 1 week in Nairobi geweest en daarna negen weken in het veld, eerst Loki, toen Payuer en tenslotte Malakal. Dat betekent dat we nu recht hebben op negen dagen R&R. Wat is R&R voor ons?

Het betekent dat we weer een douche of bad kunnen nemen, zelfs met warm water! Het bad liet wel zien dat we het eerst steeds met een halve emmer moesten doen, maar… we voelen ons nu weer schoon! We hebben yoghurt en melk, we kunnen koffie zetten met een koffiezetapparaat, we kunnen heerlijk uit eten gaan en weer allerlei soorten verse groenten en fruit eten. Naar een “echte” supermarkt. Van een koud biertje of wijntje genieten. We kunnen weer zitten als we een grote boodschap moeten doen in plaats van hangen boven een gat in de grond! Het is apart hoe erg je dat kunt waarderen! We hebben elektriciteit zonder dat we een generator aan of uit moeten zetten. We hebben een heerlijke bank waarin we kunnen “hangen”. We hoeven ’s ochtends geen brood te halen, dat ligt gewoon al voor ons klaar. Ons bed was opgemaakt toen we aankwamen, schone handdoeken lagen klaar en we hebben weer een tweepersoonsbed…
Alle tijd voor en met elkaar, voor en met God, voor een goed boek, om verhalen te  schrijven, filmpjes te kijken en uit te gaan: Puur genieten dus!

Laatst mocht ik een ochtend van devotions leiden. Ik had het over Spreuken 27:17 (naar aanleiding van een stukje wat ik had gelezen van Glynnis Whitwer), dit wil ik graag met jullie delen.

Elke kok weet dat een bot mes gevaarlijker kan zijn dan een scherp mes. Hoewel het eigenlijk tegenovergesteld zou lijken, kan een bot mes vaak nog meer schade bij de kok aanrichten dan bij het eten! Daarom is een bod mes ook veel moeilijker om te gebruiken. Het kost niet alleen meer kracht om iets te snijden, maar het is ook moeilijker om controle over het mes te hebben. Daarom kan een bot mes sneller in een vinger snijden dan in een tomaat, en daarom besteden chef-koks honderden euro’s aan een goed mes. Elk mes wordt ooit een keer bot als je het veel gebruikt. De scherpe kant wordt vanzelf botter en het mes kan niet uit zichzelf weer scherper worden. Dat is het eerste feit over het slijpen van ijzer: een mes kan zichzelf niet slijpen. Noch kan iets zwakker dan ijzer, ijzer slijpen.

Spreuken 27:17 gebruikt een practisch feit over het slijpen van ijzer, om ons een geestelijke waarheid te leren over onze relatie met anderen. Je gebruikt ijzer om ijzer te slijpen en je kunt een vriend aanscherpen of hem gebruiken jou aan te scherpen. We hebben allemaal wel ervaringen gehad met vrienden die ons inspireren om beter te zijn dan we zijn en vrienden die dat niet doen. Een goede Christelijke vriend kan je “aanscherpen” op gebieden waar zij sterk in zijn. Een paar voorbeelden: een wijze vriend kan je wijzer maken. Een liefdevolle vriend kan je vermogen tot liefhebben vergroten. Een vriend die de Bijbel goed kent, kan je begrip van Bijbelteksten vergroten. Als we denken aan het slijpen van een mes, of het aanscherpen van onszelf, dan is dit altijd met een doel. Een chef-kok slijpt z’n mes niet omdat het er beter uitziet als het in de keukenla ligt. Het slijpen wordt gedaan om het mes effectiever en efficienter te maken. Als we een mes slijpen en het nooit gebruiken, zal het mes voor niets geslepen zijn…

Dit is net als bij onszelf. We moeten aangescherpt worden, en we moeten anderen aanscherpen. Of we nu praten over een mes, een zwaard of onszelf, aanscherpen wordt niet gedaan om passief te zijn. Een mes wordt geslepen om een doel te bereiken. Een reden waarom Christenen verscherpt moeten worden is om effectief te zijn in de geestelijke strijd tegen de zonde om ons heen.

Groeien is belangrijk. Vrienden die ons daarin verscherpen zijn een praktische manier om te groeien. God heeft ons zo gemaakt dat we elkaar nodig hebben. We willen je aanmoedigen om te kijken hoe je elkaar kunt bemoedigen en aanscherpen. En eenmaal aangescherpt… gebruik die gescherpte kant ten volle!

Vanmorgen werd ik volledig bezweet wakker.. Nee, niet vanwege nare dromen die door Lariam (anti-malaria) worden veroorzaakt maar door de hitte die momenteel 24 uur per dag aanwezig is. Afgelopen week is ruim vijftig graden gemeten. Dit betekent drinken en zweten en natuurlijk gewoon doorgaan

Volgende week hebben we onze eerste R&R (een weekje “bijkomen” in Nairobi). Na onze R&R gaan we beginnen met het leren van Arabisch, Want als je hier twee jaar zit dan is het toch wel fijn om met elkaar te kunnen praten in plaats van alleen gebaren uit te beelden.

Twee jaar zei je? Inderdaad, je leest het goed. In goed overleg hebben we na een goed gesprek met elkaar en in gebed besloten om te tekenen voor een twee-jarig contract. Waarschijnlijk zullen we deze twee jaren ook grotendeels wonen in Malakal.
Op zich viel de beslissing best wel mee.. Het eerste jaar leer je gewoon ontzettend veel en het tweede jaar kan je daardoor veel meer van jezelf geven aan de mensen hier. Ook het opbouwen van relaties gaat niet automatisch. Daarin moet je investeren, je wilt de mensen en de cultuur leren begrijpen. Je wilt leren wat goed is om te verbeteren en wat je zo moet laten. Waarom pakken mensen geen schoon drinkwater terwijl Medair bronnen heeft gemaakt maar halen veel mensen het nog steeds uit de vervuilde Nijl? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat het leven niet ophoudt bij hun vijftigste levensjaar wat voor velen zo is. Hoe kan je mensen leren om hun behoefte niet zomaar in het wilde weg te doen of de straat niet als vuilnisbak te zien. Hoe kunnen we Gods liefde laten zien?
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Wat is het gaaf om te zien dat Medair hierin investeert en dat wij hier ook een klein deel van mogen uitmaken.

En ander leuk voordeel is dat we na een jaar voor een maand naar huis gaan voor een contractbreak zodat we kunnen bijtanken en weer heerlijk mogen bijbeppen met onze vrienden en familie.

In onze compound wordt momenteel hard gewerkt aan de afronding van de tukuls en keuken. Hierna zullen er nog nieuwe tukels bij worden gebouwd. Ook zal binnenkort gestart worden met de bouw van onze opslagplaats waarin voornamelijk watsan materialen zullen worden opgeslagen.

De lokale bouwvakkers leveren goed werk. Ze doen hard hun best en het resultaat is er dan ook zeker naar. Wel merk je dat ze anders omgaan met dingen als bevoorrading. Laat ik als voorbeeld water nemen. Het werkwater (voor de klei en cement) wordt uit de Nijl gehaald en vandaaruit in een grote ton op een kar voortgetrokken door een ezel. Wanneer het water bijna op is hoor je niet “William, the water is almost finished” of zoiets. Nee, waneer je uit je kantoortje naar buiten gaat om te kijken hoe het gaat zie je 5 mensen op de grond zitten. Je vraagt vervolgens wat er aan de hand is en dan hoor je dat het water op is. “oh…”

Het drinkwater moet altijd worden gefilterd. Soms hebben we stadswater in kleine hoeveelheden maar meestal worden we gedwongen om met 3 tonnen van ongeveer 200 liter inhoud naar de waterpompen te rijden en het water jerrycan voor jerrycan in de tonnen te gieten. Eenmaal volgeladen dien je heel voorzichtig terug te rijden want de wegen zitten vol met (val)kuilen en dat kan de tonnen enorm doen schudden waardoor je.. precies, alles kan verliezen. Eenmaal terug in het compound, plaatsen we het water in grote 40 liter emmers waarin 4 waterfilters zitten. Vandaaruit wordt het water gefilterd en komt schoondrinkwater via een slangetje in een andere emmer terecht.
Houd je lekker bezig, onnie?

Gisteren hadden we een stuk of vier ballonnen aan een van onze bewakers gegeven, voor zijn kinderen. Vandaag vroeg ik hoe ze het vonden… prachtig zei hij, ze vonden het geweldig en hij had een prachtige grote glimlach op z’n gezicht en z’n ogen begonnen te stralen. Maar… ging hij verder… de kinderen van m’n broer en zus moesten huilen omdat ik er niet genoeg had en dat vond ik zo erg…

Wham… Dat raakte ons, diep van binnen voelden we het borrelen en werden we aan het denken gezet!

We dachten na over hoe het voor hem moet zijn om voor een keertje een “extraatje” (zo simpel als een ballon) aan z’n kinderen te kunnen geven. We dachten na over het feit dat Medair er ook niet voor iedereen kan zijn. Maar betekent dat dat we dan maar moeten stoppen met de dingen die we doen? In nieuwsbrief nummer twee schreef ik over de zeester die gered werd en vele duizenden die stierven op het strand. Maakte het verschil dat die ene werd gered terwijl zoveel duizenden stierven? Ja, dat deed het! Voor die ene zeester maakte dat een levensgroot verschil!

Die ballonnen, zijn woorden, zijn lach en de blik in zijn ogen waren voor ons weer zo’n bevestiging dat God ons hier zegent, dat we dankbaar zijn dat we hier zijn, dat we elk klein moment moeten aangrijpen om iemand blij te maken. Die ballonnen voor de kinderen van zijn broer en zus komen er wel… daar ben ik van overtuigd… jullie stoppen vanaf nu toch allemaal een paar ballonnen bij de post die we krijgen??

En vanaf nu genieten we van elk mooie moment dat we iemand zien stralen en zien we teleurstellingen als nieuwe kansen om daarmee aan de slag te gaan!

Over ongeveer twee weken zal ons nieuwe “thuis” af zijn…
We krijgen een eigen tukul, een huisje wat bestaat uit modder/klei, hout en stro (de daken van onze tukuls worden gemaakt van ijzeren platen)… zie hier het eerste resultaat! We zijn zooo benieuwd naar het eindresultaat! Je kunt je voorstellen dat we erg blij zijn met ons eigen plekje waar we in ieder geval het komende jaar zullen wonen!

Aangezien we level 3 hebben (zie eerdere posts voor uitleg wat dat betekent) in Malakal moeten we overal(!) waar we gaan onze runbag bij ons hebben. Een runbag is een tas waarmee je kunt “rennen” als er iets fout is en je moet verplaatsen of evacueren. Hier zitten de eerste noodgoederen in die je nodig zou kunnen hebben. Onder andere:

Guinea worm filterdoekje - guinea worm filter pijp - waterzuiveringstabletten - reddingsdeken - plastic regenjack - zonnebrandcreme factor 30 - lippenbalsem - antimuggenspray - zaklamp - batterijen - kaarsen - kompas - notitieblok - pen - watervaste lucifers - zaagje - dextro energy - pen - vishaak, lijn en een zinker - nylon touw (20mtr) - zakmes - overlevingsgids - naald en draad - condoom - huidcreme - veiligheidsspeld - naamkaartje - antibiotica - antimalariatabletten - en nog heel veel andere medicijnen - 3 liter water (in de praktijk komt dit meestal neer op 1 a 1,5 liter water) - radio

Hoe kun je het bloeden van een gapende wond, waarbij het vlees erbij hangt stelpen??
Je bent op een werkplaats en daar hebben ze cement,… dat helpt! 
Zomaar weer een van de tekenen van armoede hier in Soedan… een gebeurtenis vandaag bij ons op de compound, een van de bouwvakkers die zijn knokkels opensnijdt aan ijzeren sheets en niet weet hoe hij daarmee om moet gaan. Iemand zegt dat hij er cement op moet doen omdat het bloeden stelpt en dat gebeurd dan vervolgens ook… Je ziet dan weer dat kinderen die niet naar school kunnen (of konden vanwege de oorlog en armoede), geen onderwijs hebben gehad, nauwelijks bewust zijn van hygiene… Daardoor is er geen benul wat er gedaan kan worden met wonden en ontstaan ziektes die voorkomen kunnen worden. Weer een teken dat het zo fijn is dat we echt een verschil kunnen maken met Medair. En wat waren we blij dat we hier verplegend personeel hebben sinds vandaag vanwege kwartaalbesprekingen, want ik denk niet dat wij iets met die wond hadden kunnen beginnen…

Zo’n vier maanden geleden werden we gevraagd om vier keer een artikel te schrijven voor het blad Zending Nu over onze “missie” naar en in Zuid Soedan. Daar hoefden we niet lang over na te denken. Het eerste exemplaar is inmiddels uitgegeven!

In Zending Nu staan interessante artikelen over zending en alles wat daarmee verband houdt. Wil je ook een exemplaar dan kun je met het reactieformulier op de site van EZA een gratis proefexemplaar aanvragen. Het blad verschijnt vier keer per jaar (en in alle vier de bladen van 2007 komt dus ook een stukje over ons werk in Zuid Soedan). Een jaarabonnement kost € 14,50. Losse nummers zijn € 3,75 (excl. porto). Bij afname van meerdere losse nummers is korting mogelijk.

Mijn eerste verjaardag in Soedan! Afgezien van alle familie en vrienden die ik natuurlijk heb gemist op mijn verjaardag, was deze verjaardag supergeslaagd!

Ik werd eerst middernacht door Willem gezoend, toen werd ik vanochtend verrast met oranje ballonnen op m’n werkplek, lekker vers “brood” van de markt en thee die gezet was door de “mannen” en ik heb inmiddels veel felicitaties via de e-mail gehad en kaartjes per post en ben gebeld via skype. Helemaal goed dus! Normaal is een verjaardag hier in plaats van een birthday een “bathday” en dat betekent dat de jarige nat wordt. Soms wordt er een hele emmer water over je heengegooid, soms gooien ze je in het water (maar aangezien de Nijl heel smerig is en enge beesten heeft, zullen ze me vast niet in de Nijl gooien… ) dus ik was benieuwd hoe de dag vandaag zou verlopen…

Maar dit gebeurde niet op het heetst van de dag… nee, ik kreeg eerst nog twee mooie “overjurken”, van die traditionele Sudanese omslagdoeken die de vrouwen “over” hun jurk of T-shirt met rok dragen. Willem heeft me echt verwend! Daarnaast hebben we (Willem en ik) van Koang, onze logistiek medewerker uit Soedan twee prachtige lakens gehad, met daarop een handgemaakt borduursel. Echt super mooi. Ik schaamde me gewoon een beetje dat hij daar mee aan kwam zetten. Hij werkt hier pas twee weken, (net zo lang als wij in Malakal ongeveer) en van het weinige wat hij en zijn familie waarschijnlijk heeft… geeft hij ons zo iets moois!

Willem heeft de mensen hier het Nederlandse “Lang zal ze leven” geleerd, dus dat was erg leuk!

Ik kreeg vandaag “snickers” als taart (konden ze hier ergens vinden) en daar heb ik echt van genoten… ’s avonds zijn we met de groep wat gaan drinken bij de Nijl, iemand had nog blueberrypancakes gebakken als een “taartje”, er werd nog een keer gezongen en verder hebben we heerlijk zitten kletsen en naar de zonsondergang gekeken. Natuurlijk kreeg ik op een onverwacht moment de volle lading van Willem… zeiknat! Anders zou het geen Medair birthday… euhm bathday zijn! Een geslaagd feest…!

Aangezien we al bijna twee weken in Malakal zitten, willen we jullie een dagje Malakal laten “proeven”.

Eerst willen we even iets meer over de omgeving en de situatie vertellen (zie ook de foto’s om een beeld te krijgen). Stel je voor, ’s ochtends als je rond 7 uur wakker wordt, is de temperatuur rond de 25 graden (heerlijk, nadat je bijna de hele nacht in je bed hebt liggen zweten), maar dat loopt al snel op naar zo’n 35 a 40 graden. Niet zo heet als we het in Loki hadden dus, maar wel erg droog en stoffig. Malakal is een bijzondere stad. Groot, arabisch, aardig druk, vol met halve huizen, tukuls, zandwegen (in het regenseizoen modderpoelen), een paar verharde wegen, ezels, geiten, een enkeling heeft paard en wagen, katten, mensen, karren en de enige auto’s die je hier ziet die zijn van andere NGO’s en van de UN. Autorijden in de 4×4 is opletten geblazen, want mensen en dieren houden niet echt rekening met auto’s… Een enkeling spreekt Engels, maar het grootste gedeelte spreekt Arabisch of Dinka of nog een heel ander dialect. Iedereen kijkt je na omdat je blank bent. Er lopen ook best veel soldaten rond in de stad, maar gelukkig zijn ze nagenoeg allemaal ongewapend, wat natuurlijk erg positief is. We hopen en bidden dat dit zo mag blijven. Momenteel wordt er veel gebouwd op de compound omdat het allemaal in opbouw is. 

Om 7.30 uur heeft Wendy “radio-dienst” en is Willem alvast naar de markt om brood te halen. Een van onze andere collega’s zorgt dat er voldoende water in flessen zit en in de koelkast staan en kookt vast water voor de thee. De radiodienst bestaat uit het contact leggen met Loki en Nairobi via de radio en je geeft dan je “sierra lima” door (security level) en met hoeveel mensen je op dat moment op de compound bent. Er kunnen ook nog meer berichten worden doorgegeven, maar in Malakal gebeurt dat erg weinig omdat we ook over een goede internetverbinding beschikken en de verbinding over de radio soms erg slecht is. Je spreekt ook in codetaal over de radio omdat iedereen kan meeluisteren, maar het kan een heel handig middel zijn, vooral in de afgelegen gebieden is het vaak een van de weinige manieren om contact met de buitenwereld te leggen. In Malakal moeten we dit drie keer per dag doen omdat we Security Level 3 hebben (1 is het veiligst, 5 is zo onveilig dat je niet eens meer kunt evacueren en dat je plat op de grond moet gaan liggen).

Een van de guards (we hebben overdag twee bewakers en ’s nachts twee bewakers) opent de “gate” voor Willem, zodat hij naar de markt kan gaan om brood te halen. Als je buiten de compound gaat, moet je altijd zorgen dat je je “runbag” (daar zullen we in een volgende post nog wat meer over vertellen) bij je hebt, een radio en minstens 1 liter water. Just in case. Het brood wat we meestal voor ontbijt halen, lijkt een beetje op “pita-brood” alleen dan net iets dikker en meer afgebakken. Dit gaat met gebaren, want engels verstaan ze niet echt goed. Ze zeggen wel: how are you? Maar als je dan zegt: I’m fine and you, dan weten ze daar niet meer op te reageren. Een beetje zoals ons Arabisch… Op de markt zijn ze heel vriendelijk, het liefst willen ze allemaal wat aan je verkopen, maar ze zijn niet opdringerig.

Om een uurtje of acht gaan we dan (meestal gezamenlijk) ontbijten en daarna bidden we met elkaar, besteden we tijd aan een stukje lezen in de bijbel en zingen we met elkaar en vervolgens nemen we de dag door. Niet dat er vaak heel veel van die planning terecht komt, want vaak zijn er weer veel andere “ad-hoc-zaken” tussendoor of vertragingen door een ander “tempo” van werken.

Deze dag worden we veel betrokken bij de hele setup van de compound.

Wendy doet samen met Francis de onderhandelingen met de guards en de kook-en wasvrouwen over hun contracten en gaat daarvoor ook naar het bureau van Arbeid om een en ander te bespreken over rechten en plichten in contracten. De besprekingen met de mensen gaat iets anders dan in Nederland, allereerst is er een taalbarriere, wat we door middel van een vertaler nagenoeg oplossen, daarnaast is er de cultuurbarriere, wat soms erg lastig is. Ze verwachten dit keer een hoger salaris. Uiteindelijk komen we er uit dat we dit keer nog het afgesproken salaris betalen en dat we naar het bureau van arbeid zullen gaan en met andere NGO’s zullen gaan praten om te kijken wat een goed salaris is en of we daar een beetje gelijk mee staan.

Willem moet een inventory doen en uitzoeken wie de beste leveranciers zijn en wat de prijzen zijn. Daarnaast is hij ook deputy (plaatsvervangend) security officer en houdt hij de financien bij. Tijdens de inventory moeten er ook boodschappen gedaan worden. Er is een supermarkt van ongeveer vier bij zes meter en dat voor een stad van bijna 250.000 inwoners. En het gaat niet zoals in Nederland kunnen we je vertellen. Geen kassa, geen mandje, geen lange wachtrijen. Nee, je komt binnen en maakt eerst even een praatje met Ensif (de verkoper) die je daarna gelijk wat te drinken geeft, een snicker en een pakje sigaretten aanbiedt. Vervolgens loop je na veel uitleg, nog meer gepraat en onderhandelingen over prijzen met een enorme lading aan blikgroenten, rijst, pasta en drinken de winkel uit. Na de boodschappen zou Willem even naar het pakhuis rijden omdat Unicef daar 400 IDP kits (soort van overlevingspakketten om uit te delen aan mensen in “vergeten gebieden”) te brengen… na twee uur wachten kwamen ze aan, vervolgens is je middag alweer bijna voorbij. In Nederland zou je na tien minuten al weggegaan zijn, maar dat is hier niet gebruikelijk, je wacht gewoon rustig af, al is het een halve dag. Medair heeft al geadviseerd om op trips altijd een boek mee te nemen of extra werk.

Ondertussen heeft Wendy nog wat rapporten afgewerkt op kantoor en is ze begonnen met het schrijven van een verhaal voor de website van Medair.org.

Ergens tussendoor hebben we ook nog geluncht. Een lunch bestaat meestal uit bonen/mais, rijst/pasta/aardappelen, een soort van soepje met vlees (stew)/soms vis. ’s Avonds rond een uurtje of zeven a acht krijgen we dan meestal dezelfde samenstelling als diner. Vervolgens werken we meestal nog door tot een uurtje of tien (Willem op IT en logistiek gebied, Wendy op rapportgebied en marketinggebied) en dan gaan we meestal “douchen”. Douchen bestaat hier uit water halen in een emmer, vervolgens in het douchehokje staan, waar een afvoerputje is gemaakt. Een lege fles pakken (die je bovenaan open hebt gesneden), die je als cup gebruikt waarmee je het water over je heen giet. Toch wel erg fijn als je dan een goeie washand bij je hebt waarmee je je vieze bezwete lijf goed kunt afsoppen.

De persoon die als laatste naar bed gaat zet de generator uit. Af en toe hebben we stadsenergie maar meestal werkt dat niet en moeten we de stroom uit onze generator halen die we elke dag bijvullen met 10 liter brandstof.

Daarna bidden we meestal nog met elkaar, nog even knuffelen en rond een uurtje of 22.30 uur val je dan uitgeput in slaap… Weer een dag vol met afwisseling bij Medair!