Nyankor, een zwangere vrouw, wordt na acht maanden zwangerschap vanuit Melut doorverwezen naar Malakal om daar te bevallen. Het lijkt er op dat ze een tweeling krijgt. Eenmaal bevallen in het ziekenhuis in Malakal, blijkt het een drieling te zijn. Dit horen we anderhalve dag nadat de kindjes geboren zijn. Ngor, de stuurman van onze boot, komt ons vertellen dat de babies en hun moeder inmiddels in Bam zijn bij mensen die ze kennen (Bam ligt op 20 minuten met de auto afstand van onze compound in Malakal). We krijgen het bericht dat de babies zwak zijn en dat de moeder geen melk heeft om borstvoeding te geven.

Er zijn geen Medair-verplegers in Malakal op dat moment, twee zusters zijn die ochtend nog met het vliegtuig naar Juba vertrokken, dus samen met Willem en Koang (die wederom een geweldige hulp en vertaler blijkt te zijn - wat zouden we zonder hem moeten??) ga ik na instructies via de e-mail van Hannah, onze dokter in Melut, op pad om de babies te halen. Voordat we gaan zien we ook John (onze bewaker) terug in de compound die al een paar dagen ziek is, hij ziet er echt heel beroerd uit, hij heeft een infectie aan z’n urinebuis, maar wij zijn persoonlijk ook een beetje bang voor z’n nieren omdat hij ook klaagt over pijn in z’n rug en buik en hij moet overgeven. Dus voordat we de moeder en de babies gaan halen, zetten we hem eerst af bij het ziekenhuis voor de injecties die hij krijgt. In de auto probeer ik een overzicht te maken van alle vragen die ik de moeder straks wil stellen en vervolgens zullen we ze naar het voedingscentrum moeten brengen, waar ze extra melk zouden moeten krijgen. Eenmaal aangekomen in werkelijk “the middle of nowhere” zien we hutjes staan waarvan we ons afvragen of die het regenseizoen wel zullen overleven, we worden snel naar de moeder geleid, die in een van die hutjes - die er gelukkig nog wel aardig uit ziet - op de grond zit, met haar babies naast haar, twee in een soort van baby-achtig muggennet eentje daarbuiten. Ongelofelijk, drie wondertjes op een rijtje, uit de buik van een zo te zien gezonde moeder. De laatstgeborene (een jongetje) is erg klein en je kan zien dat hij moet vechten! Z’n twee zussen zien er wat sterker en gezonder uit.

Na verschillende vragen gesteld te hebben, leg ik de moeder uit dat we haar en de babies graag mee zouden willen nemen naar het voedingscentrum om te kijken wat ze daar voor haar en de babies kunnen betekenen. In de auto heb ik een van de babies op schoot en ik kan niet anders dan bidden voor dit kleine wondertje. Ik weet dat we met Medair mensen in nood helpen, maar nu komt het wel heel schokkend dichtbij, een van de mensen in nood ligt op m’n schoot. Ik weet dat ze veilig is in Gods handen, wat er ook gebeurd, maar toch bid ik vurig dat ze in leven mag blijven, evenals haar zus en broertje. Eenmaal aangekomen in het voedingscentrum worden we van hot naar her verwezen en uiteindelijk als we in verschillende kamers zijn geweest, we intussen voor de familie hardop hebben gebeden, op verschillende houten bankjes hebben gezeten en heel veel moeders met babies hebben gezien krijgen we te horen dat ze geen voedingsprogramma hebben voor babies jonger dan drie maanden. Dat de man “in charge” weg is en dat degene die nu verantwoordelijk is eigenlijk helemaal geen verantwoordelijkheden heeft, want hij mag niets beslissen en mag deze drie kinderen niet aannemen.

Ondertussen huil ik van binnen, want ik weet dat deze kinderen al sinds zondagnacht alleen maar water hebben gekregen omdat de moeder nog geen melk heeft. Ik moedig haar aan om de babies toch aan haar borst te leggen, een voor een (zoals dokter Hannah me het had verteld) om het te blijven proberen, zo kan de melk misschien uiteindelijk toch worden opgewekt. Ondertussen terwijl we daar zitten wordt Willem voor een andere emergency opgeroepen en moet met de auto weg, hij zegt dat hij op de terugweg schoon drinkwater mee zal nemen voor de moeder. Ik probeer ondertussen radiocontact te leggen met Medair mensen in de compound, die op hun beurt weer dokter Hannah proberen te bereiken in Melut. Internet werkt niet. Getsie. Dan maar blijven proberen op de satelliet-telefoon. Als niets blijkt te werken, dan besluiten Willem (die inmiddels weer terug is in het centrum) en ik zelf actie te nemen. We kijken elkaar aan en weten dat we deze babies niet in onze armen willen zien sterven met het gevoel er niet alles aan te hebben gedaan om ze te redden. We besluiten ze mee te nemen naar de compound, na bij de apotheek babyflesjes en babypoedermelk te hebben gehaald. Terwijl Willem deze melk samen met Koang aan het halen is, heb ik inmiddels de zwakste van de drie op schoot gekregen en ik kan m’n tranen niet meer bedwingen en huil om deze baby. Huil mee met deze familie, maar niet alleen voor deze familie, maar de vele families in Sudan die in zulke schrijnende toestanden leven, ik huil voor de twee maanden te vroeg geboren baby in Melut die een dag hiervoor overleden is, helaas kwam hulp voor hem te laat. Volgens mij had de broer van Nyankor in de gaten dat ik verdrietig was en moest huilen, want als Willem en Koang evenlater terugkomen houdt hij triomfantelijk het zakje omhoog en zegt met een bemoedigende lach op z’n gezicht: “milk” (een van de weinige engelse woorden die hij kent). Bij mij borrelt er ook hoop en kracht in m’n lijf en we gaan op weg naar de compound met nieuwe moed.

Eenmaal op de compound aangekomen worden we eerst ontmoedigd, niet geheel onterecht, maar in onze ogen wel verdraaid onhandig in deze situatie. Er wordt namelijk gezegd dat het eigenlijk niet toegestaan is dat we lokale mensen (die niet voor ons werken) zomaar op de compound kunnen brengen. Ergens hebben ze gelijk, want waar leg je de grens, de tamtam gaat hier vaak snel en misschien zit half Malakal binnenkort op de stoep… Dat niet alleen, want wat als de kinderen in onze compound sterven? Wij hebben op dit moment geen medici in de compound in Malakal. Toch nemen wij deze verantwoordelijkheid op ons, wij kunnen het gewoon niet over ons hart verkrijgen deze babies en hun moeder aan hun lot over te laten bij een voedingscentrum wat hen niet kan helpen. Uiteindelijk blijkt internet gelukkig weer te werken en is dokter Hannah heel blij met wat we tot nu toe hebben gedaan.

Ze gaat me nu instructies geven om de baby te gaan voeden met melk die we in het pakhuis hebben liggen (de melk die we hebben gekocht is niet goed genoeg). Ondertussen valt internet af en toe weer weg en ik heb nog niet alle instructies, dus probeer ik ondertussen andere dingen te doen, evenals Willem die ook nog een hoop andere dingen te coordineren en regelen heeft. Ik geef de moeder nog meer drinken, vraag iemand of ze suikerwater voor de moeder wil maken en geef haar en degene die met haar mee is gekomen onze lunch. Mijn lunch kan wel wachten, ik heb vanochtend wat fruit op en deze mensen hebben het vele malen harder nodig. Dankbaar nemen ze het aan, de moeder nog steeds verward door alles wat er gebeurd. Ondertussen vraag ik de kookvrouwen of ze water willen koken, de flesjes moeten 20 minuten gekookt worden, zodat ze volledig steriel zijn en klaar voor gebruik. Inmiddels doet internet het weer en kunnen we wel de poedermelk in het warehouse vinden, maar niet de maatlepel (en het komt nogal precies). Inmiddels heeft Doug (onze Watsan-manager) contact gelegd met John (programma coordinator) en met ACF (Actie tegen honger). ACF laat weten dat zij nog wel maatbekertjes voor F-100 (de melk) hebben en die wel even willen komen brengen. Ondertussen heeft Sue (van de organisatie Goal) ook gehoord wat er aan de hand is en biedt een helpende hand. Ik ben blij dat er nu iemand bij is die wel medische kennis heeft. Ze zegt dat de babies er goed uitzien en niet ondervoedt lijken, de jongste oogt wel wat zwak, maar ze helpt ook gelijk met de vrouw te bemoedigen dat ze door blijft gaan met borstvoeding ondanks dat ze nog geen melk heeft en net voordat ik alles goed en wel klaar heb, komt er melk uit haar borsten en haar kinderen zetten het op een drinken… Thank God! Zelfs de kleine zuigt enorm. Arme moeder, de komende dagen zal ze vooral druk bezig zijn met borstvoeding, daar ze de kinderen iedere twee uur moet voeden en dat met drie babies… Zelfs de allerkleinste krijgt weer een kleurtje op zijn gezicht en ik krijg een warm gevoel van binnen. Er staan weer tranen in m’n ogen (ik blijf een emotioneel mens), dit keer van dankbaarheid en blijdschap.

We besluiten ze wat van ons eigen geld te geven om goed eten voor de moeder te kopen en water in flessen (ze mag onder geen voorwaarde water uit de Nijl drinken nu). De moeder wil samen met haar kinderen de nacht het liefst doorbrengen bij haar bekenden, waar we haar hebben opgehaald. Ergens kunnen we dat wel begrijpen en aangezien ze nu melk heeft, brengen we haar met goede instructies weer terug naar “the middle of nowhere”, met het bericht dat we ze ’s ochtends vroeg op zullen halen zodat ze mee kunnen op de boot naar Melut, waar Andrea (onze Nutritionist) en de rest van het team van Medair (die opgewonden zijn dat het een drieling is) klaar zal staan om de babies op te nemen in het voedingsprogramma mocht dat nodig zijn en om ze te monitoren. De vrouw woont ook dichterbij Melut dan bij Malakal, wij bidden ondertussen dat ze een voorspoedige reis zullen hebben en dat de kinderen veilig aan zullen mogen komen…

Wat een enerverende dag!

Helaas had dit verhaal nog een staartje die wat minder leuk afliep. We gingen de volgende ochtend al vroeg ons bed uit om op tijd bij de familie te zijn zodat we op tijd konden vertrekken met de boot. Eenmaal aangekomen bij de familie zien we de moeder in het hutje totaal nog geen aanstalten maken om te vertrekken. Gelukkig zien we de babies wel lekker slapen met een kleurtje op hun gezicht. Evenlater zien we iemand die “de vader” blijkt te zijn en die absoluut geen toestemming geeft om moeder en drieling mee te nemen naar Melut. Hij blijkt soldaat te zijn en hij moet in Bam blijven en kan niet naar Melut. Aangezien wij geen transportorganisatie zijn, hadden we aangegeven dat we de moeder en haar drie kinderen niet weer vanuit Melut terug kunnen brengen naar Malakal na behandeling. Als mensen “gezond” zijn, vervoeren wij ze in principe niet. De boot wordt gebruikt voor noodsituaties en om onze eigen staf naar de locaties waar we werken te vervoeren. Dan besluit de vader dat ze maar helemaal niet gaan. We hebben daar bijna een uur staan praten, helaas hadden we Koang dit keer niet bij ons, dus het praten ging ook niet heel makkelijk omdat er maar een persoon was die een beetje engels kon en de zeven woorden die wij in het arabisch weten kwamen ook niet echt van pas… onze gesprekken en pogingen brachten uiteindelijk dan ook geen verandering in de vader’s gedachten. We verzekerden ons er nogmaals van dat de babies nu borstvoeding krijgen en er aardig gezond uitzien en vertrouwen er op dat als de borstvoeding zo door gaat ze het wel redden. Met toch een beetje een naar gevoel verlaten we de locatie. We zijn bewust van het feit dat dingen hier niet altijd gaan zoals in Nederland, dat we te maken hebben met taalbarrieres, maar vooral ook cultuurbarrieres en gewoon hele andere omstandigheden. Een hele uitdaging! Maar het dankbare gezicht van de moeder de dag ervoor en de gezonde babies zijn wel een beloning op het werk!

Angelina is een van onze lokale stafleden, ze kookt, wast en houdt onze kamers schoon. Ze was een paar dagen ziek, maar is nu weer terug. Ze vertelde gisteren dat ze een aanbod van een andere organisatie had gehad om voor hen te komen werken en ook haar vroegere werkgever heeft haar weer terug gevraagd.

De eerste organisatie biedt haar het dubbele salaris van wat Medair haar biedt en kan bieden. We zouden niet raar opkijken als ze op het aanbod in zou gaan… de mensen hebben immers zo weinig hier en Malakal is een dure stad om te leven, ook voor de lokale bevolking. Na lang praten komt Peninah (onze collega die een aardig woordje arabisch spreekt) er achter dat Angelina zelf graag bij Medair wil blijven, maar dat haar zoons haar bijna dwingen om bij die andere organisatie te gaan werken, zodat ze meer geld hebben en kunnen gaan studeren. Ze zegt dat ze bij Medair blijft en dat ze hoopt dat het salaris in de toekomst omhoog gaat. Wij zeggen dat we dat niet kunnen garanderen, maar dat we natuurlijk heel blij zijn met haar besluit!

We vragen haar waarom ze heeft besloten te blijven. Ze zegt: omdat ik zie dat jullie om me geven, ik merk dat jullie goed voor me zijn en jullie zeggen altijd ’s ochtends “salam” en ik krijg een hand en persoonlijke aandacht. Ik hoorde ook van de bewakers dat jullie me wilden opzoeken toen ik ziek was, maar niet wisten waar ik precies woonde, en ik hoorde ook dat jullie voor me bidden tijdens de ochtend devotions, dus ik weet dat God me zal zegenen…

Wauw! Dat mogen we dus uitstralen. Wij weten zelf wel waarvoor we voor Medair hebben gekozen, maar als de lokale staf dan een stukje liefde mag ervaren en Angelina juist die dingen noemt waarvoor ze blijft, dan zijn wij blij dat we daar een kleine schakel in mogen zijn!

God toonde ons deze morgen wederom op een bijzondere wijze Zijn macht en liefde! Naast dat we hopen op en bidden voor een wonder voor een baby die te vroeg geboren is, mogen we nu dankbaar zijn omdat een ander wonder is gebeurd!

Roger (dat is onze Country Director) en David zouden vandaag terug gaan met een vlucht naar Nairobi. Roger moest ook echt terug want zijn vrouw Rebecca zou vanmiddag naar het ziekenhuis moeten, dus hij wou bij haar en de kinderen zijn.

Maar toen werd deze morgen de vlucht gecancelled vanwege technische problemen. Nadat we dat hoorden, hoorden we ook dat de eerste vlucht waarschijnlijk pas zondag zou zijn. Te laat voor Roger daar hij had beloofd aan Rebecca om zaterdag thuis te komen, zodat hij met haar mee naar het ziekenhuis kon en voor hun andere twee kinderen Jacob & Andrew kon zorgen.

Nadat we dit hoorden hadden we om acht uur onze tijd van devotions met het team. We gingen samen in gebed en baden voor een wonder, dat er een vlucht zou komen. Nog geen vijftien minuten na ons gebed, worden we gebeld vanuit Loki, dat er op dat moment een vlucht voor ons klaar staat op het vliegveld in Malakal, als we heel snel zijn, dan konden Roger en David mee op die vlucht… Er waren ook nog twee zendelingen op het vliegveld die ook deze morgen hadden gebeden omdat de vlucht van hen ook gecancelled was, zij mochten ook mee op dezelfde vlucht… GEWELDIG toch? Dus blijf moed en geloof houden in wonderen en heel erg bedankt voor jullie gebeden!

Ik heb een verhaal vertaald van Engels naar Nederlands van een van onze projecten. Het verhaal van Ramadan, dit verhaal is op de Nederlandse website van Medair geplaatst en een deel ervan in hun nieuwsbrief. Ramadan en zijn familie zijn een voorbeeld van de grote noden die er nog steeds zijn in Zuid Soedan en op hetzelfde moment een groot voorbeeld van hoe Medair reageert op deze noden. Lees hier zijn verhaal!

Veel mensen vragen hoe het met ons “samen” gaat in het veld, dus hierbij een update daarover! Het gaat heel goed. Voordat we weggingen was dat een van de issues die toch wel bij ons naar boven kwam, zouden we het wel kunnen? Ons leven delen in de groep? In Nederland hadden we immers ons eigen huisje en heel veel privacy. Hier is dat totaal anders.
 
We hebben verschillende gesprekken gehad met stellen die al in het veld waren geweest, voordat we het veld in gingen om te vragen hoe het voor hen was, wat de moeilijkheden waren als stel etc. En hoewel het voor ieder stel anders is, kregen we toch wel de tip mee om echt duidelijk aan te geven aan de groep wanneer we tijd voor onszelf willen, het uitspreken. Met dat in ons achterhoofd en in gebed zijn we gegaan.

We eten samen met alle anderen, terwijl we dat thuis juist vaak als tijd echt samen hadden. En als je een of twee avonden in de week de tijd voor elkaar wilt nemen en je afzondert in je kamertje, dan vindt het team dat prima, maar er kunnen altijd weer dingen tussendoor komen, zoals lokaal personeel die met je wil praten, mailtjes die toch echt nog even verzonden moeten worden, financien die toch echt op orde moeten zijn en zo kunnen we nog wel een paar dingetjes noemen. 

Toch voelen we ons hier rijk gezegend. Zonder God hadden we dit nooit gekund, maar we weten dat Hij ons in onze beslissingen zegent en we voelen ons, ondanks dat we weinig tijd echt samen hebben, dichter bij elkaar dan ooit. Het lijkt wel alsof we door dit alles nog meer van elkaar gaan houden. we zien ook dat we elkaar nodig hebben, we vullen elkaar aan, zijn daardoor een eenheid en mogen dat ook uitstralen naar buiten.

Gisteren was hectisch, maar aan het eind van de dag voelden we ons zeer voldaan.

Onze Base manager is met R&R en wij nemen zijn functie waar. Willem mag zich nu de “big boss” van Malakal Medair compound of Base Manager noemen en zorgt voor alles wat daar bij komt kijken, Wendy is HR Manager en zorgt voor gastvrijheid en dat alles op orde is voor de mensen die in Malakal komen. Samen proberen we alles zo goed mogelijk te laten lopen op de compound en binnen het team.

Na een hele fijne tijd van devotions & worship met ons team konden de werkzaamheden beginnen. Dit gaat van mensen ophalen die met de boot in Malakal zijn aangekomen vanuit Melut, tot boodschappen doen (omdat onze logistiek medewerker nog steeds ziek is), tot de hele veranda leegruimen, die nog vol met spulletjes lag met medische spullen en spullen voor Watsan, tot complimentjes geven aan de bewakers die zo goed meewerkten, tot briefings geven, tot foto’s maken, tot Ministerie van Gezondheid te woord staan, tot het maken van een inventaris, tot het schrijven van een nieuwsbrief, tot ziekenbezoek Koang, tot… ja, het was een drukke dag, maar we gaan voldaan en moe ons bed in!

We zijn zondagmiddag op kraambezoek geweest bij John Hot (een van onze bewakers) die een prachtige dochter heeft gekregen, haar naam is Guong. John had blijkbaar al een en ander over ons verteld en we hadden een keertje ballonnen voor z’n kinderen meegegeven, want de kinderen begonnen helemaal te juichen toen we aankwamen… het is heel bijzonder om bij zo’n familie op bezoek te gaan, ze stellen het zo op prijs dat je bij hen thuis komt.

Ze bieden je de beste zitplek aan (een van hun beste bedden) en dan zeggen ze nog: sorry dat we geen goeie stoel hebben. Dan vragen ze wat we willen drinken “Stim” (soort van appelsap dat je hier in een flesje kunt krijgen) of “Cola”, ze weten dat we niet het water kunnen drinken wat zij ook drinken, dus willen ze flesjes drinken voor ons gaan halen.

Terwijl we weten dat ze datgene geven wat ze eigenlijk niet hebben (soms heeft John niet eens twee keer eten per dag voor zijn gezin), zeggen we dat we eigenlijk net wat hebben gedronken en dat ze geen moeite hoeven te doen om dat te halen.

Dan zien we de kleine baby liggen. Ze ziet er goed uit, dat doet ons goed. We zien dat Rebecca (de moeder) er alles aan doet het babytje zo goed mogelijk te verzorgen en de baby is het schoonst van allemaal! Als ik vraag of ik haar vast mag houden, is dat geen probleem en de baby ruikt helemaal lekker naar zeep (zouden ze de zeep die we een tijdje terug gegeven hadden bewaard hebben voor de geboorte van de baby??) in tegenstelling tot de andere twee jonge kinderen, die duidelijk nog niet zindelijk zijn en lekker in de modder hadden lopen drentelen. Ik geniet ten volle van dit bezoekje en Willem maakt mooie filmopnamen. We geven de kinderen een paar schriftjes en schrijfgerei en dat vinden ze helemaal geweldig. Als ik een tekening heb gemaakt in een van de schriftjes met een huis en een zon en een jongetje met een ballon in z’n hand, dan moet ik dat natuurlijk gelijk ook in alle andere schriftjes doen… John leert z’n kinderen engels, want ze weten wat huis is in het engels en zeggen me dat ook. Gaaf!

John leeft op een kleine oppervlakte, samen met z’n zus en haar gezin en met een tante en haar gezin. Hij heeft zelf een hele kleine tukul met plastic als dak (wat lekt en gemaakt moet worden voordat het regenseizoen begint). Hij heeft hier twee bedden staan en leeft hier met zijn vrouw en drie kinderen. Ik was blij en verrast om te zien dat het zo netjes was in zijn kleine ruimte! Zo te zien houden ze dat goed schoon. Ons bezoekje was namelijk niet geheel aangekondigd, dus het was fijn om dat te zien! We weten ook dat dat anders kan!

Vol van nieuwe indrukken, en verwondering over de gastvrijheid die deze mensen in zich hebben na jaren in oorlog te hebben geleefd, gaan we terug naar onze compound, waar we dankbaar beseffen dat we maar wat rijk zijn, rijk omdat we zulke mensen mogen ontmoeten, rijk omdat we hier kunnen zijn, rijk omdat we zoveel hebben!

De afgelopen dagen zijn we verschillende keren op ziekenbezoek geweest bij Koang, onze logistiek medewerker. Hij had zijn arm uit de kom, nadat hij een epileptische aanval had gehad en was gevallen. Hij heeft daar gewoon twee dagen mee rondgelopen en had alleen wat gezegd van het feit dat hij gevallen was en ziek was, maar nooit iets van z’n arm. Totdat we hem het eerste bezoekje brachten en wij al dachten dat hij een zwakke hand gaf en zijn arm iets ondersteunde, de volgende dag kwamen we er dus achter dat hij z’n arm uit de kom had en die moest worden teruggezet in het ziekenhuis de volgende ochtend. De avond voordat hij naar het ziekenhuis zou gaan zijn we nog even bij hem geweest om hem wat te geven tegen de pijn en toen hebben we samen gebeden. Het was zo fijn dat we dat mochten doen, z’n hele familie, broers, zussen en kinderen waren erbij… een mooie getuigenis en eenheid. Hij voelt zich vandaag (nadat hij gisteren behandeld is) alweer stukken beter!

Ja, zo voelt het nu toch wel een beetje als we weer door de straten van Malakal rijden en lopen. We zijn vandaag weer veilig aangekomen en kregen zo’n ontzettend warme ontvangst met name van de nationale staf, dat we ons gelijk welkom voelden.
De eerste regens zijn begonnen en dat voelt iets minder thuis… sjonge wat kan het regenen en wat een blubberboel krijg je dan! Voordeel is, dat het dan weer een stuk koeler is!

We hopen dat jullie allemaal fijne Pasen hebben gehad. Of misschien zelfs een vrolijk Pasen, zoals vrienden het noemden… Vrolijk omdat het een feestelijk feest is! Jezus is niet alleen voor ons aan het kruis gegaan, Hij is ook weer opgestaan!
 
Wij hebben Pasen met de groep gevierd die op dit moment in het teamhuis is, in totaal negen mensen, eerst hebben we een fijne dienst bijgewoond die speciaal voor kinderen bedoelt was, maar daardoor voor ons ook erg leerzaam en bemoedigend was! Wat een geloof hebben die kleine kinderen en wat een enthousiasme! Geweldig ook om allerlei nationaliteiten bij elkaar te zien. Als zo’n klein wit handje in een klein bruin handje geklemd is en we ze ademloos naar het verhaal zien luisteren wat wordt verteld, dan smelt ons hart en is dat zo lief om te zien. Dood betekende in het geval van Pasen ook Nieuw Leven en als we dan al die kinderen voorin de dienst zien, dan gaat dat nog meer leven!

Na de dienst zijn we door een prachtige tuin gelopen met allemaal mooie bomen en bloemen en hebben we vervolgens samen met de Medair-groep genoten van een heerlijke lunch.

Een fijne, vrolijke en gezegende Pasen… hopelijk was dat ook het geval voor jullie!

Wij zitten inmiddels alweer in Loki en morgenochtend hebben we een hele vroege vlucht naar Malakal! Back to work… nog even hard aan de slag, voordat we in mei de bruiloft hebben van Gerbranda en Schelte!