Voor als je even genoeg gelezen hebt, of gewoon zin hebt in plaatjes kijken, we hebben eindelijk weer nieuwe foto’s geplaatst! Foto’s van de drieling, van het kraambezoek bij John, van het zwembad wat we in onze compound hebben gehad en onze landing in Pierry…

Ook zul je wat extra “mapjes” tegenkomen op Flickr, zodat je keuze hebt uit “thema’s”, zoals bijvoorbeeld “portraits kids”, hier kom je dan alleen maar portretten van kinderen tegen. Dit zijn wel oude foto’s gecombineerd met nieuwe.

Veel kijkplezier!

Dan nog eventjes over ons gastenboek. De laatste maanden kregen we helaas dagelijks spam berichten in ons gastenboek, daarom hebben we nu een nieuwe versie geinstalleerd waarbij je een code moet invoeren voordat je een berichtje plaatst. Instructies spreken voor zich.

Heel erg bedankt voor jullie berichtjes, dit bemoedigd ons enorm!!

Wauw! Sprakeloos waren we toen we zondag bij Guido en Karin op bezoek gingen en daar kratten vol met cadeautjes kregen voor de kinderen in Soedan. Van zeepjes, stickertjes en ballonnen tot spiegels, gummetjes, puntenslijpers en kleurpotloden en noem maar op en dat was nog niet alles… toen we ’s middags in de gemeente kwamen voor een doopdienst, kwamen daar nog heel veel cadeautjes bij… We zijn de gemeenteleden die hieraan hebben meegewerkt enorm dankbaar! Bij deze, omdat we niet weten wie allemaal wat gegeven hebben: BEDANKT! Wat geweldig dat we dit zo samen met elkaar mogen doen en binnenkort weer een heleboel blije kindergezichtjes in Soedan mogen zien! Wij zullen zorgen dat het allemaal goed terecht komt en goed verdeeld wordt. Nogmaals heel erg bedankt!

Iets anders, wat ook niet onvermeld kan blijven, is de verrassing in bowlingcentrum De Korf. Wij gingen met Marco en William bowlen en Wendy zag achter de bar een hele grote zak met ballonnen staan, ze maakte er een opmerking over tegen de barman, hij zegt: “Wil je er één hebben?” Wen zegt: “Nou, eigenlijk wel iets meer dan één, omdat we de kinderen in Soedan daar heel erg blij mee kunnen maken als we daar over anderhalve week weer heen gaan.” Hij zegt: “Wacht maar even, dan haal ik een zakje…” En evenlater wil hij een handvol in ‘t zakje stoppen. Dan bedenkt hij zich en zet ineens de hele grote zak voor Wen’s neus. “Voor Soedan” zegt hij, met een grote glimlach op z’n gezicht. Wauw! BEDANKT!

Na vijf hele intensieve weken in Malakal na onze R&R, zijn we inmiddels alweer meer dan een week in Nederland en hoewel het ook enorm wennen is, genieten we toch van alle luxe die we hier mogen kennen.

We moeten wennen aan het “racen” op de snelweg (tot nu toe hebben we in vier maanden tijd bijna alleen nog maar “30″ gereden vanwege ezels, kinderen en geiten op de wegen en kuilen in de wegen), wennen aan de gestructureerdheid, netheid en georganiseerde en snelle wereld waarin we in Nederland leven. We moesten wennen aan alle “pakken” die bij ons in het vliegtuig zaten vanaf Londen. Wennen aan het feit dat je geen “kawatja” meer bent. Wennen aan veel aandacht van familie en vrienden en iedereen die je graag wil zien, wennen aan alle luxes die we hier kennen. Maar naast het wennen, genieten we ook enorm, van alle mensen die ons opwachtten op Schiphol of op de Soesterweg, van een warm bad, een douche, een broodje kaas of nog luxer… een broodje kroket, sowieso al het eten, iedere dag een andere maaltijd, de gezelligheid met onze beide ouders, de liefde, verwennerijen en aandacht die we krijgen, broers, zus en zwager, water uit de kraan, de bruiloft, Nathan, Guido & Karin, dagje uitwaaien op Scheveningen, een goed bed, elkaar, een dienst in onze eigen gemeente en zo kunnen we nog wel even doorgaan…

De belangrijkste reden waarvoor we terug zijn gekomen is de bruiloft van onze zus Gerbranda en Schelte! Daar hebben we inmiddels volop van genoten, wat was het een mooie dag; een innig gelukkig en prachtig stel, een zonnetje, veel gasten, mooie woorden, het jawoord in gemeentehuis en in de kerk, een lied door Schelte gezongen, traantjes van geluk, lekker eten en familie weer zien. Heerlijk!

Daarnaast zijn we afgelopen weekend bij Nathan op bezoek geweest, de prachtige zoon van Guido & Karin. Heerlijk om te genieten van dit kleine wonder (en de verhalen van zijn ouders), die tijdens ons verblijf in Soedan geboren is!

We hadden het aan het begin van deze blog over vijf intensieve weken, een klein kijkje in deze weken: Willem was drie weken lang base manager en deed de financien bij afwezigheid van onze manager Francis (op R&R) en Wendy ondersteunde hem daarin zo goed als ze kon en deed het hele proces rondom personeelszaken met de lokale medewerkers. Tijdens deze vijf weken hadden we het verhaal van de drieling (die je eerder op deze blog kunt lezen), team-perikelen die overigens weer fijn zijn opgelost, regen, hitte, ziekenbezoekjes, constructies op de compound, een security incident (ook eerder te lezen op dit deze blog), latrines die gesloten werden omdat ze in strijd zijn met de Soedanese wetten; ze staan niet op de juiste plek, bezoekers, overlijden van familie van lokale staf, bezoekjes aan lokale staf, nog meer regen, logistieke procedures en noem maar op. We hebben er van genoten, ondanks dat het soms zwaar en moeilijk was. We voelen ons nog steeds heel erg op onze plek en kijken uit naar de nieuwe periode, maar eerst nog even een weekje geniten in Nederland voordat we op 29 mei weer naar Soedan vertrekken…

Aangezien er spanning is geweest in Malakal en er aardig wat schoten zijn gelost, willen we hierbij even een korte update geven over de situatie in Malakal. Het is afgelopen avond en nacht aardig gespannen geweest… we willen jullie graag zelf informeren voordat jullie het van anderen horen, hoewel we nog niet heel veel informatie hebben, kunnen we zeggen dat het met ons goed gaat!!!

Op 4 mei om 22.15 uur kwamen twee groepen tot een schietpartij vanwege een misverstand, gelukkig geen gewonden als resultaat. De twee leiders van beide partijen hebben elkaar vervolgens ontmoet en zorgden voor controle op de situatie. De twee partijen kwamen overeen dat er geen verdere aanvallen zouden worden gepleegd. Helaas waren er ’s nachts nog wel verschillende schietpartijen en sommige ook aardig dicht bij onze compound (het is helaas zo dat nog veel mensen wapens hebben).

Toch kunnen we jullie melden dat het goed gaat met ons, we konden alleen met behulp van God zoveel rust ervaren… al heb ik ’s nachts geen oog dicht gedaan, ik voel me nu nog steeds goed en kalm. Het team is verkleind tot vier man op het moment (de mensen die hier alleen op doorreis waren of niet veel te doen hadden zijn op het vliegtuig naar Kenia gezet) zodat, mocht het escaleren, het veel makkelijker is om ons te verplaatsen… Medair zorgt zo goed voor ons, veiligheid boven alles!

We gaan er van uit dat de situatie kalmeert en dat we een goede nacht zullen hebben. Bidden jullie met ons mee voor rust in deze situatie en voor de veiligheid van de mensen in Malakal? Na jaren van oorlog roept het voor veel mensen ook weer allerlei herinneringen op als er geschoten wordt. Jullie gebeden zijn zo waardevol. Heel erg bedankt!

De eerste tekenen van het regenseizoen zijn in zicht… we hebben afgelopen zondag al een zwembad in ons compound gehad en ook verschillende lekkages. Als er hier regen valt, dan valt het ook goed! We hebben nog wel een paar klusjes te klaren (zoals een waterinstallatie en het bouwen van een paar tukuls) in de compound, voordat de echte regens starten, dus we hopen dat die nog even uitblijven… Zo kwam de auto ook vast te zitten in de modder afgelopen zondag… iedereen helpt dan even mee om ‘m er weer uit te krijgen natuurlijk!

Tsja… zo noemen ze een vijfjarig huwelijk! Wij zijn vandaag vijf jaar getrouwd, maar willen de vijf jaren die we met elkaar als getrouwd stel hebben mogen meemaken wel iets meer inhoud geven en anders bestempelen dan de titel van deze blog doet vermoeden! Ondanks dat we dachten dat het niet mogelijk was toen we elkaar net een jaar kenden en het echt helemaal super vonden met elkaar toen we gingen trouwen, zijn we in deze vijf jaar toch nog meer naar elkaar toe gegroeid en van elkaar gaan houden! Vanochtend mochten wij “devotions” leiden en hadden we het over “sharing/delen”, over wat het met je kan doen als je veel in een relatie deelt, de mooie dingen, maar ook de verdrietige dingen en als je elkaar stimuleert in datgene waar je goed in bent. Wij hebben dat zo bij elkaar mogen ervaren! Wat een rijke ervaring! Wat een voorrecht dat we nu ook samen dit jubileum in Soedan mogen vieren en al deze bijzondere dingen, die jullie met ons meelezen op ons weblog, mogen meemaken! We voelen ons zeer gezegend. Als bekroning op ons huwelijk kregen we deze avond een prachtige zonsondergang te zien bij rivier de Nijl met een prachtige gloed in verschillende kleuren en had dokter Hannah (die op contractbreak gaat, een collega van ons) twee miniflesjes rode en witte wijn voor ons achtergelaten… en hebben we fijne quality-time gehad met z’n tweeen… Sante!