Verschillende stammen in Soedan hebben de traditie om allerlei figuren in het gezicht te kerven, op de donkere huid, is zo’n figuur beter zichtbaar dan een tatoeage. Zo krijgen de jongeren in Nuer een markering in het gezicht (wat “gaar” wordt genoemd) als deel van hun toetreding tot volwassenheid, vaak al op hun veertiende jaar… Het patroon van deze insnijding bij de Nuers, hangt af van de specifieke subgroepen. Een heel erg gebruikelijk patroon bestaat uit zes paralelle horizontale lijnen over het voorhoofd, met vaak een daling in de lijnen boven de neus. Ook figuren als stippen zijn erg gebruikelijk.

Bij vrouwen wordt het soms gebruikt om te laten zien dat ze sterk genoeg zijn om kinderen te baren, maar veelal wordt het ook gedaan omdat ze het mooi vinden, zoals wij piercings hebben en tatoeages, zo maken zij allerlei figuren op hun lichaam. 

Leeftijd is ook erg belangrijk in de cultuur van de Dinka, jonge mannen worden geintroduceerd in het volwassenschap door een teken op het voorhoofd met een scherp voorwerp. Ze mogen daarbij geen kik geven, dit duidt er op dat ze sterk zijn en klaar voor het volwassen zijn… Natuurlijk doet zoiets immens zeer, maar op dat moment mogen ze dat dus echt niet zeggen, ik sprak met een Nuer en die zei: ik kan nu zeggen dat het verschrikkelijk pijn deed, maar ik heb dat jaren verzwegen! Mijn kinderen zou ik zoiets nooit aandoen!

We beginnen deze blog met een datum, dit omdat dit een belangrijke datum is in Zuid Soedan en die datum er aan zit te komen… De deadline van 9 juli neemt op dit moment een belangrijke plaats in op het gebied van politiek en veiligheid. Dit is namelijk de datum waarop het gehele Sudanese Armed Forces (SAF) leger naar het noorden moet zijn verhuisd, boven de “1956 grens” (dit betekent naar Noord Soedan). Deze SAF troepen, moeten of worden geintegreerd in de JIU (Joint Integrated Units), of zich ontbinden, of zich aansluiten bij de SPLA (Sudanese Peoples Liberation Army). Dit heeft tot resultaat dat er een grote concentratie is van troepen in beweging in de “Upper Nile regio”, de regio waar wij werken.

Medair neemt daarom gepaste maatregelen, waar we heel blij mee zijn. Zelf zijn Willem en ik van 3 t/m 11 juli in Lokichoggio en van 12 t/m 19 juli in Nairobi, daarna zullen we (als het veilig genoeg is) weer teruggaan naar Malakal. Als jullie vragen hebben of meer info willen, stuur ons een mailtje! Graag willen we ook van deze gelegenheid gebruik maken om jullie te vragen voor jullie gebed! Bid voor blijvende vrede in Soedan, wijsheid voor de autoriteiten, wijsheid voor Medair en rust bij de bevolking. Dank voor de hulp die we via Medair mogen brengen.

We willen graag iets met jullie delen wat onze coordinator van de programma’s met ons deelde, naar aanleiding van de strategiebesprekingen die we hebben gehad om onze strategie voor 2008 te bepalen, wat hij vervolgens gebruikt heeft als inleiding op de interne nieuwsbrief:

Dearest Medair team!
Het is mij een genoegen om deze maand de nieuwsbrief te mogen introduceren. Ik las onlangs dat in dit moderne tijdperk, de werkplek even belangrijk is geworden als “familie” in ons leven, zelfs met een baan van negen tot vijf, zie je je collega’s nog meer dan je naaste familie. Bij Medair zijn we 24 uur per dag bij elkaar, zeven dagen per week! Het is dan ook geen wonder dat Medair in bepaalde gevallen families “creeert” - op het moment in de projecten in Zuid Soedan meer dan waar dan ook!!

Schotten staan niet zo bekend om hun vermogen hun gevoelens te delen, maar ik geloof dat wat we binnen Medair Zuid Soedan hebben, een soort van familie is. Met z’n onenigheden, met z’n wederzijds support en ten slotte met onze gedeelde achtergrond. Hoewel we niet allemaal uit hetzelfde gebied komen, of vaak niet uit hetzelfde land, delen we toch het begrip van onze Eeuwige God, wat uiteindelijk veel belangrijker is dan onze verschillen en ons ook samen brengt met een gezamenlijk doel. Ik ben de tel kwijt geraakt van de keren dat ik me in lastige en gespannen teamsituaties bevond, problemen die op de een of andere manier vaak weer opgelost konden worden door alleen maar ’s ochtends devotions met elkaar te delen. Veel organisaties hebben me gevraagd hoe het kan dat we allemaal samenwerken en zo dicht bij elkaar leven en nog steeds goed met elkaar om kunnen gaan, ik denk dat het antwoord duidelijk is.

Zo vanuit deze basis hebben we ook naar onze strategie gekeken. Ik heb weleens horen zeggen dat als je God aan het lachen wil maken, je Hem over je plannen moet vertellen en ik denk dat het waar is, dat onze eigen plannen zelden werken of mislukken als we zelf de weg bepalen of denken dat we het allemaal zelf wel aankunnen.

Zoals Paulus ook tegen Galaten zegt: “Zijn jullie zo dom? Na te beginnen met de Geest, gaan jullie nu proberen je eigen doel te bereiken door menselijke inspanning? Zo is het dan ook met een geest van bescheidenheid geweest, dat we in de laatste paar weken hebben geprobeerd om naar Medair Soedan te kijken en Soedan in het geheel om te beslissen waar we heen gaan en waar we vandaan komen.

Ik wil iedereen bedanken die heeft bijgedragen, door gesprekken met coordinators en managers over wat er gebeurd in het veld. Nadat we de organisatie hadden doorgelicht, konden we alleen maar terug keren met goede resultaten, we zijn sterk in onze programmes, we zijn erg nodig bij onze “beneficiaries”, gerespecteerd door de mensen die ons geld geven en door de regering en het plan dat we hebben werkt. Ik denk dat we dankbaar mogen zijn, dat we hier mogen zijn doordat God deze plek voor ons heeft bereid, we moeten Hem altijd in het centrum van onze visie houden. Als we nu de volgende maand in gaan, laten we proberen onze ogen gefocussed te houden op 2 Korintiers 4:18 - Wij richten ons niet op de zichtbare dingen maar op de onzichtbare, want de zichtbare dingen zijn tijdelijk, de onzichtbare eeuwig…

Op onze reis terug naar Afrika hadden we veel vertragingen, eerst in Amsterdam, toen in London, we misten onze aansluitende vlucht waardoor we een nacht in London moesten verblijven en pas de volgende dag konden vertrekken. Eenmaal in het vliegtuig van London naar Nairobi hoorden we dat twee van onze drie tassen niet op het vliegtuig waren. Aangekomen in Nairobi moesten we daar formulieren voor invullen en we konden weer onze aansluitende vlucht diezelfde dag naar Lokichoggio niet halen omdat onze tassen pas ’s avonds laat zouden aankomen.

Je kunt ontzettend sjaggarijnig worden van zulke dingen, je kunt bij de pakken neer gaan zitten, boos doen, geirriteerd raken, stampei lopen maken, schreeuwen, maar wat heb je er aan?

NIETS!

Oke, misschien zijn we twee tellen sjaggarijnig geweest, misschien hebben we ons heel even af laten leiden, maar daarna besloten we het vanuit een ander perspectief te zien: Wij hebben immers de mogelijkheid om met een vliegtuig op de plaats van bestemming te komen. Wij hebben tassen die helemaal boordevol zitten. Wij hebben de mogelijkheid om in een hotel te slapen als je je aansluiting hebt gemist, wij kregen ook nog eens een vullend diner en ontbijt in de tijd dat we daar waren. Wij zijn veilig weer aangekomen in Nairobi. Wij hebben eten en een dak boven ons hoofd.

Vanuit welk perspectief je dingen bekijkt kan de zaken zo veranderen! Wij voelen ons heel gezegend, hebben onze tassen ook weer terug en zijn alweer aangekomen in Loki! Morgen heel vroeg vertrekken we naar Malakal!

Deze vier maanden in Afrika hebben ons aan het denken gezet en perspectieven veranderen…

UPDATE 2 juni 2007:
Inmiddels zijn we weer veilig in Malakal…