Ja, of je zingt in de regen of gaat bij de pakken neer zitten…
In onze situatie, waarbij we altijd nog een dak boven ons hoofd hebben, we nog kunnen eten en ook nog droge kleding hebben, kiezen we voor het eerste. Zoals je ziet neemt Wendy het ervan en heeft ze gelijk gedoucht. Willem is zoals altijd… de harde werker! Charlie vindt ‘t maar nix en Billie & Bessie die proberen het enige droge plekje op de veranda te vinden… vandaag was het heel erg, de regen kwam echt met bakken uit de hemel! Zoals jullie in het vorige verhaal hebben kunnen lezen is dit desastreus voor sommige mensen. Wendy gaat dinsdag mee met het emergency response team om verslag te kunnen leggen (in beeld en geschrift) wat Medair voor hen kan betekenen, maar ook de nood die hier zo hoog is en waarom hulp (in de vorm van gebed, fondsen en fysieke hulp) zo broodnodig is!

Het regenseizoen in Sudan is nu echt begonnen en de schade die dit met zich meebrengt wordt al duidelijk zichtbaar.
 
Als onze collega’s in Melut, vanuit hun tent (ja; je leest het goed: vanuit hun tent, aan de bouw van tukuls wordt op dit moment gewerkt; maar door het regenseizoen wordt dit natuurlijk bemoeilijkt) naar het “gat in de grond” (= latrine) moeten gaan, kan je hier gerust 5 minuten (normaal 30 seconden) voor uittrekken. De modder blijft in tien centimeter dikke plakkaten aan je laarzen hangen en je kunt je voorstellen dat verplaatsen veel energie kost. Ook voor de lokale bevolking wordt de reis naar medische opvang bemoeilijkt. In Nederland wordt je opgehaald door een ziekenwagen, hier moeten mensen soms uren, ja soms zelfs dagen lopen om medische hulp te krijgen. We zijn blij dat Medair sinds het begin van dit jaar al meer dan 12.000 patienten heeft kunnen helpen in het tijdelijke medisch centrum (opgezet in tenten), ondanks deze moeilijke omstandigheden.

In Renk en Nasir (deze plaatsen liggen ten noorden van Malakal & Melut) zijn honderden gezinnen van hun huizen beroofd door overstromingen na heftige regenval - hele dorpen kwamen onder water te staan. Deze gebieden zijn inmiddels ook door de regering van Zuid Soedan als “rampgebied” verklaard. Renk telt een hoge populatie aan IDP’s (Internally Displaced Person - iemand die gedwongen is uit z’n huis te vluchten, maar nooit de grens heeft overschreden/niet naar een ander land is gegaan) die na jaren oorlog nu eindelijk weer zijn teruggekeerd naar hun “thuis”. Op sommige plekken is het water niveau zo hoog dat mensen soms tot hun borst door het water moesten waden. De gevolgen van deze overstromingen… Honderden mensen zonder dak boven hun hoofd, geen dieren, geen planten, geen eten; wat resulteert in ziektes en hongersnood. En de regens zijn niet voorbij, nee het regenseizoen is pas net begonnen en de heftigste maand - augustus - moet nog komen. Daar komt bij dat door het stijgende water de latrines gemakkelijk overstromen waarbij de inhoud van deze latrines dus overal komt rond te drijven… wat resulteert in ziektes, zoals cholera.

Medair heeft afgelopen week een barge (een binnenschip zeg maar - met een groot platform) volgeladen met NFI kits (van UNICEF) die naar Renk zijn vervoerd. NFI staat voor Non Food Items, denk hierbij bijvoorbeeld aan plastic sheets, kookgerei, emmers, zeep en mosquito nets. Deze week zal er weer een boot vertrekken met nog eens een groot aantal NFI kits. Willem was verantwoordelijk voor de planning en coordinatie van deze NFI-kits wat normaal gesproken door onze basemanager Francis wordt gedaan. Dit betekent dus veel bijeenkomsten bijwonen, overleg voeren, e-mails ontvangen en versturen, en overeenkomsten maken en laten ondertekenen. Er zullen begin volgende week of misschien zelfs zaterdag al, nog meer NFI kits gestuurd worden aan Renk en omliggende gebieden.

Begin volgende week zal er ook een Emergency Response Team van Medair naar Renk vertrekken, (bestaande uit watsan specialisten en medici) om het management te voeren bij het installeren van een watersysteem en training te geven voor onderhoud. De medici zullen zich richten op de kant van hygiene en de mensen ter plaatse trainen in het belang van goede hygiene. Misschien mag Wendy een paar dagen mee als communicatie-manager om hierover te kunnen schrijven en foto’s te kunnen maken (maar daarover later dan uiteraard meer…)!

In Nederland kennen we flinke buien soms, soms noemen we het zelfs het kikkerlandje…  Zuid Soedan kent tenminste zes maanden per jaar regenseizoen (en we hebben hier heel wat meer kikkers horen kwaken dan in Nederland). Helaas heeft het grootste gedeelte van de bevolking niet zo’n mooi dak boven hun hoofd als wij vaak in Nederland. Er worden goede stappen gezet en er wordt aan de opbouw van Zuid Soedan gewerkt, toch is er nog veel hulp nodig en moeten er structurele oplossingen komen, in tussentijd zijn wij blij dat Medair de mensen helpt hun bestaan weer op te bouwen door noodhulp te bieden en kennis over te dragen.

Helaas moest ik een paar dagen eerder terugvliegen naar Malakal dan Wendy omdat de base manager in Malakal weg moest en ik dit over moest nemen terwijl Wen nog een traning van ECHO (een van Medair’s donors) volgde in Nairobi.

Het vliegtuig, een chartervlucht van de MAF (Mission Aviation Fellowship), zou ’s ochtends om zes uur vertrekken en een tussenlanding maken op twee andere locaties. Ik zou die dag samen met nog vijf mensen van een andere organisatie vliegen. Slecht nieuws toen we op het vliegveld aankwamen, bleek het flink te regenen op de eerste locatie waar we zouden moeten landen, waardoor een landing onmogelijk leek (je moet je voorstellen dat een landingsbaan hier een zachte ondergrond heeft… zand, steentjes: dus modder als het regent). Na twee uur gewacht te hebben bleek dat het met de regen toch meeviel en we de gok wel konden wagen… De landing was bijzonder en gaf me het gevoel op ijs te schaatsen. Gelukkig was de MAF piloot veel behendiger dan dat ik ben met schaatsen onder m’n voeten, en wist hij het toestel veilig op de modderige grond te plaatsen.

Nadat de passagiers waren uitgestapt en het toestel weer voldoende brandstof aan boord had (wat gaat door middel van brandstof drums en een handpomp) konden we verder naar de volgende locatie.

De volgende landingsbaan (10 minuten verder vliegen maar te voet enkele uren lopen door de modder en per auto volkomen onbereikbaar) had niet zozeer problemen met de modder maar meer met het aanwezige vee wat rustig aan het ronddraven was. In een eerste poging om het vee weg te jagen en een signaal af te geven aan de persoon die normaal gesproken het vee zou moeten wegjagen, vliegt de piloot een paar meter boven de landingsbaan. Dit verliep niet helemaal hoe het zou moeten wat resulteerde dat de piloot tot drie keer toe laag over de baan moest vliegen voordat hij kon landen. Na geland te zijn, cargo te hebben uitgeladen en een goeie discussie te hebben gehad met de verantwoordelijke voor de landingsbaan dachten we weer verder te kunnen. Dachten we… Tot we in de verte ineens geschreeuw hoorden en een paar mannen aan zagen komen lopen die een kleed vasthielden met ‘iets’ erin.

Evenlater wordt duidelijk wat erin zit. Een man met verschrikkelijk veel pijn. Zijn been was open en gebroken en hij moest absoluut naar een ziekenhuis toe anders zou hij zijn been zeker kwijtraken of meer… Na overlegd te hebben met de MAF piloot besloten we hem en zijn broer (als zorgdrager) mee te nemen naar de eindbestemming, Malakal. Het was lastig om de patient in en uit het vliegtuig te krijgen en vanuit Malakal weer te vervoeren naar het ziekenhuis want elke beweging was zeer pijnlijk en zoals jullie weten zijn de wegen in Malakal nou niet echt zoals we in Nederland gewend zijn… Gelukkig kon hij meteen in het ziekenhuis worden opgenomen. We hopen op volledig herstel. Een paar uur later aangekomen dan gepland werd ik weer hartelijk begroet door mijn collega’s en onze lokale staf.

Zoals je ziet… we kunnen wel dingen plannen, maar dingen kunnen weleens heel anders lopen dan je had gepland!

We hadden ‘t nooit moeten doen, Willem zei ‘t nog, maar we dachten dat het in Nairobi National Park wel mee zou vallen… niet dus! In Nairobi stad en omstreken moet je ’s avonds je deuren van de auto op slot doen als je na zonsondergang eruit gaat omdat er veel “car-jackings” (klinkt interessanter dan auto-overvallen) zijn. In Nairobi National Park hadden we ook beter onze ramen kunnen sluiten toen we vijftig meter verderop even wat wilden fotograferen…

Uit het niets kwamen ze tevoorschijn, heel behendig en lenig wurmden ze zich door de open ramen en grepen wat ze grijpen konden… en dat was aardig wat kunnen we je vertellen… Ze waren gelukkig zo aardig om niet onze tassen mee te nemen, maar ze gewoon open te maken en datgene eruit te halen wat voor hen het meest van belang was.

Gelukkig hebben we onze paspoorten, creditcards en geld dus nog. Maar compleet onze lunch is weg, op twee pakjes stroopwafels na werden de bananen, een zak chips en een heel brood weggejat. We probeerden ze nog af te schrikken door hard te gaan schreeuwen en Willem probeerde zelfs z’n mannelijke krachten in de strijd te gooien, maar toen een zo’n grote lomperik z’n tanden liet zien, liet hij dat toch maar uit z’n hoofd. We hebben het hier over een BABOON-overval (Baviaan-overval)… ze plunderen echt al het eetbare wat ze te pakken kunnen krijgen, gelukkig werden ze ook jaloers op elkaar en moesten ze daardoor uit de auto om een veilig plekje voor zichzelf te zoeken waar ze hun veroverde buit op konden eten en meer ruimte hadden om andere bavianen van zich af te slaan.

Dit was onze kans om snel in de auto te stappen, ramen dich te draaien en deuren dicht te doen. Nu was het tijd voor revanche… ze hadden immers de stroopwafels niet in de gaten gekregen (veilig verstopt in een andere tas achter een rits)! Aangezien ze heel onze lunch hadden gestolen, pakten we de stroopwafels uit onze tas en hebben die voor hun neus heerlijk op zitten eten… Eigen schuld dikke bult! (Dat geldt denk ik zowel voor ons als voor de bavianen…)

Klik hier voor de foto’s van ons bezoek aan het National Park in Nairobi. Het is een bijzonder park, je rijdt net nog midden in een drukke stad en dan kom je de poorten van dit park binnen, zie je een uitgestrekte vlakte van jewelste. Haast niet voor te stellen. Na 40 dollar betaald te hebben (jaja… het begint al aardig te lijken op Europese prijzen), zijn we al om half zeven ’s ochtends het park binnengereden. Dat was een goed plan, want ’s ochtends hebben we de meeste dieren gezien. Misschien is dit geen “Masaai Mara”, waar je “the big five” (waaronder leeuwen en neushoorns etc.) te zien krijgt terwijl ‘t hier maar afwachten is… wij hebben genoten van deze dag en zoals je op de foto’s kunt zien, hebben we ook aardig wat dieren kunnen spotten - ondanks het slechte weer en het hoge gras waar ze zich makkelijk kunnen verstoppen! De foto’s spreken voor zich!

Zoals jullie hebben kunnen lezen in de “extra nieuwsbrief” die we hebben uitgestuurd (degenen die de nieuwsbrief niet hebben ontvangen, maar wel graag zouden willen ontvangen, kunnen ons een mailtje sturen…), was 9 juli een belangrijke datum in Zuid Soedan. Mede door de spanningen die er rond deze datum zouden kunnen ontstaan, had Medair besloten om de programma’s in Upper Nile (de regio waar de spanningen zijn) te “downsizen”; een minimum aantal medewerkers in de projecten. Wij zijn hierdoor een tijdje in Loki en Nairobi (Kenia) geweest.

Wendy zou toch al voor een training van ECHO (een van onze donors), met betrekking tot het schrijven van voorstellen en rapporten naar Nairobi moeten (wat achteraf een zeer intensieve maar leerzame training was!), dus Willem heeft gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om voor die tijd een tweedaagse basis-it-training te geven (over Outlook, Powerpoint, Excel en Access) voor alle mensen die in Loki waren. Dit werd zeer op prijs gesteld, alleen werd de training als veel te kort gezien,… dus dit zal voor herhaling vatbaar zijn.

Ondertussen hebben we ook allerlei andere dingen kunnen doen…

Zo heeft Wendy verschillende rapporten afgewerkt, een nieuwe interne Zuid-Soedan nieuwsbrief gemaakt en bezoeken gebracht aan een aantal nieuwe leveranciers voor “visibility-producten” zoals T-shirts, stickers enz. Daarnaast is ze van plan om engelse les (en daarin verwerkt ook wat bijbellessen) te gaan geven aan de lokale medewerkers. Dit gaat niet uit van Medair, maar zal ze als hobby en extraatje doen naast haar werk voor Medair. Hiervoor heeft ze al wat voorbereidingen kunnen treffen in de tijd dat ze in Nairobi was.

Willem heeft intussen verder gewerkt aan een Access-systeem dat hij heeft gebouwd, heeft verschillende mensen in Loki en Nairobi geholpen met IT-problemen en heeft een overdracht gekregen van Francis (die op vakantie gaat naar de UK), omdat hij vanaf nu weer drie weken de verantwoordelijkheid als Base Manager zal dragen. Daarnaast hebben we uiteraard weer kunnen genieten van het heerlijke eten, teamlife in Loki, teamlife in Nairobi, iets meer tijd met elkaar en een uitstapje naar het Nationaal Park, waarover jullie in het volgende stuk meer kunnen lezen… We zijn God dankbaar dat er tot nu toe nog geen uitbarsting is geweest met betrekking tot 9 juli en dat alles (op wat spanningen na) vreedzaam lijkt te (zijn) verlopen. Zelf zijn we soms zo bezig geweest, dat ik vanochtend enorm werd aangesproken door het thema wat we behandelden tijdens devotions: “He reigns…” - “Hij regeert…” Is dat echt zo in ons leven? Of trekken we ook nog vaak ons eigen plan en zijn we bezig met onze eigen dingen zonder Hem daarin te betrekken? Een nieuwe uitdaging voor komende week…

Samen mochten we op weg naar een van onze medewerkers die een van onze opslagplaatsen bewaakt om hem zijn salaris uit te betalen. Na een paar heftige regens een uitdaging op de weg, maar we hebben een fourwheeldrive landcruiser!

Gelukkig heeft Wendy heel veel verstand van auto’s, speciaal op het gebied van fourwheeldrive en als het dan in combinatie is met heftige regens en modder en slootjes etc, speciaal met de grond in Malakal dan heeft u een expert op dat gebied! Gelukkig is Willem heel verstandig en luistert hij bijna altijd naar zijn vrouw als ze met goede adviezen komt, want wanneer hadden we anders die winch moeten testen???

Ja, even een tip voor de experts: Als het gaat om auto’s en alles daaromheen: luister NOOIT naar Wendy!

Willem zegt: Wen, wat denk je… kunnen we hier doorheen of moeten we het eerst testen?
Wendy (die een keer eerder zelf in een fourwheeldrive heeft gereden): Natuurlijk, dat moet ie toch wel aankunnen? Dat kleine beetje water?
Willem geeft gas en… we kunnen niet verder, we staan compleet vast! Hij probeert nog in z’n achteruit met de lage 4 en met alle trucs die hij wel kent en Wendy niet, maar helaas… het is al te laat!

Big mushkila (arabisch voor alle problemen die je hebt…)

Vervolgens even een tirade van Willem, waarin hij vooral op zichzelf scheld voor het luisteren naar z’n vrouw op momenten dat dat niet echt verstandig is en Wendy die zich op haar beurt daar enorm aan irriteert, want hey, het is midden op de dag, mooi weer en ach… we hebben de dorpelingen weer iets gegeven om te lachen…
Het is maar goed dat we zo allemaal ons eigen verwerkingsproces hebben, want na een paar minuten tirade is Willem weer afgekoeld en na wat helder denken heeft hij de beste oplossing door Richard op te roepen op de radio om met de andere fourwheeldrive te komen en ons eruit te trekken met de winch. Dat hoeven we geen twee keer tegen Richard te zeggen… die heeft wel zin in een verzetje!

En na 50 giechelende gezichtjes, 20 lachende mannen, 2 vrouwen die onze rijkdommen wel zien zitten, 100 goedbedoelde adviezen van dorpelingen, die tegen betaling wel even hun handen uit de mouwen willen steken en hun voeten vies willen maken en een “heel-veel-kilo’s-wegende” auto uit de modder willen duwen, komt Richard er aan met de andere 4×4. En dat is onze redding!

Zie hier enkele foto’s…

Op het moment van schrijven zitten we samen met twee andere collega’s in een Cessna caravan vliegtuigje van de MAF en worden we naar Loki gevlogen waar we anderhalve week zullen blijven en Willem een IT training mag geven. Hierna zullen we voor een week in Nairobi verblijven waar Wendy een training krijgt op het gebied van donorproposals (voorstellen) schrijven en diverse afspraken heeft inzake de visibility van Medair. Willem maakt van deze tijd gebruik om logistieke besprekingen te hebben en zal wat IT zaken oppakken.

Zo, nu jullie weten hoe de komende drie weken er ongeveer uit zullen zien wil ik even een paar dagen terug in de tijd…

1 juli 2007, een voor ons bijzondere dag want Willem vierde zijn 30ste verjaardag. In Zuid Soedan is het voor de meeste mensen een raadsel op welke datum ze zijn geboren. Het jaartal is vaak wel om en nabij het juiste jaar bekend maar daar heb je het dan ook wel mee gehad… Verjaardagen worden dan - in tegenstelling tot bij ons - ook niet of nauwelijks gevierd. Mijn verjaardag werd wel weer uitgebreid gevierd… Ergens best wel vreemd om dit zonder je familie en vrienden te vieren, anderzijds merken we dat we onze Medair collega’s ook steeds meer als familie gaan zien wat erg gaaf is (wat wil je als je elkaar 24 uur per dag, zeven dagen per week ziet .

Wendy had ‘t kantoor versierd met prachtige slingers en ballonnen en er lagen ook al twee postkaarten op me te wachten. Bij het openen van m’n e-mail legde ik gelijk het data-verkeer in Malakal plat. Een enorme hoeveelheid e-mails en e-cards verstuurd vanuit verschillende continenten verschenen op m’n beeldscherm. Wat ontzettend gaaf!! Van heel persoonlijk tot dolle pret, sommige geschreven, andere met ingesproken (ik zeg gezongen) tekst en zelfs eentje met videobeelden. Twee dagen later in Loki aangekomen, ook nog overladen met allerlei lieve kaartjes… Lieve mensen, heel erg bedankt voor deze leuke verrassing. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel kaarten voor m’n verjaardag ontvangen heb, en dat in Malakal - Zuid Soedan.

En dan mijn verjaardagscadeau… Ik mag mezelf nu de trotse eigenaar noemen van Billy en Bessie, twee ontzettend lieve geiten die het heerlijk vinden om geknuffeld te worden en het hardgroeiende gras binnen de compound op natuurlijke wijze tegengaan (ja, het regenseizoen is nu echt begonnen). Heel erg origineel!!

Verder was mijn verjaardag op een zondag, dus we waren lekker vrij! We zijn een stuk wezen wandelen in ‘t oude gedeelte van Malakal, waar nog gebouwen staan uit de tijd van de engelse kolonisten, ook zie je nog een spoor lopen van voor de oorlogen… ongelofelijk dat het toen al beter ontwikkeld was dan nu. We hebben heerlijk een thee gedronken bij Delilah aan de rivier, hebben tijd van worship & devotions gehad met ‘t team en zijn ’s avonds naar de rivier geweest om de zonsondergang te bekijken en hebben pizza gegeten (jahaa… een van m’n collega’s kwam uit Juba en daar hebben ze pizza’s…) onder het genot van de pizza hebben we een film gekeken.

Voordat de film gestart werd, was het echter nog goed raak… Tja, zoals jullie al eerder hebben gelezen met Wendy’s verjaardag is het de Medair traditie om de jarige een bath-day te geven. Helaas voor Willem had het de afgelopen dagen flink geregend en was ons compound weer gevuld met een behoorlijke hoeveelheid water wat al snel wordt omgezet in modder.. En daar ging ie dan.. zo’n gratis modderbad doet je 30 jaar oude huid veel goeds

Mocht je meer foto’s willen zien, klik dan hier.