We zijn er even niet… lekker op R&R!

Kijk hier voor de foto’s van Renk.

Ik las een verhaal van Susan Tanner en daarin stond: Als wij zoeken, bidden en geloven, zullen we de wonderen in ons leven herkennen, en zullen we in het leven van anderen wonderen verrichten.

In de afgelopen twee weken hebben we voor dingen gebeden, waarvan we misschien bijna dachten dat ze niet mogelijk zouden zijn, of dat ‘t te praktisch was om voor te bidden en te snel in vervulling zou moeten gaan. Ik heb verbijsterd gestaan in de afgelopen weken dat juist die gebeden ALLEMAAL verhoord werden. Eigenlijk is het soms maf dat we dan verbijsterd staan, want God wil ons antwoorden, hij wil ons tegemoet komen in onze gebeden. Het gebeurt alleen niet altijd zoals wij dat precies zouden willen, maar zoals dat in Zijn plan past! Maar wat is het heerlijk als we wonderen mogen herkennen en ervaren!

Op de heenweg naar Renk zag de lucht er enorm donker uit, de voorspellingen waren zo ongeveer de hele dag regen (en in Soedan betekent dat geen klein buitje kan ik je vertellen…), even verderop zag je het storten en stormen - bijna de hele weg hebben we dus ook regen gezien; maar in de verte en om ons heen - donkere wolken die zich samen pakten, maar zelf hebben we maar een paar spatjes gehad en zijn we nagenoeg droog op de plek van bestemming aangekomen. De terugweg precies hetzelfde. Toeval? Ik weet wel beter!

Inmiddels in Renk: We krijgen spontaan ander vervoer aangeboden vanuit een hoek waaruit we het zeker niet verwacht hadden - toen bleek dat er geen auto voor ons beschikbaar was in Renk. Spullen die niet geleverd konden worden, werden toch geleverd. Afspraken die dagen later pas zouden kunnen plaatsvinden, werden ineens toch nog op dezelfde dag geregeld (en dat in Afrika - waar tijd heel anders wordt beleefd). Mensen die ziek werden, waren na een paar dagen alweer beter en konden hun werk gewoon blijven verrichten.

Vind je het gek dat ik verbijsterd stond? Nee! Toch mogen we zulke dingen wel geloven en verwachten!

We krijgen veel complimenten over de afgelopen tijd - over de grote hulp die we zijn geweest tot velen, maar bij deze willen we deze credit volkomen geven aan onze God, die ons leidt, die ons de kracht en energie geeft om dit werk te doen. Die ons blijdschap geeft en vreugde in de mensen die we ontmoeten, die gebeden verhoort en ook in deze tijd nog steeds wonderen verricht!

Oke, het verhaal wat ik heb geschreven en wat door mijn team en een hele goede externe editor is bewerkt, is nu alleen nog maar in het engels, maar daar komt waarschijnlijk binnenkort verandering in. Voor de multi-talenknobbels onder ons: Lees hier het verhaal wat is gepubliceerd op www.medair.org. Het verhaal heeft zelfs Reuters Alertnet bereikt…

Update 12 september:

Het verhaal is nu ook in het Nederlands!! Veel leesplezier!

Dit is de tukul waar ik afgelopen (bijna) twee weken in Renk heb geslapen, samen met twee andere meiden. Het is vol, maar het was droog en over het algemeen heb ik er erg goed geslapen.

Wat ik nog steeds zo bijzonder vind is dat er geen slot op deze tukul zit en we alleen ’s nachts een bewaker hebben en er toch helemaal niets gestolen wordt. Ik weet nog wel dat als ik in Nederland alleen al naar boven ging, ik de achterdeur voor de zekerheid op slot deed, je weet tenslotte maar nooit…

Hier is niets op slot (riksja’s hebben niet eens deuren om op slot te doen…) en toch tref je al je spulletjes weer aan aan het eind van de dag. Een van m’n collega’s was geld vergeten uit haar broekzak te halen, voordat ze haar broek bij de was had gelegd. De huishoudster kwam het ’s avonds bij ons terugbrengen, alles!

Nu weet ik wel dat dit misschien geen overall beeld is van Zuid Soedan, hier wordt ook gestolen,… maar op veel plekken zie je toch nog deze gemoedelijkheid en ik vind ‘t heerlijk dat ik de deur niet achter me op slot hoef te doen en er toch op kan vertrouwen dat wat van mij is, van mij blijft, tenzij ik het weg geef…

Hier heeft ons team net het EUROMEC watersysteem geinstalleerd. In geel met Medair logo zie je de grote “bladder” vol met water uit de rivier, maar dan gezuiverd door het systeem wat Medair heeft geinstalleerd. Hier hebben ze even tijdelijke kranen geinstalleerd, omdat ‘t cement van de meer permanentere plaats nog moest drogen en de mensen zo toch al schoon drinkwater konden krijgen.

Een geweldige prestatie van het watsanteam. Ze hebben lange dagen gemaakt de afgelopen week en als je de wachttijd van het aanleveren van goederen niet meerekent, was dit systeem binnen twee dagen geinstalleerd… iets fantastisch om te mogen zien, ook nog mooier om mee te maken hoe blij de mensen zijn. Zoals ik al in een eerder berichtje zei: eerst hebben ze het nog over de chlorine-smaak die ze proeven en dat ze dat niet lekker vinden, maar als ze later horen dat het erg goed voor ze is en ze daardoor minder snel ziek worden, zijn ze blij met het medicijn voor het water en het moia nadif (schone water)!!

Hier ging ik samen met Peter, een van mijn keniaanse collega’s op bezoek bij Akoul (die daar leeft met zijn familie - nomaden) die ons team had uitgenodigd om koeienmelk te komen drinken (”leben” in ‘t arabisch).

We konden helaas niet met z’n allen gaan, daarvoor was er nog teveel werk aan het systeem, maar aangezien hij ‘t al drie keer had gevraagd, besloten Peter en ik wel op de uitnodiging in te gaan en van een “ontspannen moment” tussen alle drukte door gebruik te maken. Gelijk al toen we daar aankwamen, voelden we de gastvrijheid. Er werd gelijk een bed uit een van de kamers gehaald, zodat we konden zitten, vervolgens krijgen we een rondleiding over hun erf, mogen we alles zien, moeten we ook bij de buren kijken - vinden ze het fantastisch als we zoveel mogelijk foto’s maken en als we zitten verteld Akoul mij zijn verhaal…

Ik ben blij dat Peter mee is en dat hij arabisch spreekt, zodat ik alles van zijn verhaal meekrijg. Ook Akoul is gevlucht voor het water met zijn familie. Als ik hem vraag of hij ook echt door het water heeft moeten waden zie ik zijn gezicht betrekken en hij zegt: veel, heel veel “moia” (= water). Hij had een groot erf met veel koeien, nu moeten z’n koeien het met een heel klein plekje doen en zijn complete erf was verwoest, hij had een tuin… weg! Deze oplossing is tijdelijk, hij hoopt weer iets op te bouwen als het regenseizoen voorbij is. Hij zegt dat hij in ieder geval nog koeien heeft en dat zijn gezin kan overleven door de melk en ‘t vlees wat ze hebben.

Evenlater wordt er “chai” geserveerd (thee met heeeeel heeel veel melk en suiker!) Het maakt hen niet uit op welk moment van de dag we langskomen, we zijn altijd welkom! Ik schaam mezelf een beetje als ik terugdenk aan Nederland en het liefst “een afspraak” maak met mensen voordat ze langskomen. Deze mensen, die toch al bijna niets hebben en al helemaal geen privacy - zijn zo gastvrij als maar zijn kan!

Geen probleem… de vrouwen zijn echt sterk en kunnen zo een hele bos hout, stro, zakken met zand, jerrycans vol water en noem maar op, op hun hoofd dragen. Niets voor mij! Ik heb een paar dagen last van m’n nek gehad toen ik ongeveer een vierde op m’n hoofd probeerde te dragen als dat zij kunnen dragen…

De bevolking in Renk gebruikt dit (zie flesje op deze fiets) als drinkwater, zoals je ziet is het flesje gevuld met het vieze Nijlwater. Het is ECHT vies. Je moet denken aan het Henschotermeer of ergens een binnenmeertje in Nederland waar heel veel mensen hebben gezwommen en dan nog erger. Dat drinken de mensen hier. VOORDAT Medair komt… Medair heeft een watersysteem geplaatst en zodra er schoon drinkwater uit de taps komt, komen er gelijk een hoop mensen met jerrycans op af. Het water smaakt een klein beetje naar chloor (omdat er chlorine in wordt gedaan), maar omdat ze zien dat dit water helemaal helder is, begrijpen ze al snel dat dit gezonder is dan de gebruikelijke “zoete” moddersmaak dan ze gewend zijn en ze noemen het; “medicijn voor het water”. Kunnen jullie ook “medicijnen voor het water maken in het andere kamp?”
Dat is zo prachtig met schoon drinkwater brengen, je kunt gelijk resultaat zien, blije mensen en uiteindelijk ook minder ziektes (zoals cholera, diarree etc.)!!

De mensen in het kamp hebben op dit moment te weinig voedsel, de eerste dagen na de overstroming, werd er door het World Food Programme voedsel verstrekt, maar dat gebeurd nu niet meer, daar er veel van hun dieren zijn omgekomen in de overstromingen, ze dicht op elkaar leven en ook niet zoveel geld hebben om eten te komen, moeten ze het met weinig doen. Kinderen bedelen op de markt, en als wij ergens wat eten wachten ze totdat we klaar zijn en vragen of ze de restjes mogen hebben. Maar er zijn ook andere manieren, zoals deze jongen (en velen met hem) die een soort van net heeft gemaakt waarmee hij vogels vangt… zo’n heel bosje is toch weer wat vlees… Als wij het zo zien vinden we het misschien zielig, zulke prachtige vogels (en waarom zou je vogels eten??), maar voor deze jongen is het een manier om de honger te verdrijven en iets te kunnen eten…