Foto van boven naar onder van links naar rechts: Samuel, Ding, Richard, Paul, Koang, James, John, Angelina, Wendy, Mary, Martha, Willem, James, Peter, Udok.  

We hebben een onvergetelijke Kerst middag/avond gehad met onze staf!

Het is misschien raar om de geboorte van Jezus te vieren terwijl het nog maar eind november is en in Nederland sinterklaas de volle aandacht krijgt… Het voelt misschien raar omdat we voor het eerst in Soedan Kerst vieren bij een temperatuur van 35 graden, zonnetje, geen sneeuw of regen, korte broek en tsja, gewoon bijna de hele middag buiten…

Maar, Wauw, wat was dat genieten; onze staf te zien lachen, ze te zien luisteren naar het verhaal wat Willem vertelde, ze mee te zien doen met de spelen die we hadden georganiseerd en ze te zien smullen van het eten en gelukkig hadden we genoeg, want sommigen schepten wel drie keer op! Het was echt een feest! Zoals je op de foto kunt zien had onze staf zich helemaal opgedoft en netjes aangekleed (sommigen hadden hun “trouwkleren” aan omdat dat de enige echt “nette” kleren zijn die ze hebben), wij voelden ons soms een beetje “underdressed”, maar het was fantastisch, zij zien Kerst gewoon ook als een heel belangrijke viering!!

We vierden Kerst in november omdat nu bijna onze gehele staf aanwezig kon zijn en wij met de Kerst in december zelf in Kenia zijn. En eigenlijk is het alleen maar heel bijzonder om vaker bij de geboorte van Jezus stil te staan, want is het niet geweldig om te bedenken hoe bijzonder het eigenlijk is dat Jezus werd geboren? Jozef moest door een hele moeilijke periode, zijn toekomstige vrouw was zwanger, maar niet van hem… ze moesten ver reizen om onnozele formulieren in te vullen, ze konden nergens terecht en dan werd hun kind in een kribbe gelegd en moesten ze zelf op stro slapen omdat er niets anders was. Vervolgens komen er herders en wijzen op bezoek. Zie je het voor je? Onaangekondigd, onbekende mensen die het kleine kindje aanbidden, neerknielen en toezingen. Een hele bijzondere, maar volgens mij ook verwarrende tijd voor deze twee jonge ouders.

Wat een feest dat wij ons vrij mogen weten doordat Jezus zijn leven heeft gegeven voor ons hier op aarde. Dat Hij een leven wilde leiden vanuit het ALLES in de hemel naar “echt back to basics op aarde”.

Hier hebben we met onze staf bij stil gestaan en we hebben gedankt voor de geweldige tijd die we met elkaar mochten hebben als collega’s. Heel bijzonder. De staf begon spontaan liederen te zingen in Nuer (de taal die de meesten van hen spreken) - wauw, wij kunnen wel wat van hun stemgeluid tijdens onze ochtenddevotions gebruiken…

Voor de verandering hebben wij nu een keer gekookt en hoefden onze kookvrouwen niets te doen. Voor de veranding wilden wij hen nu als “gasten” zien en hebben we hen zo goed mogelijk bediend. Dat was heel bijzonder, eerst vonden ze het gek en hadden ze er moeite mee om gewoon te zitten en te genieten, later kon je zien dat ze er echt van genoten. In de tijd van Jezus werden er altijd voeten gewassen voor het aan tafel gaan, aangezien wij niet “aanliggen” aan tafel zoals in die tijd besloten wij om de “handen” van onze staf te wassen als teken van waardering.

We mochten ook genieten van het feit hoezeer in Afrika gedacht wordt aan de eigen familie. Het is bijna nooit - ikke, ikke, ikke… Zo pakte John de appel die hij als dessert kreeg (en wij hadden meegenomen vanuit Nairobi, iets wat ze bijna het lekkerst vinden van de hele maaltijd omdat ze dat anders nooit krijgen) wikkelde deze appel in een servetje en nam ‘t mee naar huis voor z’n kinderen. Die vonden het heerlijk! “Je had ze eens moeten zien smullen! Ze vroegen ook wanneer de “kawatja’s” nu zelf weer eens langs kwamen, zodat ze met hen konden spelen” zei hij, de volgende dag.

Een geslaagd Kerstfeest.

PS: Mocht je een bijdrage willen geven voor een extraatje voor onze staf (zie onze vorige blog) dan kan dat nog steeds op 67.18.01.325 ovv extraatje voor staf in Malakal. Heel erg bedankt aan degenen die al iets hebben gegeven! Wij zorgen er voor dat het goed terecht komt!

Zo is het bijna iedere morgen in Melut sinds de opening van het nieuwe Primary Health Care Centre op 14 november jl…

Vanaf vijf uur ’s ochtends, wanneer het donker van de nacht wordt vervangen door de eerste ochtendgloren zitten er mensen te wachten voor het nieuwe Primary Health Care Centre om een behandeling te krijgen!

Tijdens onze R&R was de officiele opening van het nieuwe “ziekenhuis” (we krijgen zelfs opmerkingen van patienten dat het veel meer is dan een “ziekenhuis”). Er waren veel speeches, en Medair en de verschillende instanties die hulp hebben verleend, maar bovenal ook God werden gedankt voor dit geweldige moment en voor al het werk wat in de afgelopen maanden is verricht.

Nu kunnen er nog meer mensen geholpen worden dan voorheen in de tijdelijke tenten. Martha, een van de patienten zei: “Het maakt niet uit dat ik ver moet lopen, de laatste keer dat ik ben geholpen werd ik beter door de juiste medicijnen die ik kreeg en daarom blijf ik hier komen als ik ziek ben!”

Sinds 11 oktober, toen de SPLM (Sudanese Peoples Liberation Army) ministers uit de Sudanese regering van Nationale eenheid zijn gestapt, is er een groeiende confrontatie tussen het noorden en het zuiden van Soedan. De vrede in Soedan is daardoor erg breekbaar. Elk moment kunnen er nieuwe spanningen optreden en iedere dag zijn er weer nieuwe geruchten. Geen gemakkelijke tijd. Voor ons is het al lastig om na te gaan welke geruchten juist zijn en te bedenken dat oorlog in een mum van tijd kan terugkeren. Probeer je eens in te denken hoe dat voor onze lokale staff en de rest van de inwoners van Soedan moet zijn…

Het is lastig voor iedereen want ook de regerende leiders spreken zichzelf soms tegen, op het ene moment vragen ze hun troepen om trainingskampen te openen (waar is dat voor nodig als vrede stand houdt?) en het volgende moment roepen ze alle politieke partijen op om hun eigen belangen opzij te zetten voor het belang van hun thuisland. Heel moeilijk!

Ook is er veel onrust in de vorm van overvallen. Mensen worden thuis overvallen en in elkaar geslagen, soms worden de vrouwen verkracht en meestal wordt er ook (geld en goederen) gestolen… het kleine beetje bezit wat ze vaak maar hebben om hun gezinnen te kunnen onderhouden…

Soms is het moeilijk om hoop te hebben, hoop op een Nieuw Soedan, een Soedan zonder oorlog, een Soedan waar alle verschillende stammen en partijen in vrede naast elkaar leven. Toch geloven wij in verandering, wij geloven in de opbouw en ontwikkeling van dit land. Daarvoor is nog wel gebed nodig, veel gebed en geloof. Bidden jullie mee?!

We willen even zeggen dat we een geweldige dag hebben gehad zaterdag! We zijn naar een Compassion project geweest, hebben daar bijbelles gegeven, ballonnen uitgedeeld, voetbal gespeeld, andere lessen gevolgd en heel veel plezier gehad met de kinderen! Het was super! Compassion bedankt! Een uitgebreid verhaal volgt, maar we konden het niet laten alvast even onze blijdschap over dit project te uiten… Klik hier voor foto’s.

Ja, je zou het bijna gaan denken als je deze foto ziet…

Het kostte me wel enige moeite om een foto van Wen en mezelf met een ‘masker op’ op onze website te publiceren maar ach, ook een man heeft zo af en toe behoefte aan een verfrissend en bacterievrij hoofd .

Onze lieve broers/zwagers Marco & William hebben voordat we in mei weer naar Zuid Soedan vertrokken een aantal maskers meegegeven en elke keer als we weer in Nairobi zijn, mogen we hier weer even van genieten..

Dankjewel toppers!!

Dit is Moni. Een vijfenveertigjarige man uit Payuer. Hij heeft tuberculosis (TB). Wij willen de waardigheid van mensen graag hoog houden en normaal zouden we zo’n foto niet op onze website plaatsen omdat je echt de ondervoeding bij deze man kunt zien, deze man wilde echter zelf dat we zijn verhaal vertelden en hij ging graag op de foto. Hij wil graag dat de buitenwereld bewust wordt van het feit dat er nog veel te veel ziektes in Zuid Soedan zijn die niet kunnen worden behandeld, of waarvoor mensen heel ver moeten reizen. Vandaar dat we besloten deze foto toch te plaatsen om daarbij ook de hoop te kunnen verwoorden die deze man heeft door organisaties als Medair…

Tuberculose… Honderd jaar geleden kwam deze ziekte ook in Nederland veel voor. Enige decennia geleden (voor de Tweede Wereldoorlog) had TB een status die alleen vergelijkbaar is met de behandeling van aids van enige jaren geleden: een vaak fataal verlopende, nauwelijks behandelbare ziekte. Nederland had in het jaar 1900 ca. 5 miljoen inwoners, jaarlijks stierven er toen ongeveer 10.000 mensen aan tuberculose. Tegenwoordig (bron Wikipedia 2006) zijn er nog steeds ongeveer 1100 TB-patiënten per jaar in Nederland, bijna de helft hiervan wordt gevonden in de vier grote steden. De meest voorkomende symptomen van longtuberculose zijn aanhoudend hoesten, gewichtsverlies, nachtzweten, pijn in de borstkas en bloed ophoesten. TB is normaliter te behandelen met een combinatie van geneesmiddelen. De behandeling duurt minimaal 6 maanden. In Nederland vindt de behandeling meestal thuis plaats met isolatiemaatregelen, maar hier moeten de patienten dus naar een speciaal ingerichte kliniek. Op Wikipedia kun je meer over deze ziekte lezen.

In ons primary health care centrum zijn dit keer vijf patienten gediagnostiseerd met TB, helaas kan Medair zelf deze ziekte niet behandelen in Melut, maar hebben we wel budget om een aantal patienten naar Yirol te brengen, waar ze behandeld kunnen worden. In het laboratorium van het primary health care centrum van Medair in Melut wordt het speeksel onderzocht van de patienten als de symptomen lijken op TB, zodat het vervolgens aan de hand van een uitgebreid klinisch onderzoek en dit laboratorisch onderzoek kan worden vastgesteld. Morgen zullen deze patienten dus samen met ons op de MAF vlucht gaan en zullen we ze in Yirol afzetten alvorens wij verder naar Loki vliegen. Na wederom een uitgebreid onderzoek in het ziekenhuis in Yirol wordt vastgesteld of er voor een verkorte behandeling (van twee maanden) kan worden gekozen of dat ze echt zes maanden intern verpleegd moeten worden. Ook krijgen de mensen in dit ziekenhuis uitgebreide voorlichting over het voorkomen van de spreiding van deze ziekte enz.

Amos, onze collega en verpleegkundige verzorgt deze mensen met veel liefde voordat ze naar het TB ziekenhuis in Yirol worden gebracht.

Drie van de vijf TB patienten die gearriveerd zijn in Malakal zijn ook ondervoedt, dat is een van de dingen die je vaak ziet bij TB patienten; uitdroging en ondervoeding en enorme verzwakking. Vaak komen ze ook veel te laat bij een kliniek of ziekenhuis omdat die bij hen in de buurt niet te vinden is. Wat een uitkomst dat ze nu via Medair kunnen worden behandeld in Yirol! Zoals jullie in een eerder verhaal hebben kunnen lezen, heeft Medair zelf programma’s voor patienten met ondervoeding.

In Malakal zorgen wij als logistieke basis van Medair, voor onderdak en logistieke maatregelen met betrekking tot het vervoer van deze patienten naar het ziekenhuis in Yirol.

Een paar van onze collega’s gingen aan het graven naast onze opslagplaats (aan de kant waar in het verleden de SAF (Sudanese Armed Forces) kazerne was gehuisvest) om een nieuwe plek te maken voor vuilverbranding. Na vijf minuten graven vinden ze een paar kogels (zie op de foto hierboven, links in beeld). Meestal gaat het om kogels die al afgegaan zijn, maar ook voor kogels zijn we gewaarschuwd,… dus na deze eerste tekenen van munitie zijn onze collega’s gestopt met graven, zo zie je op de foto hierboven (rechts) ook nog iets anders… Het kan gewoon een pot zijn of iets dergelijks, maar wij nemen het zekere voor het onzekere… we hebben gezien hoe mijnen en UXO’s (unexploded ordnances - ongeexplodeerde munitie) er uit kunnen zien en dat is niet altijd hoe je het zou verwachten… dus we hebben inmiddels de UN Coordination (VN coordinator) gebeld, die zijn net langs geweest en zeiden dat we goed gehandeld hadden door niet verder te graven en zullen nu verder actie ondernemen met de mijnenopruimdienst…

Het is maar goed dat we bij Medair regelmatig Mine Awareness training krijgen en security training. Het doel van dit lessenpakket van soms een dag en soms meerdere dagen is om iedereen bewust te laten worden voor het gevaar van mijnen en UXO’s.

Mijnen en niet-geëxplodeerde munitie vormen één van de grootste bedreigingen voor hulpverleners in (voormalige) conflictgebieden. In Nederland zijn we vaak niet bewust van dit soort dingen, behalve misschien met Oud & Nieuw, waar we ook vaak worden gewaarschuwd voor on-ontploft vuurwerk. Hier in Malakal zijn tijdens de oorlog en ook nog tijdens het conflict afgelopen november zoveel dingen afgevuurd, dat je nooit weet waar je op kunt stranden…

Update:
Inmiddels is gelukkig gebleken dat het geen UXO was in onze tuin, maar een verroestte pot. Het UN Mine Action team vond echter dat we juist gehandeld hadden en toen zij voor het eerst keken dachten ze eerst ook aan een mijn… Soms moeten er zulk soort dingen gebeuren om ons alert te houden en te doen beseffen dat we nog steeds in een door jarenlang oorlog geteisterd land leven.