Onrust in Kenia na verkiezingen - Oudjaarsdag verloopt dit jaar even iets anders dan andere jaren. We zijn nog steeds in Kenia, maar mogen niet buiten huis komen, vanwege de veiligheid. Zoals we al eerder vertelden is de verkiezingsdag op de 27e aardig goed verlopen, maar toen de uitslagen naderbij kwamen, kwamen de problemen. Rellen, plunderingen, verbrandde autobranden en huizen.

We zijn blij dat we vanochtend even snel inkopen konden doen voor de komende dagen. We waren daar al rond 10.00 uur toen de winkels open zouden gaan, achteraf bleek dat we er goed aan hadden gedaan dat we zo vroeg waren,… vlees was nagenoeg op, versproducten waren er sowieso niet echt. We zien mensen hamsteren en veel extra producten inslaan, zo gaan er opeens 8 zakken suiker in een karretje en hetzelfde aantal meel en rijst. Ook water wordt heel veel ingeslagen, is men bang dat het water wordt afgesloten? Wij nemen voor de zekerheid ook onze voorzorgsmaatregelen hierin. Als we eenmaal in de rij staan voor de kassa zijn we blij dat onze kar vol is want toen we na 2,5 uur (waarvan bijna anderhalf uur in de rij staan voor de kassa) eindelijk uit de supermarkt kwamen zagen we dat de supermarkt was gesloten en er iedere keer maar een handjevol mensen naar binnen mocht. Het hele parkeerplein stond vol met mensen, een rij tot buiten op het parkeerplein (en dat is lang kunnen we je vertellen). Je voelt je op dat moment heel dubbel, je bent blij dat je voor jezelf eten in hebt kunnen slaan, maar voelt je bijna schuldig voor al die andere mensen die nog staan te wachten en die uberhaupt maar moeten afwachten of ze nog in de supermarkt worden binnengelaten.

Ondertussen gaan de gevechten op de straten, met name in de sloppenwijken, door. Het is chaos. Winkels worden geplunderd en in brand gestoken. Er zijn al veel doden gevallen. Veel te veel. Politieagenten lopen met zwaar geschut op straat, op vele plaatsen wordt traangas gebruikt om de menigte terug te dringen. 

Eenmaal aangekomen bij het teamhuis (om hen ook in te lichten en een satelliet telefoon te geven uit voorzorg dat het mobiele netwerk wordt platgelegd), geef ik onze bewaker een hand en zeg dat we met hem meeleven en bidden voor Kenia. Hij zegt dat hij en zijn vrouw in Kibera wonen (vlakbij de sloppenwijken), hij is blij dat z’n kinderen al ergens anders wonen, maar terwijl hij dat zegt zie ik zijn lip trillen. Wat moet het verschrikkelijk zijn om in een land te leven waar het op dit moment even helemaal fout gaat. We bidden echt dat hier snel verandering in komt. Vorig jaar zijn de verkiezingen heel goed verlopen en werd het zelfs een voorbeeld genoemd. Dit jaar lijkt datgene wat iets goeds zou moeten opleveren uit te lopen op een ramp.

De bewaker bij het huis van Klaas (waar wij nu zitten) zegt: “ik weet niet of ik straks nog eten heb… ik weet uberhaupt niet of ik hier wel levend uit kom!” Verschrikkelijk als je in zulke angsten leeft. “Maar, ging hij verder: ik vertrouw op God en gebed is mijn kracht. Ik geloof dat God dingen kan veranderen.” Het geeft mij moed en mijn hart maakt een sprongetje. Toch voel ik ook verdriet in m’n hart voor de mensen in de sloppenwijken, waarom zijn toch vaak de allerarmsten de dupe van zoveel geweld en opstanden? Waarom draaien zoveel dingen toch vaak alleen maar om macht? En wat is het erg als mensen in een soort van “wanhoop” en “onrust” terechtkomen, je ziet de nervositeit bij mensen en men steekt elkaar daarin aan.

En wat zal er gebeuren als de supermarkt inderdaad niet veel langer meer open blijft en vele mensen zonder eten naar huis gaan? Komen daar weer nieuwe rellen van?

Voor ons is het op dit moment afwachten, wij vieren Oud & Nieuw binnenshuis, samen met Rhonda, een Nederlandse collega. We weten wel dat Medair er weer alles aan doet om onze veiligheid in acht te nemen en dat dat als belangrijkste punt in de beslissingen wordt genomen. We weten dus nog niet of we donderdag naar Loki zullen vliegen en zaterdag naar Soedan. We wachten het allemaal af, houden onszelf zo goed mogelijk op de hoogte via onze Keniaanse collega’s, tv en internet en houden jullie daarbij natuurlijk ook zo veel mogelijk op de hoogte.

We zien net beelden op Kenia broadcasting - verschrikkelijk. Het maakt ons stil. Op de een of andere manier doen beelden je altijd nog meer dan wat je hoort. Kisumu, een compleet dorp geplunderd. Eerst winkels leeggehaald, daarna in de brand gestoken, toen er geen winkels meer waren begonnen ze aan huizen. Verschrikkelijk er is weinig meer heel. Mensen ontheemd. Winkels failliet.

Veel informatie staat op Alertnet, waar om het uur wel weer nieuwe informatie wordt toegevoegd. Dit is in het engels, maar meestal aardig actueel en niet ver van de waarheid.

Daar gingen we dan… iets waar we al heel lang naar hebben uitgekeken: op safari in Kenia!

Vroeg in de ochtend werden we opgehaald door Francis van Sunworldsafaris (onze driver en guide) en een uitgebouwde Toyota Landcruiser (die achteraf heel goed van pas kwam). Na een ruim 3 uur durende rit door Kenya waarin we veel van dit bijzondere land mochten zien kwamen we de Masai Mara binnen. We waren op de helft en moesten nog zo’n drie uur rijden voordat we in het Olonana kamp zouden aankomen, waar voor ons een luxe tent was geboekt… Alles was gelijk anders toen we het mega grote park Masai Mara binnenreden. We zagen al gelijk giraffes, olifanten, zebra’s en tal van mooie vogels omringd door prachtige verschillende landschappen. Soms heel ruig en heuvelachtig, dan weer vlak met prachtige velden of moeras achtige gebieden die grenzen aan de Mara rivier.

Rond lunchtijd kwamen we aan in het Olonana tentenkamp. Wat een ontzettend mooie plek. Olonana bestaat uit 12 luxe tenten en een bijzonder sfeervol restaurant. We worden hartelijk ontvangen door Minny met een welkomstdrankje en na een heerlijke lunch legt ze uit hoe ‘t allemaal werkt in Olonana. Eigenlijk werkt ‘t zo dat wij over helemaal niets hoeven na te denken en dat alles voor ons wordt geregeld en we echt even een paar dagen in de watten zullen worden gelegd. Zowel vanuit onze tent als vanuit het restaurant hadden we uitzicht op de Mara river en zagen/hoorden we continue een groep hippo’s (Nijlpaarden) die lekker van het water aan het genieten waren. Nijlpaarden zijn overigens bijzonder gevaarlijke dieren. Als je ze op het eerste gezicht ziet denk je misschien aan een verkleinde versie van een neushoorn die de weg kwijt is (en z’n neushoorn) maar de realiteit is dat deze dieren bijzonder snel zijn voor hun logge gewicht en in Zuid Afrika de tweede plek als meeste gevaarlijke diersoort hebben (Malaria mug krijgt de eerste plaats). Gelukkig konden wij dit interessante dier vanaf een veilige afstand bekeken.

Na deze prettige introductie en korte rondleiding door het kamp en onze tent starten we dezelfde dag met de eerste game drive.

WAT WAS HET FANTASTISCH!!!

We zagen een groep olifanten op een paar meter afstand, we zagen hoe de grotere olifanten de kleintjes leidden. De grote mannetjes gingen het dichtbegroeide bos in om te verkennen en de rest van de kudde bleef doodstil wachten… prachtig om te zien. Op de vlakke velden kwamen we ook veel zebra’s, wildebeesten (ook wel gnoes genoemd) en allerlei hert-achtigen tegen. Een leeuw en leeuwin die een siesta hielden en prachtige vogels die met hun mooie kleuren die natuur nog mooier maakten.

’s Avonds zijn we na een heerlijk diner op tijd naar bed gegaan omdat we de volgende dag alweer om 5.30 gewekt zouden worden om vervolgens aan onze ochtend drive te starten… We werden wakker gemaakt en kregen thee of koffie naar keuze met heerlijke koekjes… Om 6.15 stond Francis ons al op te wachten bij de landcruiser en konden we gelijk met de ochtend game drive beginnen. Iets later zagen we de zon opkomen… zo mooi over zo’n uitgestrekte vlakte (helaas kunnen de foto’s dat niet op z’n mooist weergeven). Kuddes dieren met de ochtenstralen op hun lichamen, de geluiden, geuren en het panaroma, was ontzagwekkend..

Een paar uur later had Francis in de gaten dat een leeuwin voorzichtig aan het sluipen was. 50 meter verderop stond het gezin Everzwijn (Moeder en drie kinderen) zich van geen kwaad bewust. Toen de leeuwin al heel dichtbij was en mama Everzwijn haar kinderen net had aangemoedigd om wat harder te gaan lopen begon de leeuwin aan haar sprint. De familie Everzwijn rende voor hun leven maar helaas, een kleintje raakte in paniek, begon angstkreten uit te slaan en gaf de moed op waarna ze na een korte achtervolging ten prooi viel aan de leeuwin die het leven van dit everwijntje na een tiental seconden beeindigde. De leeuwin stond trots met de prooi in haar bek en toen gebeurde er weer iets bijzonders. Haar man de leeuw kwam in rap tempo naar de leeuwin lopen en greep de prooi met zijn bek en klauwen en hield dit vast totdat de leeuwin het na een kwarter losliet. De leeuwin had de jacht ingezet, het dier gevangen en gedood en kreeg uiteindelijk het kleinste deel. Malesh… terwijl de leeuwen hun dagmaal verorberden was er ook al bezoek gekomen van een jakhals en hielden de gieren nauwkeurig in de gaten wanneer het hun beurt was om de restjes op te maken..

Voor ons was het inmiddels ook ontbijt tijd, dus weer terug naar het kamp waar een heerlijk onbijt op ons wachtte. Daarna even genieten van het mooie doch ijskoude zwembad… Het was in ieder geval verfrissend

Na de lunch deden we nog een game drive. Hierbij zagen we ook een boskat (serval cat) en nog vele andere dieren. Na terugkomst kregen we weer een heerlijk diner en daarna vielen we uitgeput in ons heerlijke bed in slaap.

Dit keer was het weer vroeg op en namen we het ontbijt mee in de auto om later te kunnen ontbijt-picknicken. Alleen de vele verschillende landschappen waren al een genot om naar te kijken. We kwamen dicht bij de Mara rivier en zagen een grote groep nijlpaarden en krokodillen in het water. De landschappen waren verder gevuld met grote groepen zebra’s en hert-achtige dieren zoals de antilope, gazelle, eland en topi. Iets verderop bij de bomen zagen we een groep baboons (gelukkig waren deze verlegen en kwamen ze ons niet lastigvallen - verwijzing naar ons avontuur in het safaripark in Nairobi).

Dit keer gaan we op zoek naar de neushoorn en jachtluipaarden. Na een drie uur durende tocht waarbij we tussendoor weer mochten genieten van alle flora en fauna vonden we dan eindelijk een kleine groep jachtluipaarden. Van enkele meters afstand mochten we deze prachtige dieren (en zij ons bewonderen. In de middag maakten we een korte wandeling langs de rivier samen met een Masai bewoner die ons uitleg gaf over van alles en nog wat en daarbij ook nog beschermd door een ranger met een G3 (voor de “niet computer spelletjes spelende mensen en oorlogskennis leken onder ons - dit is een automatisch geweer). Ze lieten ons veel zien over de natuur. Bijvoorbeeld over de uitwerpselen van de verschillende dieren, hoe je kan herkennen van welk dier het komt. Wist je bijvoorbeeld dat de Termieten kongingin wel 25 jaar oud kan worden? De Nijlpaard alleen maar gras eet? De kevers de poep van een Nijlpaard en Olifant gebruiken voor hun huisje?

De lucht zag evenlater helaas wel erg donker wat bijzonder mooie plaatjes opleverde in combinatie met de zonnestralen die ook nog aanwezig waren. Helaas… evenlater (als we bijna rennend terug naar het kamp toegaan) worden we helemaal zeiknat! Ook wel bijzonder om een keer mee te maken…

Het is vandaag trouwens de dag waarop we de geboorte van Jezus vieren die voor ons naar de aarde is gekomen en voor onze zonde gestorven is. Het was best vreemd om Kerst te vieren in Afrika… Geen koude temperaturen, geen familie, vrienden en gemeente, maar in plaats daarvan omringt door Kenianen, wilde dieren, de Afrikaanse bush en een aangename temperatuur van ca. 25 graden. We kunnen nog hele pagina’s volschrijven over deze safari, vertellen hoe we een matatu steeds uit de modder moesten redden op onze laatste dag, hoe we genoten van de vogelzang, wat voor heerlijke barbecue we hebben gehad op 1e Kerstdag en nog veel meer… maar aangezien een foto meer zegt dan 1000 woorden willen we jullie dan ook met veel plezier doorwijzen naar de fotosite op Flickr.

Afgelopen donderdag zijn er verkiezingen gehouden in Kenia, deze verkiezingsdag is ondanks wat kleine opstandjes en helaas ook een dode in de Kibera sloppenwijk vrij rustig verlopen. Maar dan komen de tellingen en de geruchten over fraude etc… En dat verandert de zaken. Kibaki is de huidige president in Kenia, maar hij ligt op dit moment iets achter Odinga en dat geeft problemen. Helaas zijn nog niet alle stemmen geteld en is er dus ook vertraging opgelopen.

Wij zaten vanochtend heerlijk te ontbijten in Java House tot er een paar collega’s binnen komen lopen die naar binnen zijn gestuurd omdat er verderop vermoedelijke rellen zijn. Na een paar minuten zien we de obers toch wat onrustig heen en weer lopen en iedere keer wordt de deur van ‘t koffiehuis gesloten. Willem besluit samen met een andere collega polshoogte te nemen om te kijken of ze iets meer informatie kunnen krijgen. Helaas levert dat niet heel veel op, behalve dat ze zien dat meer en meer winkels worden gesloten. Willem neemt contact op met Rhonda (onze acting country director) en die adviseert ons om toch maar in de auto te stappen en terug naar het teamhuis te rijden (om onze collega’s die te voet zijn af te zetten). Eenmaal onderweg worden we geadviseerd niet verder te rijden, auto’s komen terugrijden met het nieuws “it’s bad, bad there”, dus we besluiten een andere route te nemen. Net voor we de straat naar het teamhuis inrijden zien we dat het bij de Junction (een klein winkelcentrum) aardig druk is. Aangezien daar nog twee van onze collega’s zijn en Willem en ik langs die kant moeten om naar Klaas’ huis te gaan (waar wij verblijven), gaan hij en Alan lopend even wat dichterbij kijken. Ze zien wat kleine rellen, mensen met stokken en een brandje, maar terwijl ze daar zijn wordt het ook al weer rustiger. Wij besluiten om nu maar gelijk terug te gaan, voordat het misschien erger wordt. De mensen in het teamhuis worden geadviseerd daar ook te blijven.

Op de terugweg naar huis zien we twee grote politiewagens langs rijden vol met bewapende politiemensen. We zijn blij dat we inmiddels bijna thuis zijn.

Maar voor de mensen thuis: we doen voorzichtig, laten ons goed informeren en zijn weer veilig thuis aangekomen! Hierdoor hebben we ook nog niet al onze safari-foto’s kunnen oploaden (er staat nu nog maar de helft op onze fotosite), maar we zullen proberen hier binnenkort verandering in te brengen en ook het verhaal te plaatsen!

Als we deze blog plaatsen, is het al te laat om jullie nog fijne Kerstdagen te wensen, we hopen dan ook dat jullie fijne dagen hebben gehad! Wij hebben genoten. Een keer heel anders, Kerst in de Masaai Mara (safari park), zonder familie en vrienden, maar met elkaar. Het was heel bijzonder, op de bijgevoegde foto zie je ons heerlijk bij een haardvuur tijdens Kerstavond… Meer foto’s en verhalen over onze “safari-avonturen” volgen later!

Voor nu willen we jullie alvast een goede start in het nieuwe jaar toewensen. Gods zegen en maak er wat moois van!

We hebben echt een fijne tijd gehad met onze collega’s tijdens de Kerst conferentie. Drie dagen in Brackenhurst (van 18 t/m 20 december), een prachtig plekje buiten Nairobi in Kenia.

Een tijd waarin we fijne devotions hadden, daarbij heerlijk hebben gezongen, verschillende presentaties hebben gegeven en ontvangen, Willem de tafeltennistrofee mee naar huis heeft genomen en ook weer eens heerlijk piano heeft kunnen spelen, “teambuilding exercises” hebben gedaan en noem maar op. Aangezien een foto meer zegt dan duizend woorden… willen we jullie graag naar onze fotosite verwijzen!

Afgelopen zondag hebben we voor de tweede keer Kerst gevierd (er zullen nog twee vieringen volgen - een met het hele Zuid Soedan team tijdens de Kerst Conferentie en een als we tijdens Kerstavond samen op safari zijn… )

Dit keer vierden we Kerst in het teamhuis in Nairobi. Nadat we naar een dienst waren geweest, konden de voorbereidingen van start. De mensen die in het teamhuis waren gebleven waren al volop aan de slag met allerlei dingen voor te bereiden. De versiering, de salades, de koekjes, de tiramisu; en wij mochten de groene salades maken… sjonge wat een overvloed! Dat is ineens zo’n verschil als je uit het veld komt! Maar wat hebben we genoten met elkaar. ’s Avonds, na de barbecue en al het lekkere eten hebben we bij dit heerlijke kampvuur samen worship songs gezongen.

Een goede start van onze “Christmas leave”…

Onze country director heeft een intro geschreven voor onze interne Medair Zuid Soedan nieuwsbrief (genaamd: “The Nile File”) die Wendy maandelijks publiceert – en deze intro willen we graag even met jullie delen:

Het is verbazingwekkend dat we al weer aan het einde van het jaar zijn gekomen. Tijd is voorbij gevlogen. We hebben veel dingen gezien dit jaar… en bij de genade van God hebben we ook veel bereikt.

We hebben security levels 3 en 4 gezien (op een schaal van een op vijf, waarbij een veilig is, is dat behoorlijk onveilig…). We hebben de aantallen van onze medewerkers verlaagd in Upper Nile, door de veiligheidssituatie. We zien nog steeds SAF troepen in Upper Nile op dit moment, ookal is er goede hoop dat rond 9 januari (de nieuwe datum voor terugtrekking) deze aantallen verminderd zullen zijn.

We hebben de ergste overstromingen gezien in tien jaar, waardoor er meer dan 100.000 ontheemden zijn in zes staten. We zien nu ook enkele effecten van die overstromingen; huizen verwoest, verlies van levensonderhoud, uitbraak van ziektes, het vee is verdronken of weggevlucht en oogsten zijn verwoest. We verwachten heel veel voedingsproblemen in de komende maanden.

We hebben modder, stormen, slangen, schorpioenen, kikkers, spinnen en wat al niet meer gezien. Medische evacuaties – ja… die hebben we ook gezien. Gelukkig – dank God – is iedereen weer hersteld.

We hebben een complex programma met 13 donors gedraaid, dat betekende ook 13 maandelijkse rapporten, veel budgetten en updates van de uitgaven. Dit gaf veel druk op de hele organisatie. We hebben een nieuw Primary Health Care Centre gebouwd. Veel SWAT’s (Service Water Treatment systems) zijn geinstalleerd. Putten produceren goed, gezond en schoon water. Het Emergency Response team heeft een ongelofelijke hoeveelheid interventies gedaan en het verhaal gaat maar door…

We hebben soms in moeilijke situaties gezeten. Met de SSRRC, met lokale bevolking, met leiders, stamhoofden en noem maar op. We moesten onderhandelen, we moesten sterk staan; niet altijd makkelijk in zulke omstandigheden.

Maar boven alles zijn we in staat geweest om levens te redden in Zuid Soedan, steeds weer. Dank God. Hij heeft ons beschermd en bewaard. Hij heeft ons gezond gehouden. Hij heeft onze programma’s en ons werk gezegend. Wij prijzen Hem!

God is ook de bron van onze passie om te dienen. We zijn niet een op geloof gebaseerde organisatie, we zijn een door geloof geleide organisatie. We weten waar onze passie, onze waarden en onze inpiratie vandaan komen.  En dat brengt ons bij het thema van de Kerst Conferentie! – Onze passie, onze waarden, onze inspiratie”.

Ik hoop dat jullie allemaal een gezegende tijd mogen hebben op de conferentie. Een tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar, om het programma voor 2008 te delen en ook een tijd van vriendschap, tijd met elkaar, rust en plezier.
Heel erg bedankt voor jullie harde werk. Jullie zijn een fantastisch team!

Laat me afsluiten met Psalm 91:1 en Psalm 91:9-12
“Whoever dwells in the shelter of the Most High will rest in the shadow of the Almighty”
 
If you say “the Lord is my refuge” and you make the Most High your dwelling, no harm will overtake you, no disaster will come near your tent. For He will command His angels concerning you to guard you in all your ways; they will lift you up in their hands so that you will not strike your foot against a stone.

——————-

Maandag hebben we nog kwartaalbesprekingen en dan gaan we dinsdag voor drie dagen naar een conferentieoord net buiten Nairobi om daar Kerst met het team te vieren en terug te blikken op het afgelopen jaar en vooruit te zien naar het nieuwe jaar…

Vanochtend deelde onze country director een artikel met ons. Er staat drie keer goed nieuws in dit artikel:

1. SPLM ministers zullen weer toetreden tot de regering van nationale eenheid. 
2. Overeenstemming tot een transparant systeem in het management van de oliesector
3. Overeenstemming over een tijdschema voor de terugtrekking van troepen (naar het noorden of zuiden). 

Dit is goed nieuws! We weten dat velen van jullie voor ons bidden en we zijn in Zuid Soedan sinds een tijd gestart met op iedere donderdag speciale gebedstijd voor vrede…; God hoort onze gebeden! We zijn blij met jullie gebed, blijf bidden voor blijvende vrede in Soedan en met name voor de regio van Abyei. Bid ook dat dit goede nieuws stand zal houden en geen loze beloften zijn, bid voor blijvende vrede!

Zie een nieuw verhaal over twee van onze collega’s in het Emergency Response team op de website van Medair Nederland.

Veel leesplezier!

Gelukkig hebben jullie in deze blog veel mooie verhalen kunnen lezen. Verhalen die bemoedigen, verhalen die opbouwend zijn, successen, dankzeggingen. Geweldig! En daar zijn we ook heel dankbaar voor. Toch is het niet altijd makkelijk en altijd mooi.

Op dit moment voel ik me erg verdrietig, een beetje down zelfs. Ik weet dat het over gaat en we hebben God en elkaar en dat scheelt enorm, toch willen we dit ook delen, zodat jullie ook die kant zien/lezen.
 
Ver weg van je familie en vrienden is niet altijd makkelijk…
 
We hebben vanochtend te horen gekregen dat de vader van onze goede vriend en manager plotseling is overleden en dat doet pijn. Het doet pijn omdat je ineens beseft hoe snel je een band met elkaar krijgt hier als je zo dicht op elkaar leeft - als je iemand dan in verdriet ziet om het verlies van z’n vader, dan heb je ook verdriet.
We zien wel ook gelijk weer de mooie kant van Medair; dat we allemaal zo met elkaar meeleven en verdriet en vreugde dus kunnen delen. Daardoor wordt de pijn soms iets verzacht.
 
Hij zal vandaag terug naar z’n thuisland vliegen om met zijn familie te zijn. We keken allemaal zo uit naar de Kerst conferentie die we van 18 t/m 20 december zullen hebben met het hele team… Hij ook, hij had een grote rol in de organisatie. Nu zal de conferentie opeens heel anders zijn…
 
Ik weet dat ik niet moet doemdenken, maar op zo’n moment flitst mijn familie toch als in een sneltreinvaart door m’n hoofd… hoe is het met mijn ouders en schoonouders? Met m’n lieve broers en zus? Met onze lieve vrienden?

Zelfs geluksmomenten zijn op het moment van ver weg zitten soms moeilijk. De geboorte van een kind, een verjaardag, een nieuwe baan, gewoon het dagelijkse leven… je mist een hoop. Maar momenten zoals deze zijn het aller, aller moeilijkst!
 
Toch mogen we ons sterk weten in degene die Kerst tot een feest maakt. Onze Country Director verwoordde dat heel mooi in de woorden van Romeinen 8:28 - God heeft een doel met alles. Ookal zien wij het misschien nog niet waarom zulke dingen moeten gebeuren, we leven immers in een gebroken wereld, toch mogen we weten dat God ons liefde en troost wil geven en dat Hij alles zal doen meewerken ten goede. We weten ook dat we hier niet voor niets zijn en hebben al zoveel geleerd en anderen kunnen leren - ook op afstand maak je weer andere mooie dingen mee en het weerzien van familie en vrienden is extra geweldig na een lange tijd in het veld…