Om nog even terug te komen op het verwerven van nieuwe kandidaten… deze blog!

Zuid Soedan zit op dit moment in een ontwikkelingsfase. Er komt meer structuur. Dit zien we aan allerlei veranderingen. Toch zal het nog een tijd kosten voordat Soedan echt ontwikkeld zal zijn. We genieten in ieder geval van deze ontwikkelingen. Soms brengt het ook hele grappige situaties mee, omdat de mensen “mee willen met hun tijd” maar er misschien nog niet echt aan toe zijn of eerst wat training en scholing nodig zouden hebben… Ik neem als voorbeeld onze sollicitanten…

Voordat we interviews aangaan met sollicitanten voor een te vervullen nieuwe functie, moeten de sollicitanten (net als in Nederland) een brief sturen (in dit geval zelf afgeven - we hebben hier geen brievenbussen of postbodes), samen met een cv.

We krijgen vele interessante brieven en CV’s binnen, waarbij we soms al gelijk kunnen zien dat de persoon totaal geen engels spreekt, maar de CV van iemand anders heeft gekopieerd. Je moet toch immers kunnen laten zien dat je een aardig woordje Engels spreekt en schrijft! We hadden zelfs iemand die was vergeten de naam van de ander door zijn eigen naam te vervangen… oops!! Hoe ze het dan in het interview gaan doen zien ze dan wel weer… als ze eerst maar door de CV-sessie heen komen; jezelf zo goed mogelijk presenteren, dat er een “tikkeltje” waarheid verdraaid is, ach… dat is toch niet zo erg?

We hebben vele interessante en leuke brieven gekregen van sollicitanten, op dit moment willen we er een uitlichten, deze is van een sollicitant voor bewaker (ik laat het staan met de schrijffouten - maar heb zijn naam niet weergegeven):

————————

Date: 25-01-2008

Subject: Application

Dear: Sir/Madam (Wendy)

I greet you in the name of Jessus or Messiah; Amen.) Would like to tell you more about my life or my background.

When work with the people,I dislike to involve the way that criminals are. I am a man of demacratic. and if I work with you, it is not means being a disturber.

See the following behaviours:

a-) am not a dictator
b-) am not alier
c-) am not a cruel
d-) donot like every things more than God. Just God
e-) am not a braveman
f-) am not a thief
g-) don’t put my faith on money; just only God. Read exodus 20:3-17
h-) just to follow the rule & right

Look it well, maybe my handwritting is bad.

Thank you
faithfull Brother

Dit komt er in het Nederlands ongeveer als volgt vertaald uit te zien:

Datum: 25-01-2008

Onderwerp: Sollicitatie

Geachte: Heer/Mevrouw (Wendy)

Ik groot u in de naam van Jezzus of Messias; Amen.) Ik wil u graag meer vertellen over mijn leven of mijn achtergrond.

Als ik met de mensen werk, heb ik een afkeer om me in te laten met de manier waarop criminelen zijn. Ik ben een man van demacratie. En als ik werk met u, is het niet betekenen een verstoorder te zijn.

Bekijk de volgende gedragingen:

a-) ben geen dictator
b-) ben geenleugenaar
c-) ben niet een gemeen
d-) houdtniet van alles meer dan van God. Alleen God.
e-) ben geen dappereman
f-) ben geen dief
g-) stel mijn geloof niet op geld; alleen maar op God. Lees exodus 20:3-17
h-) alleen maar de regels en rechten volgen

Zie het goed, misschien is m’n handschrift slecht.

Dank u
betrouwbare broeder
—————————

We zouden hem bijna alleen al op originaliteit uitkiezen, want zo’n sollicitatiebrief had ik nog nooit gezien!

Dit stukje is overigens niet geplaatst om de draak te steken met onze sollicitanten, maar meer om jullie een beeld te geven van wat de jarenlange oorlog, waardoor mensen geen scholing konden krijgen, heeft veroorzaakt. Mensen die nu wanhopig op zoek zijn naar banen die soms ver boven hun vermogen liggen, maar hun uiterste best daarvoor doen. Vaak zijn we achteraf ook positief verbaasd hoeveel ze WEL kunnen met de weinige scholing die ze hebben gehad!

Nog een weekje en dan zijn we weer even in Nederland…

Deze acht maanden zijn letterlijk en figuurlijk voorbijgevlogen!
Acht maanden weg van familie en vrienden was niet altijd even makkelijk, maar dat wisten we eigenlijk al vanaf het begin toen we deze keuze maakten. Soms mis je elkaar ontzettend en zou je niets liever willen dan met het eerste het beste vliegtuig terug naar Nederland vliegen om elkaar weer te kunnen omhelzen en spreken… Maar het allermoeilijkste moment is dan toch wanneer het bijna tijd is om weer naar ‘huis’ te mogen gaan voor een maand. Gek is dat hoe dichterbij het komt, hoe moeilijker het wordt en Wendy begint zelfs echt een beetje heimwee te krijgen, niet zozeer in het bijzonder naar Nederland, maar meer naar familie en vrienden! Pa en ma… we komen er aan hoor!! Gelukkig zijn we beiden gezegend met een drukke, leuke en interessante job waardoor de week voorbij zal zijn voordat we er erg in hebben. We zullen aanstaande dinsdag al naar Loki vliegen en woensdag door naar Nairobi.

Helaas is de situatie nog steeds niet goed in Kenia. Het positieve bericht van halverwege deze week was dat het eerste contact was gelegd tussen Kibaki (de president) en Odinga (de oppositie leider) in en door het gesprek wat ze met Kofi Annan hadden en dat ze elkaar zelfs de hand hadden geschud. Helaas liep het een dag later al weer mis en waren ze elkaar weer aan het beschuldigen waarbij helaas ook weer de nodige slachtoffers zijn gevallen en vele mensen gevlucht zijn voor de rellen die vervolgens uitbraken. Blijf alsjeblieft meebidden voor vrede en herstel!

Indien mogelijk zullen we op woensdag een medische test ondergaan in Nairobi en getest worden op allerlei ziekten en bacteries, hopelijk komen we er een beetje gezond uit!! Gelukkig voelen we ons allebei goed en zijn we eigenlijk niet een keer erg ziek geweest… En dan vrijdagnacht, ik zie ons al staan te popelen om dat vliegtuig in te stappen op weg naar NL, om daar als het goed is zaterdagochtend aan te komen…

Eigenlijk heeft bovenstaande tekst nog niet veel met de titel van deze blog te maken, dus tijd voor een switch. Afgelopen maand is het buitengewoon lekker weer geweest in Zuid Soedan, overdag was er meestal een hele aangename temperatuur en ook ’s nachts koelde het dermate af dat we zelfs een laken en sommigen een deken nodig hadden (ik denk dat ik in Nederland een ski pak als pyama nodig zal hebben). De reden hiervan was voornamelijk een harde wind die een heerlijke temperatuur met zich meebracht. De minkant hiervan was dat er ook een enorme hoeveelheid stof gepaard ging met die wind. Ongelooflijk hoeveel stof zich kan verspreiden in een dag tijd (zie foto, zoveel stof zien we ongeveer iedere dag in onze hal…). Soms leek het flink bewolkt maar de realiteit was dat het luchtruim gevuld was met een enorme hoeveelheid stof. De schoonmaaksters/kookvrouwen zijn dan ook weer tot grote zegen geweest en zorgen er voor dat we nog een beetje normaal kunnen ademen, zonder constant stof te snuiven!

Verder is Wendy de afgelopen periode flink druk geweest met het maken van de nieuwe contracten, salarisbesprekingen, verzekeringsoverzichten, belastingen en wat er al niet meer bij komt kijken. Een tijdrovende klus maar erg fijn dat dit nog voor we op ons verlof gaan gebeurd is. We kunnen duidelijk merken dat Zuid Soedan meer en meer aan het ontwikkelen is, dit zien we aan de groei van salarissen, het veranderen van voorwaarden in contracten, steeds meer eisen etc. etc. Mensen beginnen steeds meer hun rechten te begrijpen. Een goeie stap voorwaarts waarmee we blij mogen zijn. Keerpunt hieraan is, dat ze meer kijken naar hun eigen rechten en de rechten van de organisaties niet echt hoog in het vaandel staan, want waar kan Medair terecht als er opeens een grote som geld wordt gevraagd door het arbeidsbureau om ieder contract dat wij met Soedanezen aangaan te tekenen? Of er ineens hele hoge eisen worden gesteld? Dat is nog een leuk uitzoekwerkje…

Een andere stap voorwaarts is het Security Level (SL) wat voor Malakal van level III naar level II is gegaan. Na het schietincident in Malakal in november 2006 was Malakal op level III blijven hangen. Ook omdat toen nog steeds de verschilende partijen (SAF en SPLA) aanwezig waren in Malakal. Nu nagenoeg alle SAF (noordelijk leger) uit Malakal en omstreken vertrokken zijn en het al voor langere tijd relatief rustig is, is besloten om terug te gaan naar level II. Voor de duidelijkheid… Level III betekent dat je klaar moet zijn voor evacuatie, 3 keer per dag een radio check moet doen en alles wat nodig is voor een evacuatie klaar moet hebben. Voor level II geldt dat je nog steeds alert moet zijn (heel Sudan is immers level II en een level I zoals in Nederland is nog niet bereikt) maar dat het daarbuiten vrij veilig is. Een goede vooruitgang!

Willem is druk bezig geweest met zijn overdracht voor base manager en security focal point en mocht een nieuwe NFI Officer verwerven. Uit 19 kandidaten heeft hij met vier mogelijke kandidaten een interview gehad en is uiteindelijk met eentje verder in zee gegaan! Deze persoon zal veelal op assessments gaan en onderzoeken waar NFIs (Non Food Items) nodig zijn. Deze potentiele kandidaten voor NFIs zijn veelal de allerarmsten, terugkerende vluchtelingen en slachtoffers van rampen. Daarbij zal onze NFI Officer het coordinatie proces rondom NFIs op zich moeten nemen, distributies moeten organiseren, rapportages maken, coordinatie meetings moeten organiseren met UN en andere NGO’s oftewel, een drukke baan krijgen waarbij wij hem in het begin zoveel mogelijk willen helpen. Als er hier namelijk op een CV staat: Excellent in Word en Excel en Outlook, dan betekent dat, dat die persoon het programma waarschijnlijk een of twee keer heeft gezien. Willem zette ze dan ook aardig voor het blok toen ze het interview hadden, door ineens een laptop voor hun neus te zetten en te zeggen: ga maar aan de slag! Toch kreeg de uitgekozen kandidaat het voor elkaar een paar woorden in Word te typen in de vijf minuten die hij daarvoor kreeg, dus… een geschikte kandidaat om meer te leren! Dat is ook waarom we hier zijn… capacity building! We willen mensen nieuwe dingen leren, waardoor ze straks sterk genoeg zijn om het zelf te doen.

Fijn weekend gewenst allemaal.. We kijken uit naar het weerzien.. en dat verrukkelijke broodje kroket!

Even iets heel anders… We zijn een paar jaar geleden met World Servants meegeweest naar Ecuador. Nu kreeg ik van de week een mailtje van een mede-reiziger en blijkt er een filmpje op You Tube te staan waarin wij ook voorkomen… Zet je geluid aan als je hier naar kijkt, want het lied is erg mooi wat ze erbij zingen!!

Vanochtend om 08.00 uur is de ketting van 24 uur gebed voor Kenia gestart, met het Malakal team hebben we een bewogen half uur gebeden. Aangezien er ook heel wat Kenianen bij waren, was het een emotionele tijd ook. Er werd gehuild, gesmeekt, berouw getoond en in vast geloof dat God dingen in Zijn hand heeft gebeden. We kregen prachtige bijbelteksten op ons hart en het was heel mooi en intensief om dit mee te maken!

We hopen en bidden dat de paar open tijden die er nu nog zijn vanzelf opgevuld zullen worden (en vele opvullingen stroomden deze morgen nog binnen… waarvoor dank!) - speciale dank aan de mensen die hiervoor midden in de nacht willen opstaan! Het voelt als zo’n zegen om hier deel van te zijn!! God zelf zal de openingen vullen met Zijn liefde!

Dit heeft vast en zeker een uitwerking, als eerste in de hemel en ook op de harten van de mensen in Kenia, God zal zijn werk voltooien! Hij zal het goed maken!

Normaal bidden we iedere donderdag ochtend speciaal voor vrede in Sudan, deze weken voegden we daar ook Kenia aan toe en nu hebben we vandaag dus een dag van 24 uurs gebed, het is bijzonder om te zien dat in zoveel uithoeken van de wereld, mensen hieraan mee doen. Het is bijzonder dat ook onze Soedanese lokale staf heel graag mee wilde bidden! Zij weten natuurlijk als geen ander wat het is om in oorlog te leven…

Mocht er nog een tijd zijn waarop je wil bidden, geef het dan even door, dan vul ik het nog aan! Wij gaan zo om 10 uur weer bidden! Fijne dag en Gods zegen!

Voor de Kerst vakantie ben ik naar Melut geweest en heb een verhaal geschreven wat inmiddels (met wat aanpassingen van een editor) is geplaatst op de website van Medair.

Veel leesplezier!

De laatste twee weken voelde ik me nogal down en naar - ik was niet zo goed in m’n doen als normaal en ik had ook niet zo’n zin om terug te gaan naar Malakal… Dat is voor het eerst; echt! Ik had de afgelopen weken slecht geslapen; ik denk een combinatie van de anti-malaria (waarvoor ik nu overigens weer andere medicatie heb) en de hele toestand in Kenia. Dit alles raakte me toch meer dan verwacht.

Het is ergens natuurlijk heel logisch dat ik me zo voel, we hebben zoveel lieve Keniaaanse collega’s, we hebben een sponsorkindje in Kenia en we weten dat Compassion enorm veel projecten in Kenia heeft, waarvan vele projecten ook getroffen zijn door het geweld. Daarnaast lees je de verhalen en zie je de beelden van vernieling, plundering en dood. Dat gaat je natuurlijk niet in de koude kleren zitten…

Als je leest dat er in sommige gebieden nog steeds geen water en voedselhulp is geweest door hulporganisaties, dan vraag ik me dus ook af waarom we daar op dat moment niet met Medair kunnen helpen… Waarom we daar nu nog niet zijn… Ik weet dat we contacten hebben met verschillende noodhulporganisaties, zoals het Rode Kruis, maar alle zakelijke kanten lijken dan bij mij weg te vallen en er blijft nog maar een groot vraagteken in mijn hoofd en dat is: waarom geen actie door Medair in Kenia? Het is nu zo hard nodig!

Gelukkig heb ik dan collega’s die me weer even terugbrengen naar de realiteit. Ik had een fijne skype chat met een collega op het hoofdkantoor. Ze begreep hoe ik me voelde, ze heeft zelf ook heel vaak in zulke situaties gezeten, maar ze ging het aan me uitleggen… zij was ook verbaasd dat er nog zo’n gebrek aan hulp is in Kenia terwijl daar heel veel NGO’s zitten en ook zendelingen die heel veel ervaring hebben… maar we moeten voorzichtig zijn met Medair, want als we nu hier reageren in Kenia, dan kunnen we al snel tot onze nek toe in het werk zitten en dan zijn we niet meer klaar om te reageren op eventuele uitbraken in Soedan (die rond deze tijd van het jaar heel gewoon zijn).

Ook weten we niet of onze donors wel zouden toelaten dat we de Zuid Soedan fondsen zouden gebruiken om noodhulp in Kenia te verlenen!! En Medair Zuid Soedan kan niet zomaar een extra fonds openen, dat ligt buiten onze capaciteiten. Het Emergency Response Team in Zuid Soedan mag dan op dit moment niet echt veel te doen hebben op het gebied van reageren op uitbraken, maar er zijn nog veel meer elementen die hierbij komen kijken dan twee of drie mensen van zo’n team naar een plek in Kenia sturen - we hebben gewoonweg de capaciteit niet om extra projecten op te pakken.

Daar komt bij dat voor het grootste gedeelte van het management (managers) in Zuid Soedan de contracten aflopen en zij Zuid Soedan zullen verlaten in de komende drie maanden, er is enorm veel werk dat we nog moeten verzetten om verzekerd te zijn van fondsgelden voor volgend jaar en om nieuwe mensen aan te nemen.

Hoewel ik dit allemaal ergens wel wist, was het zo goed om weer even met m’n neus op de bredere feiten te worden gedrukt. En dan zegt ze tenslotte nog: Wendy, je kunt niet overal tegelijk zijn… en God ziet dat ook! De mensen hebben je nodig, daar waar je nu bent, in het bijzonder je lokale medewerkers… ze zullen nooit in hun hele leven vergeten dat ze jullie voor hen zagen bidden, met hen meedachten, hen engels leerden en er voor hen waren. Vergeet dat nooit!

Opeens was daar een “knak” binnen in me en ik voel me echt weer een heel stuk beter! Wat hebben we toch een super team binnen Medair! Wij zijn inderdaad op onze plek en ookal kunnen we misschien nu niet fysiek onze handen uit de mouwen steken voor Kenia met Medair. We kunnen wel voor ze bidden en daardoor mogen we eigenlijk de grootste veranderingen zien!!

Situatie Kenia blijft onrustig - Wij zijn inmiddels weer veilig in Malakal aangekomen en ontzettend hartelijk ontvangen door onze lokale medewerkers. Aangezien ze hier niet zoveel “resources” hebben, maar wel hadden gehoord over de onrusten in Kenia, waren ze erg ongerust geweest en blij om ons weer heelhuids terug te zien.

Hoewel wij veilig zijn, zitten we nog wel over veel mensen in. Met name veel kinderen zijn getroffen door dit zinloze geweld. Als we spreken over kinderen, denken we ook aan de Compassion projecten.

Dit is Belinda, het kindje dat wij afgelopen maand zijn gaan sponsoren. Zij woont in de sloppenwijk Kibera. Wij weten niet hoe het op het moment met haar gaat en zijn natuurlijk ongerust. Compassion werkt hard om meer informatie te verkrijgen, maar een hoop projecten van Compassion hebben veel schade opgelopen. Ik citeer een verhaal op hun website:

Situatie Kenia blijft onrustig: 09-01-2008
Terwijl de situatie in Kenia onrustig blijft, werken medewerkers van Compassion Kenia hard om informatie te krijgen vanuit de verschillende projecten.
 
Meer dan 29 projecten zijn op verschillende manieren getroffen door het geweld. Vooral projecten die in sloppenwijken liggen zijn zwaar getroffen. Families en gemeenschappen zijn op de vlucht, bezittingen zijn vernield of verbrand en van twee projecten is het kantoor compleet verwoest.
 
Kerkpartners van Compassion zijn op dit moment bezig om eerste hulp te verlenen aan families die getroffen zijn. Door middel van counseling, medische behandeling en eten worden mensen geholpen. Daarnaast zijn er onderhandelingen met andere organisaties om de situatie weer stabiel te krijgen.
 
Op dit moment is er nog geen individuele informatie over sponsorkinderen. Compassion Kenia probeert om deze informatie zo snel mogelijk te krijgen.
Als uw sponsorkind getroffen is wordt u hier persoonlijk door één van onze medewerkers van op de hoogte gebracht.
 
Compassion Kenia vraagt nadrukkelijk om uw gebed. Gebed voor het land, de kerk in Kenia, de kerkpartners en vooral voor de families en kinderen die getroffen zijn door het geweld.
————————–
Wij willen jullie vragen mee te bidden. Wij kennen nog meer mensen met sponsorkindjes in Kenia die bezorgd en ongerust zijn. Laten we bidden voor deze kinderen en hun families!

Zojuist is tijdens een persconferentie door ODM de geplande massabijeenkomst voor morgen (8 januari 2008) afgelast. Desondanks kunnen er wel spontane demonstraties plaatsvinden… maar wij zijn heel blij dat de massabijeenkomst in ieder geval door de oppositiepartij is afgelast! Dank God hiervoor! Lieve mensen, we hebben gehoord dat vele mensen voor Kenia en alle gebeurtenissen alhier op de bres staan! Hartelijk dank daarvoor! Keep on praying!

Nairobi sloppenwijken gespannen als de crisis in Kenia honger brengt - Wij zijn weer veilig in Lokichoggio aangekomen en gelukkig horen we dat het weer wat rustiger is in Nairobi. Toch is het met name rustig voor de rijkere mensen in Nairobi, die genoeg geld hebben om eten te kopen in de grote supermarkten. In de sloppenwijken heerst spanning, mensen die veel moeite moeten doen om aan eten te komen. Zouden ze nu al hun waardigheid opzij moeten zetten en moeten stelen om te overleven? Er worden wanhopige uitspraken gedaan, mensen worden boos op hulpinstanties die hun best doen, gewoon omdat ze wanhopig zijn. 

Je moet je voorstellen dat je net een paar dagen geleden bent weggevlucht voor een schreeuwende menigte van jonge mannen met kapmessen, stokken, benzine en vuur. Je moet je voorstellen dat je ergens in de bosjes hebt moeten schuilen, je thuis (zij het een krotje, maar in ieder geval een dak boven je hoofd) in vlammen op hebt zien gaan, je in de open lucht hebt moeten slapen in de kou (want ookal is het overdag warm in Kenia, ’s nachts kan het flink koud zijn), angstig om misschien overvallen te worden of te worden geraakt door een kogel. Je moet je voorstellen dat je familieleden niet meer kunt vinden en die wanhopig terug probeert te vinden. Je moet je voorstellen dat er geen eten meer te krijgen is en je vijf jonge kinderen moet voeden…

Na al het geweld wordt het dodental nu voorzichtig geschat op tegen de 400 doden, waaronder veel kinderen. Het aantal ontheemden wordt door de VN (Verenigde Naties) geschat op 180.000 en ze zeggen dat een half miljoen mensen behoefte hebben aan grootschalige humanitaire hulp.

Beeld je dat eens in en lees dan onderstaand verhaal, geschreven door Nicolo Gnecchi in opdracht van Reuters en wat wij vertaald hebben. Deze mensen hebben hulp nodig, heel snel hulp nodig!

Nairobi - 5 januari - door Nicolo Gnecchi (vertaald door Wendy) - Tien dagen geleden, vormden de inwoners van Kenia’s grootste sloppenwijk Kibera een lange, lange rij om hun stemmen uit te brengen voor de presidentsverkiezingen.

Na een uitbraak van geweld nog voordat alle stemmen geteld zijn met claims van de oppositiepartij dat er fraude in het spel is, moeten deze mensen nu weer in rijen staan, dit keer omdat ze zo’n honger hebben en geen eten hebben.

“Noemen jullie dit noodhulp? We willen jullie vieze water niet!” schreeuwt een man tegen de politie die op een gewapende wagen zit met waterkannonnen. De politietroepen zijn terug in Kibera, een van de grootste sloppenwijken in Afrika, met zo’n 800,000 inwoners, op de uitkijk voor etnische conflicten die Nairobi’s sloppenwijken in tweeen splijten en doen schokken.

Maar op vrijdag is de focus op voedsel. Duizenden mensen verzamelden zich toen twee lokale Rode Kruis voertuigen arriveerden om hulp te brengen - maar deze voertuigen verlieten de plaats weer zonder uit te laden, compleet overweldigd door de grote aantallen mensen die ze zagen.

“We zijn gekomen om voedsel te krijgen, maar nu weigeren ze ons,” zei een boze David Majengo, wijzend naar de Rode Kruis medewerkers die de plek verlaten. “Alles wat we deze laatste dagen gegeten hebben is traangas.”

Terwijl de stemming snel daalt en slechter wordt, pikt een vrouw een stuk brood van een groep oproerpolitie die de groep in de gaten houdt. Juichende kinderen proberen haar na te doen en de officieren besluiten om hen al hun eigen brood en melk toe te gooien voordat ze hen wegjagen.  

“We hebben honger en we zijn boos. We zullen binnenkort de honden moeten gaan eten die hier lopen te schooien,” schreewde inwoner Shelef Ndar, die met afschuw naar de scene keek. Veel winkels zijn geplunderd door de protesteerders, hierdoor is er een ernstig tekort aan voedsel in sommige sloppenwijken.

De inwoners waren ook teleurgesteld dat hun leider Raila Odinga, waarvan ze hadden gehoord dat hij een onverwachts bezoek aan Kibera zou brengen, maar die niet op kwam dagen. In plaats daarvan kwamen verscheidene andere senior officials om gebeden voor vrede te lezen, alvorens weer te vertrekken in hun 4×4 landcruisers.

Odinga’s partij had een belofte gedaan om de politie voor een tweede dag te weerstaan en te proberen een verboden massabijeenkomst te houden in het centrum van de hoofdstad. Hun poging op donderdag werd verijdeld door de politie. De oppositiepartij zegt dat de verkiezingen gestolen zijn en willen dat Kibaki terugtreedt. Maar de meeste Kibera inwoners, maken zich nu druk om hele andere zaken en van een massabijeenkomst zal het vandaag nooit komen.

Bewapende politie bleef achter in het gebied waar het grote aantal mensen weer kleiner wordt, om wanhopig en zonder voedsel weer naar huis keren.

“Hoe kunnen ze het kolonialisme nu zo terugbrengen?” vraagt Philip Ohago, een negentwintigjarige, gekleed in lompen. “Hiervoor hadden we lang haar en rokken, maar nu zijn we de “punt.com” generatie. We hebben wiskunde geleerd en we weten voor wie we gestemd hebben…”

Update 4 januari (Nairobi) - Als je alle beelden op het nieuws ziet of op internet, dan zullen jullie misschien wel ongerust zijn om ons! we kregen ook verschillende ongeruste mailtjes. Dankjulliewel voor jullie bezorgdheid en medeleven.

Ondanks dat het met ons heel goed gaat, zijn wij ook ongerust. Ongerust over onze collega’s, ongerust over Kenia, het land waar wij onze rustperiodes na drukke periodes in Sudan doorbrengen.

Verhalen over burgeroorlog, branden, schoten, mensen die in elkaar worden geslagen, opstanden, plunderingen, rellen en noem maar op, doen deze ongerustheid natuurlijk ook oplaaien.

Als we de verschrikkelijke verhalen horen van onze Keniaanse staf (waarvan sommige op dit moment bijvoorbeeld met een voedseltekort zitten omdat de winkels in de buurt vernield zijn en er niet veel alternatieven zijn) en vooral ook onze bewakers die in de getroffen gebieden wonen, zoals Kibera - kunnen we alleen maar huilen om het leed wat mensen is aangedaan. Onze enige troost is hoop en gebed, waardoor we echt rust ervaren omdat we weten dat onze God en Vader in de hemel ook huilt om dit zinloze geweld.

Als Kenia na vijf dagen van protest en etnisch geweld al meer dan 300 doden telt, dan kan je dat alleen maar heel verdrietig maken.

Kibaki en Odinga willen nog steeds niet verzoenen.

En uitspraken van aanhangers als: “Als er oorlog moet zijn, dan zal er oorlog komen” of “Geen Raila, geen vrede” zijn niet ongewoon. “We zijn bereid om tegen de regering te vechten voor onze rechten, zelfs tegen de politie, we zullen ze doden.”

Veel van de mensen die zoiets zeggen zijn onder invloed van alcohol of in ieder geval gevuld met haat en wraakgevoelens tegenover wat er zich afspeelt. Ze willen zich wreken, maar waarop? De vraag is of ze het zelf allemaal nog helder voor ogen hebben. Eerlijk gezegd hebben wij een enorm kritische blik tegenover het leiderschap - kiezen ze voor het volk of alleen maar voor hun eigen macht? Wij denken het laatste, anders waren ze allang nader tot elkaar gekomen.

Anderen zeggen dat de historie zich herhaalt. Ze spreken over etnische zuivering en volkerenmoord.

De politie die overbelast is, lijkt machteloos het geweld te stoppen in sommige gebieden. Ten minste een dozijn Kikuyu dorpen zijn tot aan de grond afgebrand.

Tienduizenden mensen zijn ontheemd. Men zegt nu een tekort aan water en voedsel te hebben in de sloppenwijken en het water wat er is, wordt in jerrycans verkocht, terwijl de mensen geen cent te makken hebben, dus ook geen water. Of moeten ze het dan stelen om in leven te blijven? Er zit dan ineens een dunne lijn tussen oprechtheid en overleven.

Gelukkig is er ook licht in de duisternis. Vandaag zou opnieuw een massabijeenkomst plaatsvinden, nadat die gisteren niet volledig plaats kon vinden. Hoewel het gisteren verschrikkelijk was om zoveel mensen op de straten te zien met woede in hun ogen en leuzen roepend, zijn de optochten toch redelijk rustig (in vergelijking tot de andere dagen) verlopen en is de grote mensenmassa nooit helemaal bij elkaar gekomen. Tot nu toe hebben we vandaag nog niet veel mensen in opstand zien komen. We danken God dat de massabijeenkomst niet de volle omvang heeft gehad als eerder verwacht en dat de protestanten zijn teruggedwongen door de politie. We horen nu ook geruchten dat mensen de protesten beu zijn en weer hun normale leven op willen pakken en aan het werk willen. Dit is een positief teken, zij het dat de twee leiders nog steeds geen verzoening willen. Het kan nog steeds alle kanten op, maar laten we God danken voor deze laatste positieve ontwikkelingen en laten we bidden dat het vooral de goede kant uit blijft gaan!

Zelfs als het nu de goede kant op gaat, heeft Kenia nog vele, vele maanden nodig om weer op te bouwen en vele noodhulpinstanties zullen nodig zijn om er voor te zorgen dat de mensen in de ergst getroffen gebieden (met name de sloppenwijken) weer enigzins hun leven kunnen opbouwen en in ieder geval een dak boven hun hoofd krijgen en voldoende te eten en te drinken krijgen.

Update over ons: Zoals we al zeiden; met ons gaat het goed. Wij vertrekken waarschijnlijk morgen (zaterdag) naar Lokichoggio (het noorden van Kenia) om dan dinsdag naar Zuid Soedan te vertrekken, onze thuisbasis in Malakal.