Deze blog is geupdate op 3 maart (zie onder) 

We krijgen verschillende vragen over de situatie in Kenia, dus bij deze weer even een korte update.

Helaas gaat het geweld in Kenia nog steeds door en zijn onschuldige burgers nog steeds angstig om het nog maar niet te hebben over alle kinderen die getraumatiseerd zijn. Gelukkig is het wel iets rustiger geworden en zijn besprekingen met leiders in volle gang, maar tot op heden heeft dat nog niet de volledig goede uitwerking gehad.

Honderdduizenden mensen zijn getroffen door en op de vlucht geslagen voor het geweld in Kenia. Mensen die vaak vanwege alle verliezen (hun huis en bezittingen) in de vluchtelingenkampen moeten blijven omdat ze niet terug kunnen keren. Vele kinderen hebben hulp nodig omdat ze ernstig getraumatiseerd zijn vanwege al het geweld wat ze hebben gezien.

Als collega’s van getroffen gezinnen willen wij niet werkloos toe zien! Zoals we al eerder gezegd hebben, hebben sommigen van onze collega’s familieleden verloren en anderen zijn al hun bezittingen en hun woning en werk kwijtgeraakt. Vreselijk. Als wij door een kleine bijdrage hen kunnen helpen, dan willen we daar graag aandacht voor vragen via de website. Wij weten dat je bijdrage dan effectief wordt besteed omdat jouw bijdrage direct bij de slachtoffers terecht komt.

Wij vragen jouw hulp in voorbede en/of een financiele bijdrage voor getroffen collega’s. Je bijdrage kun je overmaken op rekening 47330 van de postbank - VEGA Perspectief, je gift is dan fiscaal aftrekbaar. Zou je het volgende erbij willen vermelden, zodat de gift aan het juiste doel (namelijk onze getroffen collega’s en hun families?) kan worden besteed? O.v.v. noodhulp Kenia via Willem & Wendy. Alvast hartelijk bedankt!

Wij hebben overigens zojuist het fantastische bericht gehoord dat Belinda (ons sponsorkindje) veilig is en haar ouders ook, ze wonen zelfs nog in hun voormalige onderkomen in de sloppenwijk Kibera en hebben niet hoeven vluchten! Thank God!!!

Update 3 maart 2008:
Vorige week kwam er goed nieuws binnen over Kenia! Ook ontvingen we een positieve e-mail van de Nederlandse ambassade, waaruit we een stukje willen citeren:

“Op 28 februari 2008 hebben de beide partijen (PNU & ODM) een akkoord ondertekend over machtsdeling. Hoewel de politieke situatie gespannen was, was het de laatste drie weken relatief gezien kalm in Kenia. Dit met uitzondering van gewelddadigheden in het westen van Kenia (rond Kericho bijvoorbeeld) en enkele geisoleerde gevallen in andere plaatsen.

De onderhandelingen onder leiding van Kofi Annan hebben op 28 februari 2008 hun vruchten afgeworpen. Deze week (3-7 maart) zal het parlement zich over het akkoord buigen. Hopelijk is het akkoord het begin van een kalmere periode in het land.”

Wij zien in ieder geval al veranderingen. De straten lijken weer “normaal druk” en de mensen kijken weer veel minder onrustig uit hun ogen en gaan weer aan de slag met “normale” werkzaamheden. Je ziet weer stalletjes langs de kant van de weg waar mensen hun waren proberen te verkopen, je ziet weer enorme files en een hoop mensen te voet. Gaaf om zo weer een nieuwe periode in Soedan te kunnen starten, met ook nieuwe hoop voor Kenia!

Er moet nog een hoop gebeuren, want vele mensen hebben nog geen dak boven hun hoofd omdat hun huis en al hun bezittingen zijn verbrand en ook velen rouwen nog om het verliezen van familieleden. Dit alles heeft tijd nodig, veel tijd en hulp van buitenaf! Maar het begin van een nieuwe start en nieuwe hoop is er…

Ik heb wel gemerkt dat sporten echt een “sport” is in Zuid Soedan… vanwege de onderontwikkeling, de slechte weersomstandigheden, de “back to basic omstandigheden”, het feit dat ik als vrouw niet alleen de straat op mag, de securitymaatregelen en noem maar op zijn de volgende sporten uitgesloten:

• hardlopen
• tennis
• voetballen
• skaten
• zwemmen (alhoewel, in het regenseizoen maak ik misschien nog kans…)

De volgende sporten zijn wel mogelijk:

• volleybal (doen we dan ook bijna iedere dag - maar om heel eerlijk te zijn is dat in Malakal geen topsport en eerder gewoon leuk een balletje overspelen)
• touwtje springen (maar daar vind ik nu net niks aan)
• dvd instructies volgen

Om lekker fit te blijven en een beetje conditie te houden volgde ik twee DVD’s van Claudia Schiffer (Upper Body & Lower Body). M’n bed uit om een uurtje of half zeven en dan even een half uurtje of uurtje zweten! Heerlijk, maar om heel eerlijk te zijn ben ik Claudia een beetje zat! Hebben jullie nog tips voor een leuke fitness dvd of dans dvd zodat ik toch een beetje fit kan blijven in Soedan?

This poem, which was written by an African child, was nominated by the UN as the best poem of 2006.

When I born, I black

When I grow up, I black
When I go in sun, I black
When I scared, I black
When I sick, I black
And when I die, I still black

And you white fellow
When you born, you pink
When you grow up, you white
When you go in sun, you red
When you cold, you blue
When you scared, you yellow
When you sick, you green
And when you die, you grey

And you calling me colored??
———————————————

Dit gedicht is geschreven door een Afrikaans kind en is genomineerd door de VN als beste gedicht van 2006.

Toen ik geboren was, was ik zwart

Toen ik opgroeide, was ik zwart
Toen ik in de zon ging, was ik zwart
Toen ik bang was, was ik zwart
Toen ik ziek was, was ik zwart
Als ik dood ga, ben ik nog steeds zwart

En jij witte man
Als jij geboren wordt, ben je roze
Als je opgroeit, ben je wit
Als je in de zon gaat, ben je rood
Als je het koud hebt, ben je blauw
Als je bang bent, ben je geel
Als je ziek bent, ben je groen
En als je dood gaat, ben je grijs

En dan noem je mij een kleurling?

Het einde van het eerste jaar..

Het is alweer een jaar geleden dat we onze voeten op Afrikaans grondgebied zetten. En wat is dat een bijzonder jaar geweest… Een jaar waarin we veel uitdagingen hebben gehad, veel mochten geven en veel mochten ontvangen en leren. Een jaar waarin we bijna 24 uur per dag, 7 dagen per week met elkaar optrokken, veelal in combinatie met een multi culturele groep. Een jaar waarin we veel mensen hebben gezien met pijn, ziekte, angst en verdriet maar een jaar waarin we ook veel mensen met nieuwe hoop, genezingen en verwachtingen mochten zien.

Een jaar waarin God centraal stond, Hij ons leidde, beschermde en de wijsheid gaf die nodig was. Een jaar waarin we God’s liefde voor onze medemens mochten ervaren en ook wat van deze liefde mochten weggeven.

Een jaar Zuid Soedan, waarbij we merkten dat dit echt ons thuis aan het worden is. Waarin we een nauwe band hebben opgebouwd met onze locale staf en collega’s maar toch ook wel blij waren als we elke 2 maanden weer even voor een week R&R naar Nairobi vertrokken om te genieten van een douche, een lekker bed, een normale temperatuur en lekker eten (en elkaar natuurlijk )

In maart 2006 hebben we kennis gemaakt met Medair op de ROC training en twee maanden later mochten we Medair beter leren kennen in het Zwitserse Ecublens waar we het hoofdkantoor mochten helpen met het verbeteren van processen en systemen.

En toen was het 16 januari 2007, op naar ‘het veld’ zoals we dat noemen…

Lieve mensen, wat een geweldig jaar hebben we gehad, en wat een super organisatie is Medair!! Fantastisch om te mogen zien hoe zij opereren en hier zelf ook deel van te mogen zijn.

We zijn God enorm dankbaar voor dit jaar maar willen daarin zeker ook jullie ontzettend bedanken voor jullie support die we op vele manieren hebben mogen ontvangen. Onze kamer hangt alweer vol met kaartjes om nog maar niet te spreken over de mailtjes die we hebben ontvangen! Jullie gebed is onmisbaar geweest en we hebben dit ook overduidelijk mogen ervaren.

DANKJULLIEWEL!!!

Vanavond vliegen we naar London Heathrow en van daaruit weer door naar Amsterdam Schiphol. In Nederland zullen we komende maand voornamelijk in Putten en Amersfoort zijn, waar we optimaal gaan genieten van vrienden en familie.

2 maart gaan we weer terug naar ‘het veld’ en het lijkt erop dat er in ons tweede jaar weer veel zal gaan veranderen, maar daarover later meer. Eerst weer genieten van familie en vrienden en dat heerlijk broodje kroket

Een bezoekje aan Dokter Chunge is vaste prik na een jaar in het veld geweest te zijn! Dus eergisteren gingen wij daarheen om wat testen te doen, er werden twee buisjes bloed afgenomen, er werd een urine en ontlasting test gedaan en we konden de volgende dag al terugkomen om de uitslag te horen!

Na het opmeten van de bloeddruk, temperaturen & wegen door wat assistenten kwamen we dan uiteindelijk bij dokter Chunge terecht. Die gaf ons aan dat we wel wat gekke gasten mee hebben genomen vanuit Soedan…

Om het kort te houden:
Willem heeft amoebiasis en heeft daar medicijnen voor gekregen en hij moet nog meer water drinken dan hij al doet, want er zijn ook kleine kristallen gevonden in zijn urine, waarbij de dokter aangaf dat hij uit moet kijken voor nierstenen!! Willems bloed was “excellent”, nou, das ook wel eens leuk om te horen!

Wendy heeft giardiasis, wat ze ook al eerder in het veld heeft gehad, niets ernstigs, maar wel fijn dat die gekke gasten met medicatie te bestrijden zijn, zodat het niet erger wordt. Daarnaast waren er bij de bloedtest heel veel witte bloedlichaampjes te zien en dat betekent dat haar bloed aan het vechten is tegen bacterien. De dokter zei dat als ze geen medicatie nam, het wel eens gevaarlijk kon worden omdat je ineens hoge koorts zou kunnen krijgen en zo, dus de eerste pillen zijn daarvoor ook al weer ingenomen… Wendy’s urine zag er uitstekend uit en Wendy drinkt dus wel genoeg - “of het komt gewoon omdat vrouwen heel sterk zijn”, voegde de dokter er nog aan toe…