Op de website van Medair en Alertnet staat een verhaal te lezen over de uitdagingen die we tegenkomen op het gebied van reizen in het veld… We hebben dit verhaal in samenwerking met Noord Soedan geschreven. Willem doet ook een uitspraak in dit verhaal over onze Emergency Response teams, die via de boot snel ter plaatse kunnen zijn! Helaas is het verhaal (nu alleen nog maar) in het engels… maar misschien komt daar binnenkort wel verandering in…
Compassion heeft samen met InSalvation een nieuw filmpje gemaakt over hun reis naar Rwanda. Ze kunnen er met recht trots op zijn! Bij mij was het “traantjes” en genieten dat wij kinderen mogen sponsoren via deze organisatie! Geniet mee met dit filmpje (in het Nederlands…)
Ja, dat was ik behoorlijk… Eerst m’n voet verzwikt op Mount Longonot en woensdagavond m’n elleboog gekneusd bij een prachtige “zo-als-in-de-film-over-water-op-een-gladde-vloer-uitglij-val”… ’s Nachts kon ik niet slapen van de pijn, maar de volgende dag hadden we kwartaalbesprekingen, dus ik hield me sterk en deed gewoon mee. Toen ik ‘t toch echt niet meer uithield en toch wel bang was dat er misschien iets was gebroken was een van m’n collega’s (medisch) zo lief om me “even” te begeleiden naar Nairobi ziekenhuis. “Even” hebben we geweten, we hebben daar meer dan 3 uur gezeten! Maar… en nu komt het goede nieuws; voor zover ze kunnen zien (met rontgenfoto’s) is er niets gebroken. Bovendien heb ik fantastische pijnstillers meegekregen en kan ik nu zelfs al weer een beetje typen met twee handen… Beetje pech deze week dus, maar zo snel weer herstellen is een ware zegen!
Hoewel de assistentie van Willem, bij het douchen, haren wassen, naar het toilet gaan, eten maken, drinken inschenken etc. etc. ook wel erg prettig was… 
Tijdens het Paasweekend zijn Willem en ik er even heerlijk op uit geweest! We hebben de slapende vulkaan, Mount Longonot bezocht. Zijn laatste uitbarsting dateert van 1860 (2776 meter hoog).
Het was een heel gedoe om er te komen, dat wel. Van goede bewegwijzering hebben ze in Kenia nog niet echt gehoord en bij deze toeristische plek lieten ze het eigenlijk maar helemaal weg. Ach… ze gaan er ook eigenlijk vanuit dat je met een taxi of matatu (busje) hier heen gaat… Alhoewel er wel hele mooie borden zijn gemaakt waar Mount Longonot op staat, maar die stonden tegen het huisje van de entree aan… heel handig!
Maar na verschillende keren vragen, een kilometertje of 50 te zijn omgereden en over veel smalle en hobbelige zandpaden te zijn gereden, hadden we het dan toch gevonden en konden we aan de voettocht beginnen!
Ondanks dat we niet heel goed weer hadden en het op de terugweg zelfs goot (we waren echt zeiknat) hebben we het heel gezellig gehad. De klim naar de rand van de krater duurde ongeveer anderhalf uur en bracht ons flink aan het zweten. Eenmaal boven aangekomen, hebben we nog een tocht van 3-4 uur gemaakt, om de krater heen; een bijzondere belevenis. We gingen met twee collega’s en hebben mooie dingen gezien, die je hier op de foto’s kunt zien. De bodemkrater is bezaaid met een klein woud.
Helaas heeft Wendy op de terugweg een ongelukje gehad en haar
voet verzwikt - gelukkig gaat het vandaag alweer beter! Dokter Petra denkt gelukkig dat het bij een flinke kneuzing blijft en Wendy kan er alweer voorzichtig op staan… Lopen gaat nog niet helemaal, maar aangezien Willem extra lief voor haar is, vindt ze dit helemaal niet erg!!
We hebben ook tijd gehad om wat oudere foto’s te uploaden op Flickr. De volgende mappen zijn bijgewerkt:
- Birds (vogels)
- Flower Power (bloemen)
- Willem & Wendy
- Sunsets (zonsondergangen)
- Nature (natuur)
Vorige week ging Willem samen met twee collega’s een assessment doen in Malakal. Hij had te horen gekregen dat er veel returnees (vluchtelingen die terugkeren naar hun vroegere thuis) in Malakal waren aangekomen en dat betekent misschien “werk” voor Medair om hen hulp te bieden.
Tijdens het assessment kwamen ze er al snel achter dat al in gezondheidszorg werd voorzien en dat ook de nood voor NFI’s (Non Food Items) niet heel groot was. Wel was er een tekort aan latrines voor de 2000 mensen die gearriveerd waren en Medair is gelijk na het assessment gaan kijken of wij kunnen assisteren in het coordineren van de bouw van nieuwe latrines.
Tijdens het assessment werd Willem aangesproken door iemand van de UN - Miraya 101FM; een journalist van een bekende radiozender in Soedan en omstreken. Hij wou graag een interview doen. Willem heeft de desbetreffende persoon doorverwezen naar ons kantoor in Malakal om met Wendy te praten… aangezien zij communicatiemanager is binnen Medair Zuid Soedan. Na kort overleg met het hoofdkantoor en de country director is Wendy ingegaan op het interview. Een deel van wat ze uitgesproken heeft werd diezelfde avond al op de radio uitgezonden en de volgende dag weer… Wendy wordt nu overspoeld door fans die vragen om een handtekening… 
Jullie kunnen ook meegenieten door het bijgevoegde radiofragment te luisteren (het is wel in ‘t engels - Wendy’s reactie start ongeveer bij 1 minuut)
Wij zijn met de Paasdagen in Nairobi en kunnen ze dus ook volop vieren!!
Gisteren zijn we weer veilig in Nairobi aangekomen, na een vreselijke vlucht van Malakal naar Nairobi - dat wel. We hadden ontzettend veel turbulentie, constant eigenlijk en heel veel luchtzakken, nu voelt dat laatste soms als een achtbaan en is ook wel grappig, maar beiden tegelijk en de hele rit door maakte ons flink misselijk. Maar goed dat er van die zwarte zakjes waren in het MAF vliegtuigje…
Als we denken aan Pasen willen we jullie hele fijne dagen wensen en we hopen dat jullie allemaal mogen genieten van de tijd met elkaar!
Wij zijn dankbaar voor wat Jezus voor ons heeft gedaan en dankbaar dat we dat in Kenia mogen gedenken.
In tegenstelling tot wat we van onze Nederlandse familie en vrienden hoorden over de gevulde supermarkten in Nederland met “Paasartikelen” liggen de schappen in de supermarkt van Nairobi niet vol met paashazen en chocolade-eieren! Om nog maar over de marktstalletjes in Soedan te zwijgen…
Wel eens goed om bij de echte betekenis van Pasen stil te staan! Wij als christenen vieren dat Jezus is opgestaan! Een kroon op datgene waar Hij voor ons doorheen is gegaan, op alle lasten die hij heeft gedragen en waardoor wij vrij mogen zijn! We lazen ook een bijzondere kijk op de symboliek die wordt gebruikt, zoals de paashaas… puur heidens? Misschien wel niet eens zo heel erg! Lees het hier.
Pasen is voor ons een extra moment om dankbaar te zijn. Dankbaar in de eerste plaats dat Jezus voor ons aan het kruis is gegaan en weer is opgestaan. Dankbaar dat we ons goed voelen en vrij mogen zijn! Dankbaar voor de vele lieve berichtjes die we van jullie krijgen. Dankbaar dat we in Soedan mogen werken. Dankbaar voor wat God ons geeft! Wat hebben we toch veel om dankbaar voor te zijn! Fijne Paasdagen!
’s Ochtends vroeg al werd er door mijn collega’s het Nederlandse “langzalzeleven” gezongen! Maar een verjaardag met Medair in Soedan zou geen verjaardag zijn als je niet zeiknat wordt gegooid…
En dat werd ik… mijn tweede “bathday” in Zuid Soedan!
Willem miste bij de eerste emmer volledig zijn doel en ik bleef kurkdroog. Willem liet dat natuurlijk niet op zich zitten en zei dat de volgende emmer daardoor alleen maar extra goed gevuld zou zijn! Het resultaat zie je op de foto… ik was doorweekt!
Maar wat was het leuk om hier jarig te zijn. De staf heeft extra hun best gedaan om er voor te zorgen dat ik familie en vrienden uit Nederland niet zo erg miste. Ze waren als een familie voor me, gaven me veel liefde en aandacht, hadden cadeautjes gekocht, hielden lieve toespraken, lazen een tekst voor uit de bijbel en hebben met z’n allen voor me gezongen! Het was een groot feest. Daarna ben ik nog heerlijk even met Willem naar de Nijl gegaan om van de zonsondergang te genieten en daarna hebben we een filmpje gekeken. Een super verjaardag.
Daarbij komen nog alle leuke, lieve mailtjes die ik heb ontvangen vanuit Nederland - helemaal goed! Allemaal heel erg bedankt!
Klik hier voor de foto-sessie van ons afscheid en Wendy’s verjaardag op Flickr.
Toen we aankwamen in Malakal werden we zoals gewoonlijk weer heel hartelijk begroet! Onze lokale staf is altijd zo ontzettend vrolijk als we terug komen! Een heerlijke ontvangst is dat! Een paar dagen later hebben we de T-shirts uitgedeeld die we van Wilma (Bouwfonds) hadden gehad, en de trainingsjasjes en voetbalshirts die we van CJVV hadden gehad (zie foto). Ik wou dat jullie hun gezichten hadden kunnen zien en de blijdschap in hun ogen toen we het ze net gegeven hadden. Ze vonden het geweldig en bedanken de vrienden en familie van Willem & Wendy uit Nederland hierbij hartelijk dat ze aan de “Soedanese familie” hebben gedacht!
Ook hebben we het geld aan onze staf gegeven, het extraatje waar we jullie rond Kerst om vroegen, tot en met februari kwam hier nog geld voor binnen en uiteindelijk hebben we iedereen een heel leuk bedrag kunnen geven (alle tien onze lokale medewerkers in Malakal)! Namens hen: heel erg bedankt voor jullie bijdrage! Het zal heel uiteenlopend uitgegeven worden maar volgens ons allemaal aan prachtige dingen; een persoon stuurt het op naar zijn familie in Bentiu, een ander heeft nu de mogelijkheid om z’n dochter naar het ziekenhuis te laten gaan, weer een ander kan nu voor een tijdje twee maaltijden per dag koken in plaats van een. Geweldig!
Dan was ook het moment aangebroken om onze lokale staf te vertellen dat we vanaf april niet meer in Malakal zullen zijn, maar naar Melut zullen gaan. Dit was moeilijk om te vertellen. We hebben toch een jaar met hen gewerkt en ze zijn veel voor ons gaan betekenen en wij voor hen. Zij vonden het ook erg moeilijk om te horen, er werd gehuild en er werden tranen weggeslikt, maar er werd ook prachtig gesproken. Wauw!
We hebben bewondering voor deze mensen - ze zagen namelijk ook in dat het beter is voor het programma en ze vinden het fijn voor de mensen in Melut. En wat een mooie woorden spraken ze over ons uit, daar werden we echt even stil van. We hebben ze verteld dat ze ook echt een “familie” voor ons geworden zijn en het gemis van familie en vrienden in Nederland een beetje opvullen en dat dat gevoel niet door afstand zomaar weggaat, dat ze zeker in ons hart blijven!!
Het mooie is dat Malakal op de route ligt naar Melut, dus we zullen ze zeker nog regelmatig even gaan zien en Wendy zal ook engelse lessen blijven geven… We hebben samen in gebed deze emotionele middag van feest en traantjes afgesloten!
We zijn weer terug! Terug in ons “thuis” van afgelopen jaar. Terug in Malakal, bij onze “Soedanese en Keniaanse familie”. Terug in Zuid Soedan.
Hoewel we beiden al wel weer meer zin hadden toen we op het vliegveld stonden om weer terug te gaan, waren we ook nog heel erg met onze gedachten bij onze familie en vrienden. Wat hebben we het ontzettend lekker gehad tijdens onze contract break in Nederland en wat was het moeilijk om weer afscheid te nemen! Maar we zijn er weer en we hebben weer zin in de tijd die komen gaat!
Met veel veranderingen, dat wel! Laten we maar gelijk even met jullie delen wat onze country director vandaag aan alle medewerkers heeft gestuurd:
Willem and Wendy hebben een geweldige job gedaan in Malakal. Maar onze behoeftes veranderen en we zijn tot de conclusie gekomen dat er meer begeleiding nodig is op het gebied van personeelszaken (HR) met betrekking tot onze Soedanese staff in Melut en ook is er meer support nodig voor de basis in Melut in z’n geheel. Daarom zijn we in gesprek gegaan met Willem & Wendy en zijn met hen overeengekomen dat ze per 1 april naar Melut zullen verhuizen (geen grapje).
Wat Willem deed: Willem heeft naast alle andere taken die hij het afgelopen jaar had, voorzien in IT support aan ons allemaal, iets waar we allemaal erg blij mee zijn! Hij heeft daarnaast de Malakal base succesvol geleid tot waar het nu is en heeft het NFI (non food items) distributie programma geleid.
Willem’s nieuwe rol in Melut: IT en Logistiek Manager Zuid Soedan. Dit houdt in: het effectief IT management en daarmee gepaard gaande communicatie, begeleid door het geven van goede training. Management van het IT budget. Het verbeteren van logistieke systemen met betrekking tot het warehouse management (M-Supply), en allerlei online order systemen. Het verbeteren van systemen in de organisatie door het geven van effectieve trainingen. Leiding en advies geven aan interne en externe IT medewerkers. Ook zal hij evalueren of de communicatietools nog steeds kostentechnisch verantwoord en efficient zijn (satelliet, B-gan, mobiele telefoons en draadloos internet) of dat daar veranderingen moeten komen. Tenslotte heeft hij de supervisie over de Melut Warehouse en Finance Officer
Wendy’s nieuwe rol in Melut zal zijn: Communicatie manager en HR focal point voor Soedanese staff. Wendy heeft een fantastische job gedaan in Malakal. Ze is betrokken geweest bij het managen, verwerven en coordineren van de Sudanese medewerkers en ze heeft ook gewerkt met de lokale instanties op het gebied van arbeidszaken met betrekking tot de lokale medewerkers.
Haar rol verplaatst nu naar Melut waar ze HR focal point zal zijn voor lokale en nationale Soedanese medewerkers voor heel Zuid Soedan, maar met een focus op de lokale medewerkers in Melut. De HR rol zal ook het ontwikkelen van richtlijnen en overeenkomsten voor de verwerving van en het management van de Sudanese staff met zich meebrengen, en Wendy zal een adviesrol hebben als er discussies of twistpunten ontstaan met medewerkers. Daarnaast zal ze haar communicatie rol behouden, waar ze nog steeds verantwoordelijk zal zijn voor communicatie in het algemeen, rapportages en het aansturen van de PR activiteiten en communicatieplannen voor Zuid Soedan, wat onder andere de stroom van marketing informatie naar het hoofdkantoor van Medair inhoudt.
—————–
We kunnen nog veel meer over deze functies vertellen, maar vonden het eigenlijk wel een mooie samenvatting zo en we weten zeker dat jullie in volgende verhalen stukje bij beetje meer te weten komen over wat we allemaal doen en gaan doen…
Willem heeft het zaterdag aan onze collega’s in Malakal verteld en die vinden het heel erg dat we weggaan, maar zijn blij voor ons dat we een nieuwe uitdaging krijgen.
Onze lokale Soedanese medewerkers moeten we het nog vertellen en dat gaat nog een grote uitdaging worden als je zag hoe hartelijk we weer begroet werden en dat ze bijna tot tranen toe zo uitgelaten zijn dat we er weer zijn! Wij kijken, ondanks het gemis van oude goede dingen en nieuw gemaakte vrienden en “familie”, uit naar de nieuwe ervaringen die we zullen opdoen in Melut!
Gisteren betrapte ik mezelf op het negeren van een vrouwtje met kind die aan het bedelen waren. Ik had ze al wel gezien vanuit m’n ooghoeken, zo’n aanblik doet me iedere keer weer wat, maar toen ze ons aansprak deed ik net of ik ze niet hoorde. Oei, toen ik daarover nadacht, deed dat even flink pijn! Moet ik omdat ik zelf m’n dag even niet heb, haar maar gewoon negeren? Het feit dat ik nu even “geen tijd” heb en geen geld wil geven, wil toch zeker niet zeggen dat ik haar maar gewoon negeer? Het beetje eigenwaarde wat zulke mensen waarschijnlijk al lang verloren hebben, door met een klein kindje langs de kant van de weg te moeten bedelen, heb ik nu misschien wel helemaal de grond ingeboord. Gelukkig had Willem haar wel vriendelijk gedag gezegd en kunnen we er ook samen even over napraten. Want hoe ga je om met zo’n situatie als je maar een uurtje pauze hebt, lekker even met z’n tweeen wil zijn en geen geld wil geven omdat het dan misschien voor de verkeerde dingen (drugs en/of drank) gebruikt wordt…
In ieder geval niet door zo iemand te negeren!
De volgende dag kreeg ik gelijk een herkansing! Wat is God toch bijzonder in dit soort dingen, hij plaatst gewoon de volgende persoon op m’n weg, kan ik gelijk oefenen…
Dit keer een mager jongetje, die ik niet ouder schat dan een jaar of negen. Kleren gescheurd en vies, hij stinkt, duidelijk al dagen geen schoon water tot zijn beschikking gehad om zich te kunnen verfrissen. Z’n slippers zijn afgedragen en hangen met nietjes bijeen aan z’n voeten. Dat is dan ook het eerste wat hij vraagt na ons te groeten. Geld voor schoenen. Na een vriendelijke groet van ons, betrap ik mezelf er op dat ik niet weet wat ik moet denken en dat ik ‘m liever kwijt dan rijk ben. Vreselijk!! We zijn hier toch voor zulk soort mensen gekomen? Om te helpen? Kan ik dat alleen in Soedan als ik daadwerkelijk op m’n plekje ben en ben ik nu te gehaast om hem snel weer te willen verlaten? Ik heb hem nu toch in ieder geval vriendelijk gegroet?
Als ik even niet zo goed weet wat ik moet zeggen, haal ik opgelucht adem als hij naast Willem gaat lopen die voor me loopt omdat de “stoep” (wat niet meer is dan een klein stukje zand naast de weg) zo smal is. Hij gaat gewoon op de weg lopen, naar mijn idee riskeert hij hierbij zijn leven omdat het verkeer hier super onbetrouwbaar en gestoord druk is. Maar goed… ik hoor Willem zeggen, why do you need money? Hij herhaalt: voor schoenen. Willem zegt dat hij geen geld wil geven. Dan zegt de jongen dat hij ook honger heeft en dat is ‘m ook wel aan te zien. Willem zegt: weet je wat? Ik geef je geen geld, want dan weet ik niet waar je het aan uit geeft, maar als je met ons mee gaat, dan kopen we wat brood voor je. Lekker denk ik… weer precies op de spaarzame momenten dat we alleen zijn! Wat??? Hoor ik mezelf denken, denk ik dat echt? Wen, dit is je herkansing, heb compassie voor deze jongen, denk nu eens niet aan dat moment met Willem waar je net een heerlijke contract break mee hebt gehad, bekijk deze jongen eens in zijn situatie… zou jij de moed hebben om hierom te vragen, om om hulp te bedelen en door 99% van de mensen te worden afgewezen?
Ik krijg nog een kans, want doordat Willem even een sprongetje moest maken loopt de jongen, die in plaats van 9 al 13 jaar blijkt te zijn, nu dichter bij mij en komt naast me lopen. Ik vraag hem met een brok in m’n keel of hij hier in de buurt woont, hij vertelt me precies waar hij woont in gebrekkig engels en zegt dat zijn moeder is gestorven en hij samen met zijn zus en zijn vader woont. Ik vraag hem of hij naar school gaat, eerst zegt hij: nee. Dan geeft hij vervolgens aarzelend aan dat hij geen geld heeft om een uniform te kopen, dus dat hij niet naar een normale school kan gaan, hij gaat naar een school die uit liefdadigheid les geeft aan kinderen van ouders zonder inkomen. Deze school geeft vier dagen (inclusief weekend) per week les. Zijn vader kan geen werk vinden, maar is wel op zoek.
Inmiddels aangekomen bij het winkelcentrum, zijn we benieuwd waar hij brood wil gaan halen, zou hij ons wijzen op een lekker broodje van ‘t broodjescentrum wat vlakbij is? We laten hem de keuze. Hij neemt ons mee naar de supermarkt. Tot onze verbazing kiest hij ‘t goedkoopste brood uit van de onderste plank - waardoor hij wel twee keer zoveel heeft. Hij zou ook graag nog wat melk willen en we geven hem een groot pak melk. Omdat hij zichzelf zo bescheiden opstelt laten we hem bij de rij van zoet broodbeleg een keuze maken om zijn brood een extra smaakje te geven. Weer de goedkopie jam. Slimme jongen! Waarom zou je je geld uitgeven aan duurdere jam, terwijl deze waarschijnlijk net zo lekker is?
Nadat we langs de kassa zijn gelopen, hebben betaald en hem de zak overhandigen probeert hij nog heel even… zouden er ook nog nieuwe schoenen inzitten?? Wij zeggen dat het zo goed is. Dan bedankt hij ons heel hartelijk en wenst dat God ons rijkelijk zal zegenen. Met een lach op z’n gezicht loopt hij vervolgens het winkelcentrum uit!
Was dat nou zo moeilijk?
Ja, blijkbaar wel! Het is zo makkelijk om armoede om je heen te negeren of om maar te zeggen, zo zijn er nog tienduizenden straatkinderen in Nairobi alleen al! Maar vandaag deden we het om dat ene kind! Voor ons misschien een kleinigheidje, voor hem een groot verschil! Ik ben blij dat ik extra kansen heb gekregen en weet wel dat ik niet snel nog zo’n kans voorbij zal laten gaan…