We hebben weer een goeie week gehad  gevolgd door een heerlijke rustige zondag. Nadat we net hadden gezegd dat het erg rustig was qua slangen, zat er gisteren weer een onder een tent van een van mijn collega’s  die ze er dan met stokken onderuit jagen en doden… Foto’s zullen volgen! Wel goed hoor dat er af en toe weer zo’n beest opduikt, want dat houdt je alert! Lucy (de kat hier in Melut) doet overigens een fantastische job, want die doodt zeker een paar ratten per dag voor haar drie kittens! (Wat ook zorgt voor minder slangenoverlast)…
 
Willem is afgelopen week veel met het M-supply (logistiek) systeem bezig geweest en Wendy heeft zich met name beziggehouden met verhalen voor  Medair’s  website, wat rapportages, foto’s en wat personeelszaken. Daarnaast heeft ze een interview gehouden met een “vertaler” die op training mag via Medair om een negenmaandse training te krijgen als Community Health Worker. Deze Soedanees staat erg open voor het leren van nieuwe dingen en is zo blij dat dat via Medair mogelijk is! Het was een feest om hem te interviewen! Hij wil uiteindelijk graag dokter worden, hij weet dat hij dan nog een lange weg heeft te gaan, maar benut ook elk moment om weer in de boeken te duiken en advies te krijgen van zijn collega’s om hem heen! Vandaag is hij vertrokken per boot naar Malakal, en via Malakal per vliegtuig naar Yei, waar hij de training zal krijgen!
 
Deze week krijgen we een professionele fotografe (Odile) en Sandra van Marketing HQ op bezoek. Ze komen hier om zoveel mogelijk kwaliteitsfoto’s te maken en verhalen/quotes te verzamelen zodat we heel breed bekend kunnen maken wat we hier kunnen doen! Helaas moet Wendy waarschijnlijk ook nog naar Nairobi voor de strategie besprekingen, anders had ze graag wat langer met deze twee mensen “meegelopen” omdat het heel erg overeenkomt met een deel van het werk wat ze doet als communications manager.
 
Het is overigens stil in Soedan voor wat betreft “Nederlands nieuws”, we kunnen merken dat het voorjaar langzaam maar zeker over gaat in de zomer en dat het weer tijd is om lekker naar buiten te gaan en te genieten van al het moois (groen en zonnig) wat dat weer brengt! Dat maakt het bij ons wel wat rustig. We willen wel even laten weten dat ondanks dat het ontzettend goed met ons gaat, we het heel erg leuk vinden om van jullie te blijven horen… de afstand met Nederland (familie en vrienden) is nog steeds erg groot en dan is het altijd fijn om weer even iets te horen! Dus blijf alsjeblieft komen met de mailtjes, berichtjes, kaartjes etc. etc. Dat doet ons erg goed!

Vandaag is de census in Soedan begonnen. Census? Wat is dat nou weer? In het woordenboek wordt het vertaald met volkstelling. Een census is het proces om informatie te krijgen over iedere inwoner van een bepaald land of gedeelte van een land. De VN definieert de volkstelling als volgt: “Het totale proces van verzamelen, samenstellen, evalueren, analiseren en publiceren van informatie of op een andere manier het verspreiden van demografische, economische en maatschappelijke data die relevant zijn voor een bepaalde tijd, voor alle personen in een land of in een goed afgebakend deel van een land.” Herhaal dat nog eens?
 
Gisteren zei de Soedanese Hoge Commissie voor de vijfde volkstelling dat de voorbereidingen voor de census waren afgerond en dat deze vandaag in de vroege morgen zou starten!
 
“De voorbereidingen voor de census zijn voltooid in alle gebieden in noord en zuid Soedan,” zei Yassin Al-Haj Abdin, hoofd van het volkstellingsorgaan, tijdens een persconferentie in Khartoum, waar hij aan toevoegde dat de Soedanese president, zijn plaatsvervangers en adviseurs ook geteld zouden worden.
 
Hij zei dat deze volkstelling allesomvattende economische, maatschappelijke en politieke peilingsbelangen heeft.
 
Het zal de eerste volkstelling zijn die in heel Soedan zal worden gehouden sinds het vredesverdrag getekend is in 2005, om een eind te maken aan de 21 jaar lange oorlog.
 
In tussentijd heeft de president van de regering van Zuid Soedan, Salva Kiir Mayardeit, alle zuidelijke inwoners van Soedan opgeroepen om deel te nemen aan deze belangrijke volkstelling.
 
Hij benadrukte het belang van de census voor de planning van goede sociale en overheidsvoorzieningen en infrastructuur, en ook als voorbereiding voor de te houden presidentiele verkiezingen in 2009 en het referendum in 2011 voor de toekomst van Zuid Soedan. 
 
Een belangrijke stap in de geschiedenis van Soedan - wij wachten rustig af, maar vinden het wel heel bijzonder dat wij ook “geteld” zullen worden in de tijd dat we hier zijn!

Het verhaal in deze blog gaat alweer een paar maanden terug. Terug naar de tijd dat we in Nederland op contract break waren en terug naar een zaterdagmiddag waar ik samen met m’n vader mee was gegaan naar z’n favoriete voetbalclub vanwege een spannende wedstrijd. Normaal ben ik helemaal niet zo’n voetbalfan, maar samen met pa is het natuurlijk toch anders! Na de wedstrijd toosten we nog wat na op de behaalde overwinning en zo kwam ik ook in gesprek met verschillende oud-bekenden van de lagere- en middelbare schooltijd. Erg leuk om zo oude herinneringen op te kunnen halen en natuurlijk ook te horen hoe het momenteel gaat. Sommigen waren al getrouwd en hadden kinderen, anderen hadden flinke carierre gemaakt en een aantal hadden Putten gedag gezegd en leefden hun leven elders. Uiteraard deed ik ook mijn verhaal, wat meestal gepaard gaat met erg leuke reacties maar dit keer was er ook iemand die duidelijk zijn statement maakte waar ik van schrok, hij zei..
 
“Waarom Afrika? Er is hier ook genoeg ellende hoor. Ik geef pas hulp aan hun wanneer alle problemen in Nederland opgelost zijn. Trouwens, het leven van zo’n zwartje is ook veel minder waard dan het onze!”
 
Dat begin kon ik nog begrijpen, ik weet dat er in Nederland ook genoeg ellende is en er veel hulp nodig is, maar het vervolg… “Het leven van zo’n zwartje is ook veel minder waard dan het onze…” WAT? Hoorde ik dat goed? Zijn er mensen die echt zo denken en dat ook nog eens keihard durven uitspreken?

De afgelopen weken heb ik weer veel mogen zien van de omgeving waarin de mensen hier leven. Ik heb de vele krotten gezien waarin mensen wonen die echt helemaal niets hebben. Mannen, vrouwen en kinderen die je met grote emmers water ziet lopen, die grote takken en stro vanaf de rivierkant meenemen om hiermee hun huisje te bouwen/reconstrueren. Mannen die in hun eentje een kar voortrekken, werk dat een ezel normaal gesproken zou moeten doen, maar bij gebrek aan geld…

Ja, en dan krijg je er nog bovenop te horen dat mensen in Afrika lui zijn en niet willen werken. Oh, ja - zelf hebben we ook wel eens met deze gedachte gespeeld, omdat iets in onze ogen trager ging dan ik in Nederland zou verwachten of omdat ik een groepje mensen weer onder een boom zie zitten. Ik zal de laatste zijn die zegt dat mensen staan te popelen om hard aan de slag te gaan! Maar toch zal ik (bij nader inzien dan) ook de laatste zijn die zal zeggen dat de mensen hier lui zijn. We kunnen en mogen onze Nederlandse gewoontes en luxe cultuur niet vergelijken met die van Sudan! Dat is echt appels met peren vergelijken! In Nederland hebben we allemaal scholing gehad en is er veel werkgelegenheid, wordt het werk veelal aantrekkelijk gemaakt en bovendien kunnen we ook nog eens keuzes maken in wat we willen en dat alles in een aangenaam klimaat.
 
Noodgedwongen gaten graven in de grond bij een temperatuur van boven de 40 graden met slechts een klein beetje water tot je beschikking, om zo net dat beetje geld te verdienen wat net niet genoeg is om je gezin van eten te voorzien.. Ja, ik kan me heel goed voorstellen dat mensen daar niet altijd zin in hebben! Scholing om een betere baan te kunnen krijgen? Waar zouden ze de tijd en het geld vandaan halen? Hun gezin moet NU onderhouden worden, dus tijd om naar school te gaan is er niet; avondlessen zijn veel te duur!
 
We ontmoeten veel mensen die jarenlang in oorlog hebben geleefd en het kleine beetje bezit wat ze hadden hebben verloren, die jaren in vluchtelingenkampen hebben geleefd en hier ook hun enige educatie hebben gehad… Mensen die getraumatiseed zijn door wat ze hebben gezien en hebben meegemaakt maar hier geen hulp voor kunnen krijgen, psychologen en counselors zijn hier niet zo makkelijk te vinden en als dat al wel het geval was, zeker niet te betalen..!  We kennen hier iemand die lid is van de gemeenteraad in Melut en die soms erg vervelend tegen ons kan doen en eisen stelt die eigenlijk nergens over gaan… Maar daarbij heb ik de informatie in m’n achterhoofd dat deze man kindsoldaat is geweest en heeft moeten moorden om zelf te overleven op een leeftijd waarbij wij met onze lego en poppen speelden.
 
Deze mensen, die jarenlang hebben moeten leven om te overleven, en nu eindelijk weer een sprankje hoop terugkrijgen op vrede, zijn zij veel minder waard dan wij? Met tranen in mijn ogen kan ik zeggen dat deze mensen voor mij wel heel veel waarde hebben. Ik ben blij dat ik hier niet alleen dingen mag brengen, maar ook heel veel van hun mag leren. Ik ben God enorm dankbaar dat ik hier mag zijn en dat ik tegen die ene persoon mag zeggen “Je bent waardevol in Gods ogen, je bent waardevol in mijn ogen!”

Ja,… zo wordt Melut Medair compound met bijnaam genoemd en over deze Dream Valley Farm willen we graag de eerste indrukken nu met jullie delen!

Allereerst maar even gelijk de uitleg van deze naam, want waarom is het een dream valley farm? Well… de naam “Farm” is niet zo heel moeilijk uit te leggen, het lijkt soms gewoon een kleine boerderij… De compound ligt op een kale vlakte - daarbij de gezellig gebouwde “huisjes”, de aanblik van het land en de ruime omgeving, de rivier de Nijl er vlak naast en natuurlijk niet te vergeten de aanwezigheid van enorm veel dieren! We gaan het rijtje even langs… Waarschuwing: het zijn ook dieren die in Nederland NOOIT op een boerderij zouden thuishoren!

Allereerst was er de her-ontmoeting met de geit Bessie (het verjaardagscadeautje wat Willem vorig jaar voor z’n dertigste verjaardag van Wendy had gehad), het zorgde voor een grote lach op Willem’s gezicht, helemaal toen Bessie zich ook nog eens liet knuffelen (wat echt heel bijzonder was, want normaal laat ze niet zo gauw iemand in de buurt komen… - Ze is op dit moment hoogzwanger van een tweeling! Naast Bessie loopt ook haar zoontje Willy (vernoemd naar Willem) rond, maar die is minder aanhankelijk en proberen er vaak ook een hoop vriendjes binnen te komen, maar die worden door de bewakers toch vaak snel weer de compound uitgejaagd omdat ze wel eens meer kunnen opeten dan alleen het gras en de vruchten die uit de bomen vallen… Naast alle geiten is er ook een enorme hoeveelheid kippen met pas geboren kuikens. Waarvan er nu veel meer in leven blijven omdat moederpoes “Lucy” flink elke dag met diverse dode ratten aan komt zetten voor haar drie kittens, die inmiddels ondeugend de compound aan het verkennen zijn. Deze rattenafname zorgt er ook voor dat er minder slangen geinteresseerd zijn in deze omgeving en dat zorgt weer voor meer kuikens en blije collega’s. Wendy heeft dan ook besloten dat ze Lucy niet zal gaan voeren zodat ze zelf ook niet voor “rattenvanger van Melut” hoeft te spelen… 

Helaas houdt dit niet alle slangen op een afstand, want we hebben deze week in totaal al vier slangen gezien, waarvan een niet zo groot maar ernstig dodelijk! Gelukkig hebben we ervaren collega’s die erg goed zijn in het doden van deze nare beesten. Ook werden we vanochtend wakker met ongewenst bezoek in ons slaapvertrek in ons muskietennet. Een schorpioen hing net boven Willem’s gezicht vast aan het muskietennet. Het beestje was gelukkig verzwakt (waarschijnlijk door het goedje wat in de geimpregneerde netten zit) en we hebben echt een beschermengel om ons heen gehad, want hoe hij daar die nacht is gekomen - voordat we gingen slapen zat ‘ie’ daar immers nog niet… Hoewel de schorpioenen hier in Soedan niet dodelijk zijn, schrik je wel even als je zo’n beest aan de binnenkant van je net ziet! Want ookal zijn ze niet dodelijk, ze kunnen door een steek met hun staart, wel vreselijk veel pijn veroorzaken!

dan hebben we nog diverse hagedissen, sprinkhanen, heel veel mieren (die pijnlijke beten uit kunnen delen) en nog veel meer insekten die we in Nederland nog nooit hebben gezien, maar waarvan we ook de naam niet weten.

Net buiten het hek van onze compound lopen ook ezels en koeien… en vorige week zijn er door wat teamleden twee grote krokodillen gezien, maar dit was ongeveer halverwege Melut, die elk zo’n 4 meter groot waren - deze zijn gelukkig nog niet bij de gate van onze compound gesignaleerd!

Tenslotte kun je minutenlang ademloos toekijken naar de prachtige zonsopgangen (en ondergangen) die zeker bijdragen aan de naam Dream valley Farm - kunnen jullie je de naam nu een beetje voorstellen?
 
De compound waarin we leven, is verdeeld in twee gedeeltes en zoals we al eerder zeiden, heel ruim, eigenlijk gewoon echt mega groot… Zelfs als je met 20 mensen in de compound bent heb je nog meer dan genoeg ruimte voor jezelf! Er zijn drie slaap/woon-gebouwen die elk drie tweepersoonskamers hebben waarvan wij ook een kamer mogen gebruiken (we hoeven dus niet in een tent). De compound ligt vlak naast het dorpje “Melut” als je door het dorpje heen loopt/rijdt, dan kom je aan de andere kant van het dorp uit bij het Primary Health Care Centre wat Medair vorig jaar heeft opgezet.

Het kantoor bevindt zich in het andere gedeelte van de basis samen met de auto’s en brandstofvoorziening, wat heel prettig is, want zo houden we werk en privetijd toch iets makkelijker gescheiden dan in Malakal. Een kleine 500 meter verder bevinden zich onze buren, de VN. Gisteren hebben we kennis gemaakt en hebben we samen met hen een klein volleybal toernooi gespeeld wat erg geslaagd was.
 
Voor Willem is z’n nieuwe functie wel even wennen, voorheen veel meetings, beslissingen, vragen en e-mails en nu een kantoorbaan waarin hij amper gestoord wordt. Ergens is dit ook maar goed want anders komt dat nieuwe logistieke systeem er nooit, maar het is wel even wennen om met veel minder stress en verantwoordelijkheden te werken dan hij het jaar ervaar gewend was. Voor Wendy is het voorlopig alleen maar extra druk omdat ze zichzelf meer moet inwerken in het HR gebeuren en omdat Soedan steeds meer regels en wetten krijgt, maar ook veel corruptie en “eigen wetjes per persoon” kent. Heel interessant en ze kan de druk op het moment goed verdelen. Volgende week zal ze deelnemen aan de management en leiderschapstraining waar Willem vorig jaar aan heeft deelgenomen. Hier zal ze zelf ook een presentatie aan de groep geven over fotografie en communicatie. 
 
Verder hebben we deze week ook twee uitstapjes mogen maken. Eerst zijn we naar het primary health care centre (soort van ziekenhuis) wat Medair heeft opgezet geweest; het is echt geweldig om te zien wat Medair hier doet en hoeveel mensen zo dankbaar zijn deze kliniek te kunnen bezoeken. Ook zijn we op een dagtrip geweest en hebben we een bestaande en twee nieuwe klinieken (in aanbouw) bezocht, wat ook erg interessant was.

Tijdens onze 2 uur durende reis hebben we ook weer veel van de indrukwekkende omgeving gezien waarvan het grootste gedeelte bestaat uit tukul-dorpjes met geen toegang tot schoon drinkwater, geen klinieken, geen scholen, geen elektriciteit - grote armoede. Tot opeens het beeld schokkend en aangrijpend veranderde… We kwamen op een asfaltweg terecht (zulke mooie hebben we zelfs in het ontwikkelde Nairobi/Kenia niet gezien) en aan de rechterkant van deze weg doemen ineens hele grote gebouwen en centrales op, dit zijn de olieraffinaderijen met hun kantoren. Dit was aangrijpend voor ons om te zien en ergens zo misplaatst als je ergens in de “middle of nowhere” bent. Het laat je nadenken over hoe dat voor de Soedanezen moet zijn om zoiets te zien. Grote elektriciteitsmasten terwijl ze zelf waarschijnlijk nog nooit van elektriciteit hebben gehoord! Omdat dit politiek gevoelig ligt en totaal niet met Medair te maken heeft, zullen wij hier niet verder over uitweiden, maar wij hopen en bidden dat een groot gedeelte van deze olie-inkomsten ten goede mag komen van de opbouw en ontwikkeling van Soedan.
 
Een interessante eerste week! Dat belooft wat voor de weken die volgen!

Helaas kunnen we de afgelopen week in Melut niet in foto’s delen omdat we ze niet meer mogen uploaden (vanwege de bandbreedte die dat vraagt) in Melut/Malakal, maar we zullen dit doen zodra we weer in Nairobi zijn - want er valt hier wel heel veel te zien en te delen via fotografie!

Afgelopen vrijdag was het dan zover.. Op weg naar ons nieuwe thuis in Melut, wat begon met veel knuffels in Malakal en daarna een prachtige boottocht over de rivier de Nijl.

Na een uur aan de rivier gewacht te hebben, vertrokken we rond 11 uur in de morgen en een graadje of 46 celsius in Noordelijke richting op naar Melut. Door de 75 PK sterke motor glijden we met zo’n 35 KM per uur over het rustige water, wat een heerlijk briesje met zich meebrengt. Oppassen geblazen dus en insmeren, want verbranden zit in een klein hoekje!

Malakal is een van de grootste en drukste “steden” in de staat Upper Nile waarin steeds meer ontwikkelingen plaatsvinden, maar na 15 minuten gevaren te hebben zie je daar weinig meer van en kom je bij de kleine dorpjes uit. Links en rechts zien we droge kale vlaktes, we zien koeien aan de rivierkant waar het gras tenminste nog groeit. Helaas kunnen de koeien af en toe ook misstappen en verdrinken ze in de rivier, want eenmaal in de rivier komen ze de kant niet meer zo snel op…

Iets verderop zien we een klein dorp, ik schat niet meer dan 50 hutjes. De meeste mensen zitten onder een boom in de schaduw. Auto’s of electriciteit kom je hier niet tegen. Niet veel later zien we een groepje jongens bij de rivier, waarschijnlijk bezig om hun eten voor diezelfde avond te vangen. Kleding wordt hier niet gedragen en gezien de ribben die we kunnen tellen en de dunne beentjes onder hun lijfjes, is er ook geen overvloed aan eten op het moment… We zitten aan het eind van het droge seizoen en dat is een moeilijke periode voor veel gezinnen.

Rond deze periode is de Nijl ook bedolven met een soort van drijvende planten, soms wel meters groot.. We hebben mensen gezien die deze ‘drijvende eilanden’ als vervoermiddel gebruiken. Ergens een slimme zet, het gaat tenslotte sneller dan lopen maar helaas kent deze river ook veel gevaren, waarvan velen ook juist in die drijvende planten schuilen - krokodillen, slangen, spinnen en noem maar op.

Wij vinden beesten die we in Nederland nog nooit gezien hebben natuurlijk wel interessant… Allereerst zagen we een monster drijven waarvan we dachten dat het een krokodil was. Inclusief staart was het reptiel zo’n 2 meter lang. uiteraard besloten we dit van dichtbij te observeren en wat blijkt.. Een varaan (grote vleesetende hagedis), eentje die we echt niet zouden willen tegenkomen op straat…

Ongeveer een uur en verschillende payams (dorpjes) later, zegt Deng, onze kapitein dat we even moeten stoppen bij het eilandje wat we voor ons zien want daar schijnt een krokodil gevangen te worden gehouden.. Ik weet wel dat we hier voor hele andere redenen zijn maar een stukje avontuur is natuurlijk nooit weg. Eenmaal aangekomen blijkt het hier om een baby krokodil te gaan, ik schat ongeveer een halve meter groot.. Toch leuk om even in het wild te hebben gezien!

Aan de zijkant van de rivier zien we regelmatig kleine uit bomen gehakte kano’s met 1 of 2 personen die hun visnet uitwerpen of riet aan het vervoeren zijn. Ook zagen we een groot vrachtschip compleet met families en vee aan boord.

Nadat we op ongeveer op drie kwart van de reis zijn wijst een van de passagiers naar een grote wolk wat lijkt op rook door verbranding, al het vuil wordt hier namelijk verbrand, maar als we iets langer kijken zien we dat dit een grote wervelwind is, wat lijkt op een soort van kleine tornado. Links en rechts zien we tijdens de rest van onze reis nog een paar kleinere versies hiervan en er wordt ons verteld dat we er hier nog veel van gaan zien in Melut. Willem is natuurlijk weer in volle opwinding want die is gek op stormen (Wendy is benieuwd of hij dat nog steeds zegt als we het regenseizoen hebben gehad). Jullie hoeven niet te schrikken hoor want de wervelwinden zijn klein en hier in de regel zeker niet levensbedreigend. Daarbij zaten wij ook op een veilige afstand.

Rond 3 uur in de middag komen we aan in ons nieuwe thuis. We hebben een mooie kamer gekregen (net iets ruimer dan in Malakal) waarin ook een stekkeraansluiting en lamp aanwezig is (die beiden werken zolang de generator aan staat). Aangezien deze reis wel weer een aparte blog vult, bewaren we onze eerste indruk in Melut weer voor een volgende blog…

Uiteraard hebben we weer flink wat plaatjes geschoten tijdens deze trip waarvan we er hier een paar geplaatst hebben. O ja, de varaan en krokodil waren al dood toen we ze zagen..

We hopen dat jullie hier langzaamaan al een klein beetje van mogen genieten. Het heerlijke voorjaar in Nederland. Een zacht briesje in combinatie met een aangename voorjaarszon. De natuur die in volle gang is, vogels die hun lied zingen, bloemen die uitkomen en dan natuurlijk al die Nederlanders die hun tuin alweer klaar maken om hier met de zomer volop van te kunnen genieten, heerlijk!

Toen wij in februari terugkwamen voor onze contractbreak mochten we al meegenieten van de voorjaarszon. Slechts een paar regenbuien maar verder gewoon heerlijk weer gehad.. Iets wat toch een centraal gespreksonderwerp blijft We hebben wel gehoord dat na ons vertrek nog wat flinke stormen en buien hebben plaatsgevonden (inclusief sneeuw) - maar dat mocht onze pret niet drukken!

Uiteraard willen we graag jullie verhalen horen… uitstapjes die worden gemaakt, veranderingen in de tuin, het pure genieten hiervan. Maar ook over de winterse buien die nog plaatsvonden in Maart (misschien dit jaar ook wel in april??) We vinden het altijd prettig om up-to-date te blijven en zo ook een beetje te mogen meegenieten op afstand.

Als je op de website van de bbc kijkt en gaat zoeken naar het weer in Soedan, dan zul je lezen dat we het voorjaar hier in Soedan hebben overgeslagen. Wanneer de wekker op onze kamer gaat om 06.30 is het buiten al rond de 32 graden. Aangezien de warmte ook goed blijft hangen binnen de gebouwen komt de temperatuur tijdens de gehele nacht niet onder de 35 graden uit. Da’s best warm..

De temperatuur stijgt al snel en rond het middaguur kijk ik op de temperatuurmeter in het kantoor (waar we een waaier hebben hangen die iets verkoeling zou moeten brengen) die 44 graden aangeeft. De temperatuur buiten doet daar nog een schepje bovenop.. Droog en heet dus.. Geen vogels, zacht briesje of bloemen die in de bloei staan.. Voor ons geeft dat natuurlijk niet, we wisten dit al van tevoren en hebben ons hier zo goed als het kan op proberen in te stellen wat met vallen en opstaan gaat..

Wij dachten eerst dat de Soedanezen hier ook wel aan gewend zouden zijn, maar niets is minder waar.

Veel Soedanezen krijgen in deze periode lichamelijke klachten omdat ze veel te weinig water drinken. Wanneer we door de straten lopen zien we ook dat de activiteiten gehalveerd zijn omdat het voor veel mensen gewoon veel te warm is; die liggen of zitten ergens onder een boom…

Maar, er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen.. Ons kantoor moest een kleine renovatie ondergaan wat natuurlijk voor het regenseizoen moet gebeuren. De warmte, regen en het verschuiven van de aarde hebben een grote impact op onze gebouwen en veranda’s - bovendien is de kwaliteit van het cement hier iets anders dan in Nederland… Renovatie noodzakelijk om instortingen en ongelukken te voorkomen! De contractor die dit werk op zich nam, deed volgens ons net of het winter was in Soedan en meldde zich rond 11 uur in de ochtend met deze prachtige hoofdbedekking (zie foto). Kunnen jullie het je voorstellen? Ruim 40 graden en dan zo’n bontmuts op je hoofd? Nou, zij wel hoor.. Voor hem was dit een prachtig status symbool. Bijna niemand in Malakal heeft immers zo’n prachtige hoed dus deze meneer had duidelijk de zomer (en niet de winter) in zijn bol en is gewoon een trendsetter!

Hoewel er “vrede” is in Zuid Soedan, is dat een relatief begrip. Dagelijks zijn er nog security incidenten in verschillende gebieden en gevechten tussen bepaalde stammen. Hoewel mensen wel weer meer hoop krijgen dat de vrede stand houdt!

Dit keer wil ik het hebben over wat de oorlog met mensen heeft gedaan en hoe snel ik soms kan vergeten dat er uberhaupt oorlog is geweest in dit land. Ik ben hier tijdens het vredesproces aan het werk gegaan en naast dat ik af en toe nog gewapende soldaten zie in dorpjes waar we tijdelijk met het vliegtuig landen, of verroestte kanonnen, of een signaal dat mijnen aanduidt, doet niets me in Malakal herinneren aan deze wrede en moeilijke periode waarin er oorlog was.

Ik werd echter opgeschrikt door een bericht wat ik las in een van de situatierapporten die onze teams hier schrijven. Daar stond bij “security” dat er drie kinderen waren omgekomen omdat ze op een mijn waren gerend, net buiten Malakal. Op het moment dat ik het las was ik geschokt, maar ging ik evenlater ook weer door met m’n werk. Tot nu, nu het weer bij me boven komt,… ik zit in een klein MAF vliegtuigje, op zo’n 800 meter hoogte. Mijn gedachten hebben de vrije loop, ik kijk naar buiten en zie de grote uitgestrekte vlaktes onder me en dat zet me aan het denken,… wat een ruimte! Veel van deze vlaktes zijn onbewoonbaar - ware moerassen in het regenseizoen met zoveel slangen en ander ongedierte dat er niet te wonen valt. Veel gebieden rondom dorpjes zijn bezaaid met mijnen. Vroeger een manier om de vijand op afstand te houden. Nu houdt het mensen binnen het dorp omdat de kans op een slechte afloop te groot is als je uit ‘t dorp gaat. Ik zie een paar kleine paadjes lopen en vraag me af of deze veilig genoeg zijn of dat er nog steeds mijnen in de buurt liggen die door de regen verplaatsen naar gebieden waar men eerst dacht “mijnenvrij” te zijn. Soms zie je dode dieren liggen, ook dit kan gevolg zijn van mijnen. Vreselijk dat mensen door oorlog en haat zulke wapens kunnen gebruiken, waardoor jarenlang na de oorlog nog steeds onschuldige mensen om het leven komen. Ik denk na over de kinderen die zojuist het slachtoffer zijn geworden van zo’n mijn, ik zie ze voor me spelend op het veld, spelend in vrede. En dan gebeurd zoiets vreselijks!

Ik bid in stilte dat dit land echt in vrede mag blijven leven en dat de mijnen steeds meer opgeruimd zullen worden (men zegt dat het zeker net zo lang duurt om ze op te ruimen dan het aantal jaren van oorlog wat er is geweest - en het aantal jaren oorlog is meer dan twintig jaar, dus kun je nagaan…). Deze drie kinderen ken ik niet, toch als je er op zo’n manier aan denkt doet het pijn, pijn dat gezinnen weer worden herinnerd aan de gruweldaden in de oorlog, pijn omdat ik weet dat zij niet de enige zijn en dan dwalen mijn gedachten af naar de mensen om ons heen, onze eigen Soedanese medewerkers, onze collega’s.

Neem nou John, een van onze bewakers… als ik hem met een flinke grijns op zijn gezicht mij ’s ochtends zie begroeten en daarna zijn werk zie doen; dan denk ik er niet bij na dat er een heel levensverhaal achter deze man schuilt die ongeveer dezelfde leeftijd heeft als ik. Het lijkt gewoon iemand die z’n centen voor z’n familie probeert te verdienen om zo rond te komen en ja - hij heeft het niet breed, maar hij heeft tenminste nog een inkomen en kan z’n familie onderhouden. Maar dan vergeet ik nog de dingen die hij al in zijn jonge leven heeft meegemaakt. Dan vergeet ik dat wij soms in het veld geschokt zijn door wat we zien en daarbij alle hulp krijgen die we nodig hebben. Collega’s die naast ons staan, briefings en debriefings en zelfs professionele counselling als dat nodig is…

Deze jongeman heeft nog nooit een counsellor gesproken. Hij heeft alleen zijn verhalen met familie en vrienden gedeeld. Enige maanden geleden besloot ik een gesprek met hem aan te gaan over “vroeger”, vroeger wat nog niet eens zo heel lang geleden is, toen hij moest vluchten van z’n dorp omdat de “vijanden” het in brand hadden gestoken. Hij vertelt me dat hij God dankbaar is omdat hij een van de weinigen was, waarbij de hele familie veilig weg kon vluchten. Hij heeft moeten schuilen in bosjes en dagenlang moeten lopen. Hij was daarbij niet voorzien van een runbag (een tas vol met eerste levensbehoeften en medicijnen) die wij wel hebben, mochten we ooit moeten “vluchten”. John liep daar samen met zijn familie zonder enige middelen en misschien maar een handjevol eten, bang in de omgeving waarin hij was. Bang door de dingen die hij zag. Vanuit zijn schuilplaats in de bosjes heeft hij mensen vermoord zien worden met kapmessen, huizen in brand zien staan waarvan hij wist dat er nog kleine kinderen binnen waren. Vreselijk. Ik vraag me af hoe hij dit ooit heeft verwerkt. Ik vraag het hem, maar ik zie dat hij m’n vraag niet helemaal begrijpt, ze kennen geen counselling en verwerkingsprocessen. Hij moest gewoon door. Hij zei dat hij nog heel lang die beelden heeft gezien en dat het vreselijk moeilijk is, maar dat God hem helpt. Die zal er voor zorgen dat er niet meer op hem rust dan hij dragen kan. En zegt hij: ik ben blij dat ik een baan heb, maar jullie moeten wel iets meer salaris gaan betalen, zodat ik drie keer per dag kan eten!

Ik schiet onbedoeld in de lach, de onschuld waarmee hij dat zegt, maar ook de nuchterheid die hij heeft. De hoop die hij uitspreekt doordat hij heel dicht bij God leeft. Het doet me veel. Ik heb bewondering voor deze mensen. Tegelijkertijd doet het me weer beseffen wat echte vrede betekent. Maar ook wat de oorlog heeft gedaan. En ik zal me vandaag weer voor de volle honderd procent inzetten om een stukje liefde aan deze mensen te mogen laten zien, om een klein stukje hulp te bieden samen met Medair, om mee te bouwen aan een hoopvolle toekomst waarin de nare herinneringen aan een leven vol oorlog en geweld steeds meer op de achtergrond komen…