Daar zit ik dan… nog een dag in Malakal, zonder m’n mannetje, met een hoop collega’s die hetzelfde lot delen. Absoluut nog niet zeker of er morgen wel weer een vlucht zal vertrekken. Die onzekerheid kan zo irritant zijn, maar die onzekerheid is relatief. Je kunt je er vreselijk aan gaan storen en dat heb ik ook zeker verschillende momenten gedaan vandaag en gisteren, maar m’n collega’s spraken me gelijk aan op ‘t stuk wat ik in ‘t begin van de week zelf in de Nile File heb geplaatst (zie hieronder) en zeiden dat ik ‘t positief moet bekijken! Wow, dat deed me echt goed, want als we elkaar helpen op zo’n manier, wat kan de wereld er dan ineens een stuk rooskleuriger uitzien! Ik kan zeuren over een vlucht die misschien weer niet gaat en waardoor ik mogelijk de verjaardag van m’n allerliefste mis. Maar ja… “this is Africa!” En de dingen lopen daar nu eenmaal niet zo gepland en georganiseerd als in Europa. En het veranderd echt niet als ik negatief of sjaggarijnig ga zitten doen, ik kan er maar beter om lachen! Bovendien was het voor mij wederom een goed moment om weer even met m’n neus op de feiten van Afrika te worden gedrukt en waarom het zo heerlijk is dat we met Medair echt verschil mogen uitmaken!

We moesten namelijk nogal een eind omrijden om bij het vliegveld te komen omdat Salva Kiir (de president van Zuid Soedan die gisteren was gearriveerd toen we ook al niet konden vertrekken nadat we waren ingecheckt en 2 uur zaten te wachten) ook deze dag zou vertrekken. Veel straten waren afgesloten vanwege exclusief gebruikt door meneer de President. Honderden politieagenten langs de kant van de weg en ook bewapende militairen. Een interessant gezicht en in Nederland zouden jullie het bijzonder indrukwekkend hebben gevonden, dat weet ik zeker; maar hier voelt het al bijna gewoon om zoveel “gewapende mannen” te zien…

Onderweg terug naar Malakal ging er nog vele malen door m’n hoofd: “Hadden ze dat niet eerder kunnen bedenken?” Maar het volgende moment dacht ik; ach het is al heel bijzonder dat er bijna dagelijks een vliegtuig vanuit dit gedeelte van de wereld, waar mensen vaak nog van minder dan 2 dollar per dag leven, naar Loki en vervolgens Nairobi vliegt. En het brengt me ook terug bij een uitspraak die John een van de bewakers deed toen ik gisteren tegen hem zei: Oh, wat zou ik jou graag bepaalde dingen in Europa willen laten zien! Toen zei hij heel wijs: Ja, ik zou het geweldig vinden om een tijdje met jullie naar Nederland te gaan, maar waarschijnlijk kan ik van de vluchten die we daarvoor moeten nemen een jaar lang m’n hele gezin voeden. En dat is waar!

En terwijl ik dat denk, valt m’n oog op een meisje langs de kant van de weg, tot aan haar knieen in een slootje die deze ochtend ontstaan is na een vreselijke stortbui gepaard met onweer en windhozen. Het is een sloot die volzit met bacterien en viezigheid, mensen die hun afval in die geulen gooien en af en toe ook hun behoefte daar doen. Waar geiten en ratten lopen en daar stroomt nu water. En op dat moment heeft dit meisje water nodig. Ze heeft immers vieze voeten gekregen van de modder, dus die spoelt ze even af in het stromende water. Maar dan, mijn gedachten nog bij wat er allemaal met dit water gebeurd kan zijn, en waar ik nog niet eens m’n voeten zou kunnen wassen omdat ik ze daarmee naar mijn mening niet schoon genoeg krijg, maakt dit meisje een kuiltje van haar handen en weet ik dat ze datgene gaat doen waar ik bijna onpasselijk van wordt, ze heeft dorst gekregen en brengt ditzelfde vieze water naar haar mond en drinkt ervan. Dit meisje heeft nooit anders geleefd. Zij gaat niet op een vlucht naar Nairobi. En ik hoef niet veel verder te kijken en zie tukuls die zeker in 10 cm water staan, die arme mensen, alles wat ze bezitten is nu dus doorweekt. Wat moet dat koud zijn! (Ja ook Soedan koelt af tijdens het regenseizoen…) En dan zie ik sommige tukuls die bijna in elkaar storten van ellende, vanwege de vreselijke storm die we vanochtend hadden en ‘t water sijpelt door ‘t plastic zo naar binnen.

Soms, omdat alles redelijk gemoedelijk gaat in Soedan en de armoede overal om je heen is (anders dan in Kenia, waar we in het verhaal over Kibera en Belinda over vertelden), kun je bijna vergeten dat er nog zoveel nood is in Soedan. Maar wat heeft dit land nog veel hulp en training nodig en wat ben ik blij dat ik daar nog m’n steentje aan bij kan dragen. Dan maar een paar dagen langer in Malakal…

Mensen, wat heb ik het waanzinnig goed! Willem wordt dinsdag alweer 31 - ik denk dat ik er niet heel ver naast zit als ik zeg dat 1/5e van de mensen die leeftijd hier niet eens halen! Hoeveel vaker hoor ik hier dat een Soedanese collega een neefje verliest of een dochtertje of z’n vader of moeder op relatief jonge leeftijd. Soms aan ziektes die door betere voorlichting voorkomen kunnen worden, zoals het drinken van schoon water, water wat je in ieder geval eerst kookt als het vanuit een vieze sloot of rivier komt.

En ach, ik heb misschien nu ook bijna weer een week lang iedere dag hetzelfde gegeten en slaap op een matras met een grote kuil in het midden en moet Willem langer missen dan ik had gedacht. Maar ik heb een dak boven m’n hoofd - ben beschut tegen de regen, heb morgen weer een nieuwe kans op een vlucht naar Nairobi. It’s not about me part II - denk ik maar en dit heeft mijn denken weer rustig gemaakt. Als ik Willem na z’n verjaardag zie, dan kunnen we z’n verjaardag waarschijnlijk weer dunnetjes even over doen en zijn we vast weer EXTRA gelukkig, dat we zo gezegend met elkaar zijn en elkaar weer zien. En zullen we God wederom kunnen danken voor al het goede dat Hij ons geeft en kunnen we Hem vragen of Hij ons de weg wijst dit ook weer op een goede manier uit te delen…

We zouden graag het stukje met jullie willen delen wat Wendy ook in “The Nile File” heeft geschreven, dat is de maandelijkse nieuwsbrief die ze anderhalf jaar geleden heeft opgezet voor Medair Zuid Soedan.
 
Dit keer had de country director haar gevraagd de introductie te doen. Die was als volgt:
 
Dear Medair team,
 
Er is op het moment veel gaande in heel Zuid Soedan! We hebben gebeden, mensen behandeld, putten geslagen, waterpompen geplaatst, noodsystemen geplaatst, onderzoeken gedaan, training gegeven, we hebben veel interventies gedaan, hebben bemoedigd, gevaccineerd, rapporten geschreven, hebben strategieen uitgedacht en ik kan nog wel even doorgaan met deze lijst en de hele Nile File ermee vullen, maar jullie weten het allemaal zelf… dat is waarom ik met vetgedrukte letters DANK JULLIE WEL aan iedereen die heeft bijgedragen om de mensen van Zuid Soedan te helpen, hier neer wil zetten. Het is een voorrecht als communicatie manager om een breed beeld hiervan te krijgen. En ik was wederom onder de indruk van alles wat Medair Zuid Soedan doet. Natuurlijk kunnen we hierbij niet vergeten om onze dankbaarheid naar God te uiten die ons zo ver heeft gebracht - zonder Hem zouden we dit niet eens gestart kunnen hebben!
 
Drukte??
Maar, temidden van alle drukte, wil ik ook een onderwerp opbrengen wat niet zo makkelijk is. Een onderwerp waarbij ik mijn vingers al vaak verbrand heb. Een onderwerp dat in de afgelopen weken steeds bij me terug kwam, keer op keer - door het lezen van een boek van Max Lucado met de titel “Het gaat niet om mij”, door met Willem te praten, door een ochtend devotions waar Evelyn (een van mijn collega’s) iets met ons deelde in Nairoi. Een onderwerp dat gaat over onze focus. Over ons “positief zijn”. Over waarom we dit eigenlijk allemaal doen…
 
Er is meer…
Het is makkelijk om met onze collega’s te praten over alle negatieve dingen die we tegenkomen, al de mensen (collega’s, onze baas, regering, staf, de mensen die we helpen en noem maar op) waar we niet mee op kunnen schieten of problemen mee hebben. Als ik naar mezelf kijk, begin ik veel van mijn conversaties met het praten over wat beter kan of wat moet veranderen… Op een dag dat Willem en ik begonnen in gebed, discussieerden we over onze negativiteit over anderen en/of de projecten en we kwamen overeen dat we elkaar bewust zouden maken als we weer zoiets zouden doen, zodat we het zo konden stoppen of in ieder geval konden verminderen. Aan het eind van de dag kwamen we tot de conclusie dat we elkaar te vaak moesten corrigeren!
 
Reflect
Ik wil dat jullie nu een kijkje nemen in jullie eigen levens, in de afgelopen week. Hoe vaak heb je negatief over iemand gepraat, of ben je de focus kwijt geraakt? Misschien doe je dit nooit, of kun je je hierin niet vinden, zou je dan misschien voor de rest van ons willen bidden?…
 
Jezus is het beste voorbeeld
De keerzijde van de medaille is ook dat we soms zo depressief raken omdat mensen “slecht over ons zouden kunnen denken!” Maar dit moet satan zijn die ons in onze oren fluistert: Wat denken mensen nu over je? Want wat zij denken maakt helemaal niet uit! Wat ze van God denken, dat is wat uitmaakt! We zijn simpelweg maar een kleine schakel in de ketting! Alleen God, die dingen laat groeien, is belangrijk (1 Cor. 3:7). Jezus was nooit bang om te zeggen wat hij dacht van mensen, maar hij deed het ALTIJD met liefde (quoting JP, een van mijn collega’s die ik hierover sprak).
 
Ik ben er nog niet. Dus heb geduld met me, ik zit nog steeds in de leerfase! We hebben elkaar nodig. Maar willen we niet allemaal op Jezus lijken? Ik wel! Heel erg graag zelfs! Dus help me alsjeblieft, help elkaar - maak elkaar bewust als we beginnen te praten over iemand anders terwijl we dat eigenlijk met die persoon zelf zouden moeten doen, herinner elkaar eraan dat als een project niet goed loopt, het geen zin heeft of het beter maakt om er negatief over te praten, en er ondertussen niets aan doen of het niet bespreken met de juiste persoon. Laten we de Medair wereld een nog betere wereld maken dan het al is! Laten we de mensen rondom ons tonen dat we vol zijn van God, vol van Zijn liefde en dat we daarom ook handelen als Zijn kinderen.
 
Heeft het leven zin?
Om met de woorden van Max Lucado te spreken: “Het gaat niet om mij en als je in een hogere versnelling wilt gaan met een doel, dan is het wel dit: Leven heeft zin als we onze plaats in deze wereld accepteren en een leven gecentreerd op God leven. Ons plezier, onze problemen, onze gaven en talenten… als ze allemaal zijn voor degene die ons heeft gemaakt, dan kunnen we opeens weer terugkrijgen wat we hebben gemist of waarover we liepen te klagen en vinden waar we naar zochten.”
 
Laten we die reis VANDAAG nog beginnen. Heb een fantastische week en wees gezegend door anderen te zegenen!
 
PS: En ik zou jullie echt graag het boek van Max Lucado willen aanraden “It’s not about me!”

De naam is vreselijk, maar de plaats daarentegen is prachtig! Iets meer dan een week geleden zijn we samen met twee collega’s een dagje naar Hell’s gate National Park gegaan en we hebben genoten! Een park met prachtige bergen/heuvels, vulkanen, warmwaterbronnen en plaatsen waar je een ei in de grond kan stoppen die dan na tien minuten heerlijk gekookt is! Een natuurlijke douche van rond de dertig graden; ik kan je vertellen dat is veel lekkerder dan de gemiddelde emmer water in Soedan, maar zelfs dan jullie eigen vertrouwde douches in Nederland!

Helaas was het een beetje een donkere dag, maar we hebben het wel droog gehouden! Geniet hier mee van de foto’s…!

Als je in een matatu zit, dan ben je niet meer in staat om deze naam op “z’n normaals” uit te spreken. Een matatu is namelijk een Keniaanse minibus met een mega-decibel geluidssysteem en kan klaarblijkelijk een onbegrensde hoeveelheid mensen vervoeren in twee snelheden - stilstaand en plankgas!

Hoewel deze busjes niet ideaal zijn, wel goedkoop en snel en overal te vinden - moesten wij het natuurlijk een keertje uitproberen! Maar wat ze erover zeggen is waar. Je zit met kromme tenen in dit busje en bidt de ganse tijd dat je heelhuis aankomt op je bestemming. We waren dan ook maar wat blij dat we een korte (en rechte) route hadden uitgekozen en nemen de volgende keer toch maar weer gewoon de bus!

Ze zijn gemakkelijk te herkennen aan hun vorm, de hoeveelheid deuken en vaak versierd met de meest aparte teksten en figuren. Ook zie je teksten als “We love Jesus” and “God saves us” - soms vraag ik me af of ze die laatste tekst gewoon zo vaak mogelijk willen uitproberen gezien hun rijstijl - Wij doen daar in ieder geval maar niet meer aan mee…

“Let the little children come to me, for the kingdom of God belongs to such as these”. Matthew 19:14

Na een middag met Belinda komen we vol verhalen terug in ‘t teamhuis, maar merken na ‘t eten dat we moe zijn, vol van de indrukken en ervaringen. Wendy heeft zelfs hoofdpijn gekregen. We hebben zoveel indrukken opgedaan tijdens deze dag. Onze emoties gingen alle kanten op! Van groot verdriet om zo’n armoede te zien in Kibera, tot enorme blijdschap om Belinda en haar familie te mogen ontmoeten en te zien dat Compassion een verschil maakt. Hierbij onze impressie van deze middag…

Op aanraden van Compassion hebben we onze camera in een normale tas gestopt en we hadden ook al onze sieraden afgedaan. Je kunt beter als een “normale burger” de sloppenwijk binnenkomen en niet als een “rijke toerist”. Toch vallen we al snel op, want we zijn de enige mzungu in de wijde omtrek te bekennen, onze blanke huid en Wendy’s blonde haren trekken onbewust de aandacht en voor de kinderen zijn we uberhaupt al een bezienswaardigheid.

Onderweg moeten we even stoppen om te kijken of we het projectterrein van Compassion op kunnen rijden, wat tijdens de verkiezingen tijdelijk gesloten is geweest. Als we stil staan worden we heel bewust geconfronteerd met de armoede en alles wat daarmee gepaard gaat. We zien drie jongens tegen een golfplaten bouwsel aanzitten en lusteloos voor zich uit kijken. Een kindje raapt wat lege blikjes op en een stuk hout (zou het voor speelgoed zijn? Of moet hij dat van z’n ouders verzamelen zodat ze het kunnen verkopen?) Een vrouw groet ons en probeert ons een hand te geven door het 1/4e geopende deel van het raam, de lucht die de auto binnendringt doet m’n vermoedens waarmaken; deze vrouw is dronken. Het lokale brouwsel “Busa” doet menige verslaving ontluiken. Mensen weten niet beter, waar moeten ze anders met hun ellende naar toe? Zo kunnen ze het immers even vergeten? Toch zien we ook een kapster, een klein supermarktje, een “telefoonoplaadpunt” en andere zaakjes waarbij de mensen proberen geld te verdienen met de hoop op een betere toekomst. Justus verteld ons dat sommige kinderen dagenlang niets eten. Soms moet Compassion ook in het project op die gebieden bijspringen, Gilbert, de gezondheidswerker heeft regelmatig te maken met ondervoeding en de klachten die daarmee gepaard gaan. Gelukkig krijgen alle kinderen die gesponsord worden door Compassion in ieder geval een keer per week een erg voedzame maaltijd tijdens de projectdag. Ook op sommige scholen wordt porridge (pap) verstrekt. Maar ja… vele kinderen worden ook nog niet gesponsord en gaan niet naar school. Sheila, de accountant verteld ook over de moeilijkheden die dit werk met zich meebrengt, ze hebben ook kinderen in de projecten die vertellen dat ze zijn misbruikt door familieleden. Of kinderen die heel gesloten zijn en niet willen vertellen wat er aan de hand is. Dat zijn hele moeilijke dingen, want vaak onderhouden familieleden elkaar en willen ouders hen niet beschuldigen van misbruik van hun kinderen omdat dan gelijk alle support stopt en ze ook de rest van de kinderen niet meer kunnen onderhouden. Een moeilijke vicieuze cirkel.

Als we de compound van het project zijn binnengereden ontmoeten we Papa Ben. De vader van Belinda. We zijn blij dat hij Engels spreekt, hij heeft zijn mooiste kleding aangetrokken en heet ons heel hartelijk welkom; hij dankt God dat hij ons nu mag ontmoeten en wij danken met hem mee. Hij ontmoet ons op het project, zodat hij met ons mee kan lopen naar zijn “huisje” zodat er een vertrouwd gezicht met ons meeloopt en de kans minder groot is dat we zullen worden overvallen. Als we door de straten van Kibera lopen zijn we natuurlijk bezienswaardigheid nummer een. We lopen een klein stukje terug over de hoofdstraat en schieten dan een smal steegje in; waarvan ik me afvraag hoe ze hier in het regenseizoen doorheen lopen! Er loopt een stroompje water, wat kennelijk ook gebruik wordt als latrine, gezien de geuren die we ruiken en we moeten al springend onze weg banen. Dan zie ik Belinda staan, heel verlegen kijkt ze ons aan en geeft ze ons een handje. Haar stiefmoeder Eunice leidt ons het huisje, euh… hutje binnen. Ik was op veel voorbereid, maar als ik besef dat Belinda nog zeven broers en zusjes heeft; dan vraag ik me echt af hoe ze in deze kleine ruimte kunnen overleven. Het is donker binnen… een klein beetje licht komt door het raam, maar dit raam wordt afgeschermd door een net, zodat hopelijk de meeste muggen en vliegen buitenblijven. Papa Belinda biedt ons de beste krukjes aan en gaat zelf op ‘t bed zitten, wat wordt afgeschermd door een groot doek. Het gedeelte voor het bed is ongeveer 2 bij 2,5 meter klein.

Papa Ben introduceert zijn familie bij ons en Willem verteld iets meer over ons. We stellen elkaar verschillende vragen en sommige vragen kan Belinda zelf in het engels beantwoorden. Het meeste moet worden vertaald en dat doet haar vader. Belinda is een schatje, maar wel enorm verlegen. Dan halen we een door haar gestuurd briefje tevoorschijn, dat doet een glimlach op haar gezicht verschijnen, als we vervolgens haar eerste cadeautje, een opblaasbare wereldbol aan haar geven, glundert ze zelfs. Samen zoeken we de plekken waar we wonen, werken of gewoond hebben en na een keer aanwijzen weet ze Nederland zelf al te vinden! Papa Ben is duidelijk de baas in huis en laat dat een paar keer flink merken, maar daarnaast zien we ook de liefde voor z’n kinderen. We denken dat het een strenge vader is, maar wel een liefdevolle vader. De kinderen die we ontmoeten zijn schatten, Belinda, Vincent en Calvin.

Belinda wil dokter worden. Het broertje van Belinda wil advocaat worden. Heerlijk die dromen, heerlijk die hoop die daaruit spreekt en we bemoedigen haar daarin. We spreken haar de rest van die middag aan met dokter Belinda en zeggen dat als ze zo goed haar best blijft doen op school en God vraagt haar te helpen het haar zal lukken. En weer is daar een glinstering in haar ogen die boekdelen spreekt. Als de familie evenlater onze giften heeft uitgepakt (die bestaan uit meel, rijst, suiker, olie etc. etc. - allerlei levensmiddelen) en Willem en Belinda wat ballonnen hebben opgeblazen wil de familie ons ook wat geven. Ze hebben wel tien frisdrankjes gehaald en nootjes en biscuitjes, zodat we allemaal lekker wat kunnen drinken en eten. Uiteraard krijgen wij de eerste keuze. We kunnen dit niet weigeren, dat doen we ook niet, maar ondertussen weten we wel dat dit bijna een kwart maandsalaris moet hebben gekost. Wij doen nooit moeilijk over het geven aan de armen en hebben daarom ook meerdere sponsorkindjes, maar hebben we daarvoor ooit iets “opgeofferd?”, heeft het ons ooit iets gekost? We zijn blij dat we deel mogen zijn van deze grote vrijgevigheid en gastvrijheid en dat wij daar ook weer van mogen leren.

Als we daar zo’n anderhalf uur zijn geweest, vraagt Justus of we klaar zijn voor het giraffecentrum. En dat wil Belinda wel, want een giraffe blijkt haar lievelingsdier… tenminste dat zegt ze! Nadat we als afsluiting nogmaals met elkaar gebeden hebben, vraagt Willem of we haar broertje Vincent ook mee mogen nemen en later blijkt dat een goeie stap, omdat ze daardoor, tussen haar verlegenheid door, een paar keer een stukje van zichzelf liet zien en zich ook meer op haar gemak voelde. In de auto zit Belinda op Wendy’s schoot en al snel legt ze haar handje op Willems knie voor stevigheid, dit kleine gebaar vult ons met een gevoel van geluk en liefde. We stoppen even op kantoor, daar krijgen we nog wat te drinken en wat cakejes als lunch. Vervolgens komen we na vele omwegen (het giraffecentrum staat zoals zoveel bezienswaardigheden in Afrika niet goed aangegeven), eindelijk daar terecht. Van een afstandje vindt Belinda het allemaal helemaal geweldig, en wijst ze ons zelfs verschillende giraffes aan, maar als we dichterbij komen, op het punt dat de giraffe op een meter afstand is, dan staat ze strak tegen de muur geklemd en wil ze met geen mogelijkheid dichter naar de giraffe toe; lievelingsdier op een grote afstand zeg maar… Ze vindt de giraffe ineens niet meer zo leuk! Die tong is veel te lang en die kop veel te groot, op een plaatje zag tie er veel liever uit! Haar verlegenheid wordt hiermee niet minder. Ze is bang. Na veel proberen, bemoedigende woorden van haar broertje, handen vastpakken en aanmoedigingen van ons, wil ze uiteindelijk wel de iets kleinere giraffe door de tralies voeren. Als we haar vervolgens een foto laten zien van haar en de giraffe moet ze lachen. Deze kleine momenten van vreugde en “openheid” tussen de verlegenheid door, doen ons goed. We kijken nu al uit naar een volgend bezoek - waarbij ze ons in ieder geval al een beetje kent!

Na de ontmoeting met de giraffen, waarbij Willem en Vincent de giraffe zelfs voerden met een brokje tussen hun lippen, gaan we nog een ijsje en een hotdog eten. De hotdog is smullen, maar de eerste hap van het ijsje wordt gelijk door Belinda uitgetuft… weet zij veel, ze had nog nooit een ijsje geproeft, dit is hartstikke koud! We wachten maar even met de volgende hapjes en als ‘t ijs iets gesmolten is, vindt ze het heerlijk! Dan is het tijd om weer terug te gaan…
We zijn blij dat we deze mogelijkheid hadden en hopen dat dit het eerste bezoek mag zijn van nog een paar bezoekjes die mogen volgen. We hopen en geloven dat dit bezoekje onze band met Belinda en haar familie blijvend zal versterken. Wij zijn in ieder geval wederom geraakt door het werk wat Compassion doet.

Wij kijken dan ook terug op een fantastisch bezoek. We willen iedereen die een sponsorkindje heeft aanraden zijn/haar kindje eens te bezoeken. Het maakt een wereld van verschil, voor jezelf, maar zeker ook voor je sponsorkindje. En iedereen die nog geen sponsorkindje heeft, kijk eens op de website van Compassion! Er is een kindje dat op je wacht, die je nodig heeft! De impact van Compassion wordt gezien in de duizenden levens van kinderen en jongeren die veranderd zijn en wij zijn daar ook getuigen van. Ze zijn “too small to ignore” zoals Wess Stafford (voorzitter van Compassion International) dat zo mooi zegt. En om af te sluiten met de quote van Kofi Annan: “Als we het goed kunnen krijgen voor onze kinderen - als we ons aan onze verplichtingen kunnen houden en elk kind de kans geven op een goede jeugd, gezondheidszorg, scholing, gelijkheid en bescherming - dan kunnen we het goed krijgen voor mensen van alle leeftijden!”

Om mee te kunnen genieten van de foto’s kun je deze link volgen!

Dat we via COmpassion een aantal kinderen sponsoren (ondersteunen in de vorm van een financiele bijdrage, gebed en het schrijven van brieven) is voor de meesten van jullie oud nieuws. Inmiddels zijn we de trotse sponsors van vijf kinderen die in verschillende continenten leven. Ons laatste kindje is de 7 jaar jonge Belinda die samen met haar ouders (vader, moeder en stiefmoeder) en zeven andere broertjes en zusjes in Kibera woont.

De naam Kibera hebben jullie misschien al wel eens eerder gehoord.., dit is op dit moment de grootste en armste sloppenwijk van Afrika waar meer dan 1 miljoen mensen binnen een oppervlakte van een paar kilometer leven met armoede, ziekte en drugsmisbruik. Deze sloppenwijk ligt in de hoofdstad Nairobi en heeft tijdens de verkiezingen van het afgelopen jaar enorm veel moeten doorstaan. Op een gruwelijke manier zijn mensen vermoord, dakloos geworden of hebben ze een of meerdere familieleden verloren.

Belinda en haar gezin zijn deze verschrikkingen gelukkig bespaard gebleven, wel moesten zij weken lang binnen blijven en hopen en bidden dat het geweld hun deur voorbij mocht gaan. Godzijdank werd dit gebed verhoord!

Sinds het moment dat we van Compassion te horen kregen dat Belinda ons sponsorkindje zou worden, hadden we al gelijk de wens om haar te bezoeken. Een kindje dat uit armoede bevrijd kan worden doordat Compassion gehoor geeft aan de oproep van Jezus, een kindje dat deels afhankelijk is van jouw gebed en giften, een kindje met wie je een relatie opbouwt door het schrijven van brieven en het bidden voor elkaar…, om zo’n leventje in het echt te ontmoeten, dat leek ons al sinds ons eerste sponsorkindje fantastisch.

Doordat we zelf ook regelmatig in Nairobi zijn en het geweld in Kibera flink afgenomen is, leek het erop dat deze wens werkelijkheid zou kunnen worden. Na verschillende keren contact met Compassion Nairobi & Nederland te hebben gehad was de afspraak gemaakt: vrijdag 6 juni zouden wij Belinda in Kibera bezoeken…

Uitgelaten en enthousiast als we kunnen zijn stapten we om 8 uur ’s morgens het Compassion compound binnen waar Jim & Justus ons al op stonden te wachten met een grote Toyota Hilux. Jim nam na vijf minuten afscheid, want hij zou een groep van zestig mensen uit de VS moeten begeleiden voor een ander sponsorbezoek. Daarna vertrokken we samen met Justus al gauw richting Kibera, wat ongeveer zo’n 15 minuten rijden was. Na wat zoekwerk in een buitenwijk van Kibera werden we uiteindelijk in een kleine ruimte waar Compassion tijdelijk haar kantoor heeft, (omdat hun andere locatie door de verkiezingsproblemen te onveilig was), gebracht. Dit kantoor, van ongeveer 3 bij 3 meter groot, wordt bemand door vier zeer vriendelijke Compassion medewerkers die samen een van de drie grote projecten binnen Kibera runnen en hierbij verantwoordelijk zijn voor zo’n 270 kinderen (hun werkvlakken varieren op het gebied van project directeur, sociaal werker, accountant en gezondheidswerker). Een van deze medewerkers, Gilbert genaamd, had een briefje van Belinda vertaald van het Kiswahili naar het Engels zodat wij het ook begrijpen, bijzonder om deze man zo te ontmoeten. Na een introductie hebben we fijn met elkaar gebeden en God’s woord mogen delen. Daarna was er ook nog gelegenheid voor het stellen van vragen, en die hadden we natuurlijk genoeg. De wijsheid en liefde die telkens weer naar voren kwamen in hun antwoorden waren voor ons opnieuw een teken hoe toegewijd deze mensen zijn.

Niet veel later gingen we op weg naar Belinda’s thuis en werden we opgeslokt door de enorme sloppenwijk. Ondanks dat we in Soedan al veel ellende en armoede van dichtbij hebben gezien, beleefden we deze gebeurtenis wederom als heftig en emotioneel. Armoede in een grote stad als Nairobi waar de welvaart en ontwikkeling ook zeker te zien is, doet pijn.

Zoveel mensen op zo’n kleine oppervlakte, de geur van rottend vuil, de hoofdstraat zo smal en vol kuilen dat je er maar net doorheen kunt met de auto waarbij er verschillende keren troep aan de kant moet worden geschoven. De andere straatjes zijn net groot genoeg om doorheen te lopen en daarbij moet je uitkijken dat je je hoofd niet stoot tegen een van de uitstekende ijzeren golfplaten. Vele duizenden kleine hutjes op elkaar, gebouwd van leem, hout en een paar golfplaten. Een aantal mensen proberen nog een handeltje te drijven, wat hen met veel geluk een klein beetje geld oplevert zodat er weer gegeten kan worden. Het grootste gedeelte van de bevolking hier leeft van minder dan 2 dollar per dag. Veel mensen proberen hun ellende te vergeten door het snuiven van lijm of het teveel drinken van alcohol wat we op verschillende straathoeken gewoon zagen gebeuren. Een vuilnisbelt (die bijna door de hele wijk te vinden is omdat je gewoon maar alles van je afgooit) is de slaapplaats voor vele zwervers en dronkaards die daar met elkaar lijm proberen te vinden of half opgerookte sigaretten. De ellende en mistroostigheid straalt er van af. Prostitutie is een van de praktijken die geld in het laatje brengt en daardoor veel wordt uitgevoerd. Voor hen een manier om te overleven. Ook seksueel misbruik van familieleden en bekenden komt veel voor. Veel mensen zijn dan ook besmet met HIV of AIDS. Daarnaast is er geen of nauwelijks een vorm van hygiene aanwezig. Toiletten zijn er niet en evenmin waterpunten om je handen te wassen.

Eenmaal aangekomen bij het Compassion project wat ook flink beschadigd is door het geweld van de afgelopen maanden legt een van de medewerkers ons uit hoe moeilijk het is voor de kinderen om de voorlichting die ze krijgen van Compassion buiten het project in de praktijk te brengen. Toch weten we dat het verschil tussen een kindje opgenomen in zo’n project en een kindje wat aan z’n lot wordt overgelaten, groot is!

Het is niet makkelijk hier te zijn, het doet ons verdriet te weten dat Belinda ook door deze straten loopt, te weten dat Belinda ook met zo’n grote armoede te maken heeft, te zien dat er zoveel gevaarlijke plekken zijn,.. toch weten we nu dat Compassion een verschil mag maken en over dat verschil kunnen jullie meer lezen in ons volgende verhaal!

Update op 9 juni - link naar de Nederlandse versie van het verhaal…

Van mijn reis naar Maban en vooral het werk wat de Emergency Response teams daar hebben gedaan, hebben we een nieuwsverslag gemaakt wat is geplaatst op de Medair.org website (engelse versie), het verhaal is inmiddels ook te lezen op de Nederlandse Medair website! Veel leesplezier!

Ook zijn de meeste foto’s van deze reis nu geupload op Flickr - er zullen er nog meer volgen, maar geniet hier vast mee van de prachtige mensen die ik heb ontmoet! Het was echt een bijzondere ervaring en de mensen vertelden zo graag hun verhaal, hebben zo’n hoop ellende meegemaakt, maar keken daarnaast toch met hoop naar de toekomst! Ik voelde me echt een gezegend mens dit mee te mogen maken!

Het is erg leuk dat ondanks dat we nu in Melut onze basis hebben, we nog wel regelmatig door Malakal reizen, in het afgelopen jaar was Malakal ons “thuis”, maar ook nu kunnen we nog wel de ontwikkelingen met eigen ogen zien. We hebben het vaak gehad over het feit dat het hier lijkt alsof we een eeuw terug in de tijd gaan vergeleken bij Nederland. Maar ook zijn er ontwikkelingen… Een paar van deze ontwikkelingen hebben we eerder in onze blogs al gemeld; niet alle ontwikkelingen zijn positief!

Maar de ontwikkelingen die we afgelopen week zagen waren heel positief, we zagen zowaar dat de straten werden geveegd en het vuil werd verbrand. Nog niet zo heel lang geleden was de hele stad een grote vuilnisbelt. Je gooit je vuil immers gewoon van je af wanneer je het kwijt moet en de kinderen spelen er vervolgens middenin!

Nu zagen we echter een team wat het vuil opruimt en verbrand en de stad zag er zowaar “schoner” uit! We hopen ook dat ze nu training gaan geven aan de bevolking; ze vertellen dat het beter is om je vuil in daarvoor bestemde bakken of plaatsen te dumpen en niet zomaar overal neer te kwakken, omdat het een haard is voor ziektes.

Er zijn ook stenen goten gemaakt, wat erg positief is met het oog op het regenseizoen. En sommige oude delen van de stad (waar tukuls/hutjes stonden) waren met de grond gelijk gemaakt omdat er allemaal nieuwe “stenen/metalen” gebouwen worden geplaatst. We zijn benieuwd! We zagen overigens ook ergens een telefooncel laatst… nog niet uitgeprobeerd, maar dat is wel heel bizar. Alhoewel je mobiele telefoons overal treft, zelfs in de armste gezinnen!

Dan zijn er nog de grappige ontwikkelingen… verkeersborden die worden geplaatst op een plek waar mensen nog nooit een verkeerstest hebben gedaan! Het zijn de meest uiteen-lopende verkeersborden; een met verboden te toeteren (die staat vlak naast de moskee waar een oorverdovend geluid uitkomt op bepaalde tijdstippen in de week), maar ook een stopbord, of eenrichtingsverkeer… Of deze regels en borden alleen voor de NGOs gelden? Dat weten we niet…; maar we gaan er van uit dat het nog wel even duurt voordat de bevolking in de gaten heeft hoe het allemaal werkt!