We hebben de laatste tijd vaak over Compassion geschreven en over het werk wat ze doen omdat we een van onze sponsorkindjes (Belinda) hebben kunnen bezoeken.

Nu zeggen veel mensen: “Wat gaaf dat jullie dat doen! Wat gaaf dat jullie de mogelijkheid hebben!” En dat vinden wij ook! We zijn heel gezegend dat we dit kunnen en mogen doen. (De vader van Belinda zei nog: “Wat zijn jullie gezegende mensen en ik hoop dat jullie nog meer gezegend mogen worden zodat jullie nog meer kunnen uitdelen.”) -SLIK-… ja, dan weet je dat je wel degene bent die het MOET doen. Wij leven niet in armoede, dus hebben we de mogelijkheid om anderen uit armoede te redden. Het is heel makkelijk om je rijkdommen uit te geven aan allerlei (in onze ogen) ook belangrijke zaken, het is heel gemakkelijk om je levenspatroon aan te passen aan je inkomsten-patroon, tenminste… als dat inkomstenpatroon omhoog gaat, niet waar?

Maar als jullie zeggen: “Wat gaaf!” Dan willen wij ook iets zeggen:

“Is er iemand van jullie die dit leest die ook een kindje wil sponsoren?”

We kunnen jullie namelijk vertellen dat JULLIE ook zo’n kindje uit armoede kunnen redden! VANDAAG kunnen jullie een kindje redden van ziekte, honger of dood doordat het niet hoefde te zwerven op straat omdat het nog geen sponsor had. VANDAAG kunnen jullie een kindje hoop geven op een betere toekomst omdat het de mogelijkheid kreeg om naar school te gaan. VANDAAG kunnen jullie een kindje laten weten dat hij/zij er niet alleen voor staat omdat hij/zij Jezus mag leren kennen. VANDAAG kunnen jullie dat doen!

Ja, echt - we zijn serieus, we stellen jullie deze vraag niet voor niets: “Is er iemand van jullie die een kindje wil sponsoren?”

Er staan zoveel kinderen gewoon op dat ene wonder te wachten en dat wonder kun jij zijn! Gewoon doen. Ook jij kunt zeggen “ik sponsor een kind”! En wij kunnen je vertellen, het verandert niet alleen het leven van het sponsorkindje, het verandert ook jouw leven.

We weten dat het op dit moment prachtig weer is in Nederland, we weten dat er genoeg dingen te doen zijn die je er weer van weerhouden om zo’n formulier in te vullen of om een informatiepakketje van Compassion aan te vragen. Maar elke dag sterven er weer 16.000 kinderen en jij kunt er eentje redden (of misschien wel twee of drie) NU!

De harde waarheid: “Adem in, adem uit… Bijna elke keer dat jij uitademt blaast een kind in armoede zijn laatste adem uit…”

Dit zijn voor ons genoeg redenen om nog eens bij onszelf na te gaan of we ECHT niet meer kunnen doen om deze waardevolle levens te redden. En Compassion doet prachtwerk! We zijn op verschillende projecten geweest (in Ecuador en Kenia) en zijn daar levende getuigen van. Je geld komt terecht, daar waar het zijn moet; daarover hoef je je echt geen zorgen te maken.

Als je meer redenen wilt dan hierboven zijn opgeschreven, we kunnen je er zo honderd geven - mail ons dan en we vertellen je over onze ervaringen. Of kijk naar een van de filmpjes van Compassion die we hieronder neerzetten…

Maak van uitstel geen afstel en wees het wonder, vandaag nog…!

In ons eigen leven heeft God al zo vaak wonderen gedaan. Als jullie ons blog afstruinen zullen jullie er verschillende tegenkomen. Hij heeft oog voor Zijn kinderen. Daarom zijn wij zo betrokken bij Compassion. We hebben de mogelijkheid om Gods echte liefde in een wereld vol armoede en pijn te brengen, we hebben de mogelijkheid om kinderen van armoede te redden. Vandaag willen we jullie aanmoedigen om deel te worden van deze geweldige bediening. Jij bent misschien wel de enige persoon waardoor dat kindje gered kon worden…

Bovenstaand filmpje is in het engels, mocht je een filmpje met Nederlandse ondertiteling willen zien of een Nederlands ingesproken filmpje dan kun je ook deze link aanklikken.

Als je naar het buitenland gaat, ben je zelf niet de enige die de consequenties daarvan meedraagt. Hoe graag ik ook zou willen dat dat wel het geval was… Ouders, vrienden en familie leven mee. En omdat het op zo’n grote afstand is, is het gewoon moeilijker, je kunt immers niet even oog in oog vertellen wat er gaande is of een schouder bieden of een arm om iemand heen slaan. Daarbij komt dat het onbekend terrein is, niet wetende in wat voor situaties we terecht zullen komen. Foto’s zeggen meer dan woorden maar met eigen ogen zien wat er hier gebeurt zegt meer dan foto’s.

Toen we deze beslissing namen, de beslissing om naar het buitenland te gaan en mensen in nood te helpen, nu alweer meer dan drie jaar geleden, wisten we dat we in onze beslissing een hoop emoties en gedachten van anderen meenamen. We wisten dat het niet alleen iets met onze eigen emoties en gedachten zou doen. Deze beslissing zou met name ook een grote impact hebben op onze ouders, broers en zus.

Vandaag kreeg ik een mailtje van mijn ouders met als titel: “Naar bericht”. Ik kon het niet helpen, maar moest gelijk denken aan het overlijden van een tante en kreeg al een brok in m’n keel, maar gelukkig was dat niet het geval. Maar de brok in m’n keel bleef. Ik las dat een tante zich heel ongerust had gemaakt en gelijk aan mij had gedacht toen ze had gelezen dat er vijf vrouwen van een hulporganisatie beroofd en verkracht waren. Ze had geprobeerd m’n ouders te bereiken en toen dat niet lukte heeft ze een andere tante gebeld. Die heeft haar iets gerust gesteld, maar de echte geruststelling kreeg ze pas ’s avonds toen ze m’n ouders wel te pakken kreeg die gelijk het internet afzochten voor bevestiging. En ookal was het een geruststelling dat ik geen slachtoffer was geworden, het maakt het bericht niet minder erg. Toen ik de berichten over deze overval op internet las begreep ik de ongerustheid - de overvallers was het gelukt om een bewaakt compound in te komen en de jongeren allemaal in een kamer te leiden en te beroven en vervolgens vijf jonge meisje te verkrachten. Vreselijk. Zoals ik al zei: dit zet je aan het denken, dit bracht een brok in m’n keel.

We kunnen ons (gelukkig) niet voorstellen hoe het is om zelf in zo’n situatie terecht te komen. Wel kan ik me zo voorstellen dat Willem’s eerste reactie zou zijn ze te pakken en te laten lijden. Onze eerste aardse reactie. Toch willen we even reageren op de reacties die we lazen van diverse mensen die dan maar gelijk zeggen dat hulp in Afrika gestopt moet worden, want het zijn beesten daar. Hoe kunnen mensen deze uitspraken doen en op die manier generaliseren??!! Het is gewoon niet waar. We weten wel dat de meesten mensen die onze website lezen, niet zo denken, maar we willen het toch even gezegd hebben…

Oh, ja… je hebt ze er tussenzitten, absoluut - mensen waar ik weinig menselijkheid meer in kan vinden, maar die heb je in Nederland ook, een paar daarvan heb ik persoonlijk ontmoet. Dat betekent niet dat gelijk heel Afrika maar niet meer geholpen moet worden en zo is. Ik ken hele lieve Afrikaanse collega’s, waarvan ik weet dat ze hun leven voor mij zouden wagen als er ook maar iets in het compound zou gebeuren. Ik kan met eigen ogen hier zien dat deze mensen te leiden hebben onder de omstandigheden van sloppenwijken die nog niet uit de greep van armoede komen, onder de stijgende voedselprijzen, onder de grote werkeloosheid, onder ziektes, onder ruziende leiders. Deze mensen hebben hulp nodig, die kun je niet over een kam blijven scheren. Ook niet na deze vreselijke gebeurtenis! Een verkrachting is vreselijk en NOOIT goed te keuren en moet bestraft worden. Maar we willen ook even de andere kant laten zien - dat er hier in Afrika gestolen wordt omdat je je eigen kinderen al dagen niet hebt kunnen voeden is misschien niet goed te keuren, maar ergens wel begrijpelijk. De oorzaak voor het probleem dat mensen aan de drank raken of lijm snuiven en daardoor vreselijke dingen doen is niet zo heel ver te zoeken. Tuurlijk zijn de gevaren hier groter dan in Nederland, maar zijn alle Afrikanen daardoor gelijk slechter? Nee en juist omdat ze hier in moeilijkere omstandigheden leven, juist DAAROM hebben deze mensen heel hard hulp nodig en moeten wij niet alleen maar in onze veilige haventjes blijven en de “wereld daar” er maar slechter op laten worden. Jij kunt de keus maken om een kind te sponsoren waardoor het zich kan ontwikkelen, om geld te geven, om te bidden voor situaties als deze in deze landen of door jezelf actief in te zetten op wat voor manier dan ook.

Ik kan je wel vertellen dat ik hier heel veel heb geleerd. Ik heb nog nooit een cultuur gezien waarin mensen zoveel voor elkaar over hebben. De familiebanden zo enorm warm zijn en men ook heel veel bewondering heeft voor mensen van buitenaf die hulp komen verlenen. Je moet deze mensen alleen beter leren kennen en niet alleen afgaan op zulk soort nieuwsberichten. Lieve mensen, zulke berichten doen veel pijn, maar laten we niet alleen kijken naar wat er allemaal fout kan gaan, laten we kijken hoe we samen kunnen werken aan een betere toekomst en start bij jezelf - als je zulke gedachten kunt hebben, dat alle Afrikanen dan maar beesten zijn en dat we alle hulp moeten stoppen, dan zit er ook iets goed fout in jouw hart!

Bij het overdenken en lezen van dit alles, werd me ook weer emotioneel en diep duidelijk dat wij deze keuze dan wel hebben gemaakt en de volle honderd procent zekerheid hebben dat het goed is hier te zijn, omdat God ons hier heeft geleid. Maar dat we onze ouders onbewust ook mee nemen in onze keuzes en of ze het nu goed of fijn vonden of niet (ze vonden het echt niet prettig dat we zo ver weg gingen, naar oorden waar zoveel ellende en armoede is). Maar ze houden van ons en ze moesten wel achter ons gaan staan en ons steunen, ook omdat ze weten dat we anderen er mee helpen en het een roeping is van God. Helaas betekent dat ook dat ze met hun ouderlijke zorg door veel moeilijke momenten gaan, meerdere malen ongerust zijn geweest als Soedan of Kenia weer in het nieuws was. Dat ze met de onrusten in Kenia soms een paar nachten niet konden slapen.

Wat ben ik dan blij dat ze God kennen en dat Hij ook rust kan geven en vrede en verbondenheid. Door gebed wisten wij ons allen verbonden, ook in de moeilijkere tijden…

Medair heeft een fantastisch jaarverslag gemaakt met behulp van verhalen uit het veld! Wijzelf denken dat dit het mooiste jaarverslag is wat we ooit van Medair gezien hebben, we herkennen zoveel van wat we doen, maar ook van wat Medair uitdraagt! De zes waarden van Medair worden ook nog eens prachtig uitgelegd; inderdaad door actie! We willen jullie aanraden dat als jullie wat meer van Medair willen weten en ook een kijkje willen nemen in de andere landen waar ze zich bevinden, dit jaarverslag hier te downloaden!

Veel leesplezier!

Toen we anderhalf jaar geleden voor Medair Zuid Soedan begonnen, werd mij gevraagd om de IT processen te stroomlijnen, de kosten hiervoor te verminderen en goede processen op te zetten voor onze ict hard- en software. Buiten deze leuke uitdaging, was er nog een ander punt wat meer tijd zou vergen; het verbeteren van onze logistieke processen en het implementeren van een warehouse management systeem. Het eerste jaar verliep alleen niet helemaal zoals destijds gepland en ik eindigde als Malakal Base Manager en NFI project manager, twee functies die me heel veel tijd hebben gekost maar die ik ook met veel plezier heb gedaan, bovendien heb ik er nog veel van geleerd ook.
 
De IT processen kon ik tussendoor wel stroomlijnen maar voor het opzetten van een logistiek systeem was naast al die andere werkzaamheden echt geen tijd. Dit tweede jaar is daar een einde aan gekomen, want na gesprekken te hebben gevoerd met de landen directeur is duidelijk geworden dat dit eigenlijk toch wel een full-time baan is en er een grote behoefte is aan een goed werkbaar systeem. Logistiek is iets waar iedereen mee te maken heeft en in Medair’s geval zelfs van levensbelang is.
 
In deze blog wil ik graag iets meer uitleg geven over hetgeen ik de afgelopen maanden gedaan heb. De ervaring van het afgelopen jaar heeft me geleerd welke processen er binnen ons logistieke netwerk spelen. Het begint met het invullen van een aanvraagformulier wat ik afgelopen jaar al heb omgezet naar een digitaal formaat in plaats van het oude papieren systeem wat het invullen een stuk eenvoudiger heeft gemaakt en het verwerkingsproces heeft versneld. De project manager vult hierop in hetgeen nodig is voor het programma en vervolgens wordt het formulier naar Nairobi gestuurd. Vanuit hier wordt eerst prijsinformatie opgevraagd bij 3 verschillende bronnen en de beste prijs wordt teruggekoppeld naar de project manager ter goedkeuring. Na goedkeuring wordt het formulier ondertekend, gescand en opgestuurd en wordt de order in gang gezet. Nairobi zal de producten aanschaffen en vandaaruit zullen de goederen veelal naar Loki worden gebracht met vrachtvervoer. Vandaaruit zal het in de meeste gevallen met een klein charter vliegtuig (meestal MAF) naar Malakal worden gevlogen van waaruit het per boot naar de bestemming zal worden gevaren. Om je een klein beeld te geven over de hoeveelheid orders die plaatsvinden, we zitten nu begin Juli al over de 500 orders waarvan ze nagenoeg allemaal verschillende locaties passeren. Sommige orders kunnen compleet worden verstuurd, anderen zullen in delen plaatsvinden. Sommige artikelen blijven in een bepaald warehouse voor een langere periode (stock) en andere orders worden asap doorgevoerd naar de bestemming en zal dus als transit order doorgaan. Sommige orders hebben een houdbaarheidsdatum (denk aan medicijnen) waar goed op moet worden gelet terwijl andere orders rustig een jaar opgeslagen kunnen worden.
 
Hoewel we nooit een compleet systeem hebben gehad werd bovenstaande in de meeste gevallen succesvol uitgevoerd alleen was het een hoop werk; inventarisaties die regelmatig plaatsvonden, het invullen van papier pakbonnen en niet weten waar precies je orders zijn.

Dit jaar ben ik op zoek gegaan naar een systeem dat Medair hierbij kan helpen, wat de warehouse managers hulp biedt en wat past binnen de processen zoals Medair deze uitvoert. Dit fantastische systeem is genaamd MSupply.

Met dit syteem kunnen we makkelijk nagaan waar onze items zijn, voor welk programma en sector het is en aan welke donor dit gerelateerd is. Ook geeft het ons inzicht in de hoeveelheid en data waarop we artikelen gebruiken en natuurlijk de houdsbaarheiddatum, de grootte van het pakket, de kwantiteit, het gewicht en andere details. Nadat we alle items (ik schat zeker wel zo’n 4 a 5 duizend) hebben aangemaakt hebben we gelijk beschikking over een soort van catalogus van waaruit we makkelijk bestellingen kunnen verichten en praten over hetzelfde product.
 
De afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest met het testen en configureren van dit systeem. MSupply heeft ook het een en ander in het systeem willen aanpassen voor ons zodat het helemaal is zoals wij het willen hebben. Daarbij heb ik natuurlijk veel gesprekken gehad met de logistiek medewerkers, warehouse managers, base managers en project managers om zoveel mogelijk input te krijgen. De afgelopen maanden heb ik een set procedures en flowcharts gemaakt zodat het voor iedereen duidelijk is. Drie weken geleden zijn we met dit systeem ‘live’ gegaan in Nairobi en blij dat ik ben, want het loopt fantastisch. De logistieke afdeling is erg enthousiast en doet een fantastische job.

Vandaag zullen we naar Loki vertrekken om hier het systeem te implementeren. We gaan er een lange rotatie van maken want ik wil graag alle locaties af waar Medair een pakhuis heeft staan om daarna heerlijk lekker te gaan genieten met mijn lovely wife van een R&R..

Dit zijn Belinda en ik op ‘t springkussen. Willem kon helaas alleen maar achteraf van de foto’s genieten (waarvan hij jullie ook zeker aanraadt ze hier te bekijken), want hij was te druk met M-supply, waar jullie straks ook meer over kunnen lezen in ons volgende blog. We sponsoren Belinda nu iets meer dan een half jaar en hadden een maandje geleden al het voorrecht om haar te mogen ontmoeten terwijl wij R&R hadden in Nairobi. Vandaag mocht ik haar weer zien en konden Belinda (en ik trouwens ook) genieten van het kind mogen zijn.

Kind zijn in Kibera - de grootste sloppenwijk van Afrika - is niet makkelijk. De weg van school naar huis is vol gevaren en thuis is er vaak gelijk weer werk aan de winkel. Belinda’s vader probeert geld te verdienen door uurwerken/horloges te repareren. Vaak verdient hij daar maar een paar shilling mee en hij is natuurlijk afhankelijk van de hoeveelheid klanten die hij kan krijgen. Soms komt hij thuis met eten, een andere dag moet de familie het zonder eten doen. Terwijl haar moeder probeert mais en pinda’s te verkopen op de markt, helpt Belinda in het huishouden, sprokkelt ze hout of past ze op haar kleinere broertjes en zusjes.

De projectleiders laten me weten dat er een stijging is van kinderarbeid en kindermisbruik en het aantal straatkinderen is ook toegenomen. Er zijn nog heel veel kinderen niet gesponsord. De hoop van een van de teamleden is dan ook dat ik de zegeningen die ik tijdens het bezoek mag ontvangen mag delen met anderen thuis. En dat wil ik proberen te doen. Ik wil jullie duidelijk maken wat een voorrecht het is als jij zo’n sponsor mag zijn. Wat een voorrecht het is als een kind blij opspringt omdat ze weer een briefje van jou heeft ontvangen, al is het maar een kattebelletje. Deze kinderen kijken rijkhalzend uit naar een zorgende hand, iemand die om ze geeft. Als je straks de foto’s gaat bekijken zul je zeggen: Maar Belinda ziet er ontzettend gelukkig uit!

“PRECIES!”

Zeg ik dan. Zij is al een aantal jaren opgenomen in een Compassion project. En er is veel veranderd sinds Compassion haar opnam in hun sponsorprogramma en niet alleen voor Belinda - maar voor het hele gezin! Belinda kan regelmatig naar school, haalt goede cijfers en heeft iedere zaterdag extra lessen in het Compassion programma. Belinda wil dokter worden. Wij zijn blij dat we haar daarin mogen stimuleren en opbouwen. Haar vader heeft ook gesprekken met de projectleiders die hem proberen te stimuleren in zijn beroep. Hij maakt nu horloges omdat hij geen timmerman meer kon zijn omdat de aanschaf van hout te duur was. Ze kijken naar mogelijkheden zodat hij misschien zijn werk weer kan oppakken.

Belinda ziet er op deze foto’s weer zo gelukkig uit omdat ze hoop heeft. Ze kijkt hoopvol uit naar de toekomst, zij mag als een van de weinige kinderen in Kibera naar school en mag zo uitkijken naar de toekomst. Haar droom om dokter te worden geeft haar energie om zich volop in te zetten voor school en we zijn blij en dankbaar voor de goede cijfers die ze haalt. Toen ze minder verlegen werd (de laatste keer toen we haar voor het eerst onmoeten was ze ontzettend verlegen) merkte ik dat haar engels ook veel beter was dan ik dacht! Ik had Engelse flash cards (systeemkaartjes met het alfabet en woorden er op met tekeningen er bij) voor haar meegebracht, zodat we haar engels konden oefenen… nou dat was een foutje, want dat was ver beneden haar niveau, toch vond ze het prachtig en was ze erg enthousiast om meer en meer woorden te leren en ze beloofde me dat ze met die flash cards haar broertjes en zusjes ook engels ging leren. Ik zag ook gelijk dat ze thuis hard werkt, iedere keer als er een tas openstond of we naar een ander plekje liepen, was zij de eerste die de tassen al weer had dichtgerist en meedroeg.

Eerst gingen we naar een soort van kleine dierentuin, dat was al leuk, maar daar kwam ze nog niet echt los. Toen besloten we om nog even naar een speeltuin te gaan, hier waren springkussens. Eerst durfde Belinda er niet op, ze had dit immers nog nooit gezien of gedaan. Maar toen ik een paar keer had lopen springen en daarbij erg moest lachten, deed ze ook haar schoenen uit en pakte ze m’n uitgestoken hand. Al snel kregen we allebei de slappe lach na een half uur moesten we echt even uitrusten op het gras. Maar vijf minuten later wilde ze alweer lekker springen… Ook de Compassion medewerkers - die altijd meegaan tijdens zo’n bezoek, vanwege de veiligheid van het sponsorkindje - deden gezellig mee en bleven soms op een afstandje meegenieten van de vreugde die wij hadden. we hebben zo een onvergetelijke middag gehad!

Als je naar deze foto’s kijkt, willen we graag dat je je indenkt dat jij ook een kindje uit de armoede van Kibera (of welke sloppenwijk of armoede waar ook ter wereld) kunt halen! Als je het geluk in Belinda’s ogen ziet, weet dan dat er nog meer kinderen op dat geluk wachten en dat jij dat verschil kunt maken; samen met Compassion. Compassion bevrijd kinderen van armoede in Jezus naam. Wat zijn wij blij dat Belinda een kans heeft om uit de greep van armoede te komen, dat ze een kans heeft om haar droom om dokter te worden achterna mag gaan en dat wij de blijdschap in haar hart mogen zien die Jezus in ons legt! Een blijdschap waar wij zelf intens gelukkig van worden. Kijk nu op de site van Compassion!

Wij kennen het niet en hebben het nooit gekend. Honger… O, ja, we hebben wel eens trek gehad wanneer we voor de zoveelste keer dezelfde stew met rijst of pasta kregen voorgeschoteld in Soedan. Trek in iets anders… maar honger? Nee, nog nooit! We krijgen zelfs lekkere sausjes opgestuurd vanuit Nederland om de maaltijden iets meer gevarieerd en kleurrijker te maken.

In landen als Haiti, Bangladesh en Burkina Faso gaat 75% van het inkomen van de armen naar eten, in vergelijking met 15% in de Westerse landen. Kun je het je voorstellen? In de Westerse landen hebben we nog veel luxere maaltijden ook, gaan mensen regelmatig uit eten en dan nog is het maar ongeveer 15% van het inkomen wat wordt besteed. Gemiddeld. Neem Burkina Faso, rijst is binnen een jaar tijd 40 procent duurder geworden, kookolie kost 67 procent meer. De prijs van de melk is het meest gestegen, namelijk met 129 procent*.

Vele kinderen en hun families roepen om hulp omdat ze niet weten wanneer en waar hun volgende maaltijd vandaan zal komen, vaders komen later thuis zodat hun kinderen al op bed liggen en ze hen niet onder ogen hoeven te komen zonder eten. Een vader had twee vissen gevangen, maar moest nog schulden afbetalen dus hij verkocht zijn vissen op de markt, na z’n schuld afbetaald te hebben hield hij nog maar een klein deel van het geld over, 1/4e van wat hij moet betalen voor een zak met meel. Hoe moet hij nu z’n kinderen voeden vanavond?

Wij hebben hier veel te veel terwijl op andere plaatsen mensen met honger naar bed gaan. Voor 25 euro geven we een kind drie maanden te eten. Voor 50 euro (en dat is voor Nederlandse begrippen vaak nog weinig geld) gaan wij met z’n tweetjes een avondje uit eten. Kunnen wij die etentjes misschien gewoon wat vaker laten staan? Als we gewend zijn het drie keer per jaar te doen, zouden we dit dan kunnen beperken tot 1 keer per jaar? En vervolgens die 100 euro weggeven aan het “Global Food Crisis Fund“?

Naast dat wij gisteren een dag gevast hebben (naar aanleiding van een oproep van Compassion) om te bidden en te vasten voor hen die honger hebben, willen we echt verschil gaan uitmaken door bepaalde dingen gewoon anders te doen!

Ik las een blog van een moeder, haar naam is Lisa, ze heeft ook meegedaan aan de vastendag. Ze heeft dit eigenlijk voor moeders geschreven, maar het raakte mij ook. Wij willen een deel van wat zij schreef (vertaald) met jullie delen omdat het ons raakte.

Ik heb gevast - voelde wat kleine ongemakken - maar als een moeder, is een dag zonder voedsel een druppel in een emmer van opofferingen die ik heb gemaakt nadat m’n kind was geboren. Jullie moeders zullen dat wel begrijpen.

We hebben onze slaap opgeofferd, onze vrije tijd, onze carriere, onze “lijn”, onze vrijheid om onze eigen tv-programma’s te kijken. Een dag zonder voedsel - geen probleem. Een moeder zijn, dat is een opoffering.

Nu zal ik je vertellen wat me heel erg raakt - en ik spreek weer als een moeder.

Vraag me om mijn kind ’s ochtends wakker te maken en haar te vertellen dat ze vandaag niets te eten zal krijgen. Vraag me om haar ’s avonds huilend in bed te stoppen omdat ze zo’n honger heeft. Als ze naar me kijkt, vol vertrouwen en liefde - weet ik dat ze van mij afhankelijk is in alles - vraag me haar te vertellen dat er morgen ook niets te eten is. Vraag me nu haar dit dagelijks te vertellen, totdat haar ribben uitsteken, haar maag is opgezet en ze bijna niet meer kan lopen.

Als een moeder wil ik mijn kind alles geven - het beste van alles. Vertel me dat ik haar niets kan geven - niet eens het eten dat haar in leven houdt. In een moment, heeft datgene wat eerst een gewone activiteit was, ineens een indrukwekkende betekenis.

Elke dag gaan er zestienduizend kinderen dood aan hongergerelateerde ziektes. Elke dag - 16.000!

Ik huil om deze kinderen - maar ik huil dubbel voor hun moeders. Ik kan me hun pijn niet voorstellen.

Hoe makkelijk is het voor de rest van ons. Wij hoeven niet in deze realiteit te leven. We zien het vaak niet eens gebeuren. In feite kunnen we ons zelfs in ons dagelijks leven voordoen alsof het helemaal niet gebeurd. En ik geloof dat dat laatste niet alleen triest is, maar ook harteloos wreed. Deze moeders hebben onze hulp nodig, en als wij ze dat kunnen bieden, moeten we dat doen.

Dus ik vraag jullie moeders nu vandaag, om diep te gaan in datgene wat je kunt doen!

—————————–

Dit is niet de volledige blog, maar dit gedeelte uit haar blog bracht mij tot tranen en we beseften ons dat we ook meer willen doen. Dat God ons mag helpen om deze mogelijkheid te gebruiken om eenvoudiger te leven, zodat anderen eenvoudigweg kunnen leven! Dat het niet bij die ene dag vasten en bidden blijft, maar dat je ook in je dagelijks leven zoveel kunt doen om bewuster bezig te zijn.

Een paar ideeen:

• Probeer bij iedere maaltijd te bidden voor diegenen die honger hebben. Dank God voor wat Hij jou heeft gegeven, en erken dat er velen zijn die niet zo’n maaltijd krijgen, of niet genoeg om hen te vullen. Vraag God hen te omringen met Zijn liefde.
• Gebruik geen zinnen meer in je vocabulaire die gewoonweg niet waar zijn. Je komt thuis na een lange werkdag en zegt: “Ik heb honger!” Dit is typisch iets wat ik regelmatig zeg wanneer ik echt honger heb. Maar het is gewoon niet waar — duidelijk, niet eens dichtbij de waarheid. En het toont geen respect voor diegenen die echt weten wat honger en verhongeren is.
• Nog een zin waar we echt van af moeten: “Er is niets te eten in dit huis!” ik denk dat we hier allemaal wel schuldig aan zijn. Als we vinden dat er niks in de koelkast en kasten ligt wat we op dat moment lekker vinden. Ik denk dat ik nog nooit in een huis gewoond heb, waar ECHT niets te eten was!
• Praat er over met vrienden en familie en bid er voor. Deze voedselcrisis mag niet vergeten worden!
• Eet eens een weekje alleen water en brood, of ga een keertje niet uit eten terwijl je dat wel wou doen en geef het geld wat je bespaart aan het Global Food Crises Fund

Zomaar een paar ideeen. Wij weten zeker dat dit verschil uit zal maken, al is het maar voor dat ene gezin!

*bron: gebedsbrief juli Compassion

Allerliefste (en dan richt ik mijzelf tot Willem),

Bij deze wil ik je even publiekelijk van harte feliciteren! GEFELICITEERD! Je bent mijn allerliefste en ik ben blij dat ik ALWEER zo’n mooi jaar van jouw leven samen met jou mocht delen! Ik bid je Gods zegen toe in je nieuwe levensjaar en ben er van overtuigd dat we samen weer veel liefde, mooie momenten, maar ook uitdagingen tegemoet gaan! En daarbij mogen we ons vasthouden aan een drievoudig koord die als een rode draad door ons leven loopt!

Ik hou van je liefste en hoop dat je - zij het helaas nog steeds zonder mij - toch een hele fijne verjaardag zult hebben! Geniet van alle mooie momenten. En “count your blessings” zoals Evelyn vanochtend ook voor je gebeden heeft. Heerlijk dat ik al die blessings van zo dichtbij mee mocht maken in het afgelopen jaar! Kanjer! En om met het kaartje, wat we voordat we naar Soedan vertrokken van onze vrienden kregen, te spreken voor je nieuwe levensjaar:

Trust in His timing
Rely on His promises
Wait for His answers
Believe in His miracles
Rejoice in His goodness
Relax in His presence

Come near to God and He will come near to you. James 4-8

Update op onderstaand verhaal: er bleken maandag en vandaag ook nog problemen te zijn, dit keer met de vluchten van Lokichoggio naar Nairobi, helaas gaat Wendy het dus niet redden om vandaag in een keer door te vliegen naar Nairobi. Ze zal vandaag naar Juba vliegen en dan morgen - DV - naar Nairobi! Waar ze de verjaardag van Willem zeker nog eens samen met hem dunnetjes over zal doen!