Afgelopen week was ik in de in juli geopende Medair TB clinic in Melut. Het was bijzonder om daar te zijn. Ik had me er goed op voorbereid, want het zien van TB patienten is geen pretje; de intern verpleegde patienten zijn vaak heel erg ziek. En ja - toen ik daar eenmaal was, vond ik dat inderdaad moeilijk. Toch viel het bezoek me heel erg mee en werd ik er juist erg blij van. De liefde waarmee patienten verzorgd worden en het feit dat hun familie op elk moment hen kan bezoeken (eerst werden ze naar Yirol gevlogen, een enorm eind hier vandaan omdat elders geen behandeling mogelijk was), en ook de zorg voor elkaar - het is heel bijzonder! Ik heb hele zieke patienten gezien en helaas is deze week ook een van de patienten overleden, maar ik heb daar ook hoop en liefde gezien. Zo ook het meisje op de foto - ze is erg ziek, haar rug is vergroeid en ze heeft een grote open wond op haar been. Toch is ze vol hoop en zo dankbaar dat ze door Medair behandeld kan worden.

Een van mijn Keniaanse collega’s zei het volgende: Ik weet niet waar ik moet beginnen als ik je over de ervaringen moet vertellen die ik afgelopen maanden tijdens dit programma heb meegemaakt. Het was een ware vreugde om de deuren van de kliniek te zien openen voor de toelating van de eerste patienten. Geen verwijzigen meer naar Yirol, hun familie die hen zo vaak kan zien als ze willen…! De interactie met deze patienten op dagelijke basis en te zien hoe sommmige hele zwakke mensen proberen te lachen en te lopen - dit maakt me te voelen dat dit is waarom God me heeft gestuurd - om het geduld en medeleven te hebben voor deze patienten.

Ik wou altijd dat ik ze sneller kon genezen, maar zoals je weet duurt het aardig lang voor hen om weer sterk te worden, je hebt geduld nodig, toewijding en een verdraagzaam hart. Maar de gehele staf in de kliniek houdt van hun werk, zijn vriendelijk naar de patienten. Hun vriendelijkheid zorgt ervoor dat de patienten zich waardevol voelen en dit laat ook de Medair waarden zien - Hope and Compassion (Hoop en mededogen). Ik hoop dat de provincie van deze kliniek mag profiteren en dat vele patienten behandeld zullen worden en zullen genezen, zodat ze weer hun leven kunnen oppakken en God kunnen prijzen!

Toen onlangs een van mijn patienten overleed, was ik zo geraakt. Haar enige kind (en de enige die voor haar zorgde) blijft alleen achter, met niemand om op te steunen. Ze heeft een klein kind en geen broer, zus, vader of man, alleen met haar kindje en niemand om voor haar te zorgen, behalve wat verre familieleden. Toen ze huilde, huilde ik met haar mee, maar daardoor werd ik ook weer snel herinnert aan het feit dat we een levende God hebben en dat Hij meer is dan ook maar iets anders in deze wereld. Dit gaf mij de moed om haar te steunen en te bemoedigen totdat haar familieleden kwamen.

Ik vond dit heel mooi, kenmerkend van hoe we bij Medair werken - oog hebben voor het individu en de mensen om ons heen iets van Gods liefde te mogen laten zien. Naast de patient die helaas is overleden zien we ook veel succesverhalen. Zo was er een jongetje waarvan zijn rug zo enorm vergroeid was door de tuberculosis - dat we dachten dat hij z’n hele leven krom zou moeten blijven lopen. Echter toen hij het programma had afgerond en ik hem een paar weken later weer terug zat herkende ik hem niet terug - daar stond een zelfverzekerde jongen met een (bijna) rechte rug het leven met een glimlach aan te kijken!

Ik heb met patienten gesproken en hen geinterviewd. Het is niet voor niets dat er een goeie sfeer hangt in het ziekenhuis. Alle patienten zijn zo blij dat Medair haar deuren heeft geopend. Een paar van hun uitspraken zijn als volgt:

• “Ik zal in m’n hele leven niet vergeten wat Medair voor me heeft gedaan - ik ben weer normaal geworden!”
• “Ik heb veel geleerd van Medair, vooral ook over hygiene en hoe we er voor kunnen zorgen dat als iemand deze ziekte heeft, deze niet wordt overgedragen. Als ik terug ga naar m’n familie dan wil ik een voorbeeld voor ze zijn.”
• “Als ik ook maar iemand zie die dezelfde symptomen heeft als ik of andere symptomen die op TB kunnen duiden, dan stuur ik ze onmiddelijk naar Medair.”
  
  

Tsja - soms denk je vooruit, soms helemaal niet. Ik ben erg gek op de kat in Melut (mis Mickey en Minny stiekum af en toe nog steeds een beetje), ze is zo’n lief knuffeldiertje en ontzettend schoon op zichzelf. Helemaal toen ze zwanger was, vroeg ze heel veel om aandacht. Vaak kwam ze ’s avonds onze kamer even op, soms bleef ze er zelfs de hele nacht liggen en ik trotseerde er vaak graag een paar muggen voor om even met haar te knuffelen. Dit keer deed ik dat maar heel kort - er waren gewoon teveel muggen. Maar een half uurtje later hoor ik ineens allemaal gepiep; het eerste kitten is geboren… in onze kamer! Die avond volgen er nog vier. Vijf kittens is veel, erg veel voor Lucy om voor te zorgen. Op het moment zijn er ook niet zoveel ratten, dus we hopen dat het haar gaat lukken om voor deze kittens te zorgen.

Een aantal collega’s zeiden al dat we in ieder geval twee van die kleintjes moesten doden om de anderen meer kans op overleven te geven. Sorry - maar dat kan ik dus echt niet! Bovendien is moeder Lucy erg beschermend richting haar kittens. En wij vinden dat de natuur daarin maar haar werk moet doen. Af en toe voeren we haar een beetje bij als er eten is overgebleven.

Maar vooruit denken dit keer deed ik dus niet echt, want wij zitten nog maar anderhalve week in die kamer en dan gaat Elijah, een Soedanees weer in die kamer. Op de avond dat de kittens geboren werden zei Willem me dus ook doodleuk dat ik hem dat wel even moest gaan vertellen. Tot mijn verbazing reageerde hij er enorm goed op - hij vond het wel schattig! En dat voor een Soedanees, die het helemaal niet zo op huisdieren hebben… Maar zeg nou zelf; als je deze kleintjes ziet - dat is toch ook gewoon heel lief?

Mike Romeo Twelve for Mike Romeo Six - do you copy?
Mike Romeo Twelve for Mike Romeo Six - do you copy?
Mike Romeo Six here - go ahead…
We are stuck on the Nile and our boat engine is not working anymore.

Dat was de boodschap die Jorg, mijn collega - op zijn radio binnen kreeg. Terwijl hij het kantoor kwam binnenlopen, was ik druk bezig met leegwerken van mijn mailbox, er kwamen echter te veel problemen binnen waardoor me dat niet goed lukte. Ook had ik op datzelfde moment last van een hooikoortsaanval wat het werken niet echt makkelijker maakte.

“Willem, heb je tijd om met mij naar deze boot toe te varen en te kijken of we het probleem kunnen verhelpen en in ieder geval onze collega’s weer veilig in Melut te brengen?” Hier zat ik dus niet echt op te wachten, maar aangezien ik de enige was die een officiele training heeft gehad en een boot mag besturen (op onze bootbestuurders na dan, maar goed, die zat op de boot die was gestrand), kon ik natuurlijk geen nee zeggen. Na twintig minuten varen, vonden we onze collega’s aan de oever, samen met vijftien andere mensen uit die Payam (= dorpje) waar het team een assessment heeft gedaan om te kijken of ze hier een capacity building (training) programma op kunnen zetten.

Na een uur aan de boot gesleuteld en gewerkt te hebben, waren we klaar om weer terug te gaan naar Melut. Ik wou even snel mijn handen afspoelen in het water omdat ze vies waren - helaas vergat ik even dat je dat bij een rivier in Nederland rustig kan doen, maar dat je dat bij de rivier de Nijl beter kunt laten - want mijn handen waren nog geen twee seconden in het water of “iets” zag mijn vinger voor een lekkernij aan en ik had vervolgens twee afdrukken van tandjes die mijn vinger hadden opengehaald…

Mamma Betty begon op haar Keniaanse (en jarenlange ervaring in het veld-)manier te roepen dat ik zulke dingen NOOIT meer moet doen en dat als we terug zouden zijn ze het gelijk wou desinfecteren. Eenmaal terug in de compound, waar Mamma Betty inmiddels de EHBO-kit er bij had gepakt - komt Wendy me begroeten en ziet gelijk dat er iets aan de hand is. Ik zeg dat ik gebeten ben en vervolgens stelt mijn lieve vrouw me gerust met de woorden: “Misschien was het wel een dodelijke gifslang?”

Mmmmm….

Uiteraard hebben we het gelijk in gebed gebracht en is het nu een dag later en ik leef gelukkig nog! Wel heb ik naast m’n hooikoorts een infectie aan m’n oog opgelopen maar gelukkig ben ik daarbij in de “medische omgeving Melut - waar Medair een gezondheidscentrum heeft” op de juiste plek voor een goede behandeling!

Elke dag loopt anders dan gepland - zelfs ons weekend; al hebben we vandaag wel weer een fantastische preek mogen beluisteren en gaan we zo weer onze geplande 24 kijken (spannende serie!).

Ondertussen gaat het ook voorspoedig met de implementatie van MSupply en wordt verwacht dat medio/eind deze week de inventarisatie kan worden afgerond en dan echt met het werken met het systeem gestart kan worden. Een kroon op het werk… Op naar de volgende reddingsoperaties!

Het is even stil geweest van onze kant; allereerst komt dat omdat we willen dat de actie voor Mary een groot succes wordt en we hebben dus haar verhaal zo lang mogelijk bovenaan laten staan (dank aan iedereen die al een bestelling heeft geplaatst) en daarnaast zijn we allebei gewoon megadruk geweest; maar nu is het dus weer hoog tijd voor een update!

Eerst zijn we drie weken in Malakal geweest (waar Willem MSupply succesvol heeft gemigreerd), Wendy een paar keer bij het arbeidsbureau is geweest en bepaalde zaken heeft afgerond op het gebied van personeelszaken en trainingen heeft gegeven aan Sudanese medewerkers. Op de foto zie je ons tijdens een relaxt avondje scrabbelen op onze slaapkamer…

Inmiddels zitten we alweer in Melut en voelt het goed om weer in het veld te zijn. Om verschillende redenen…

De eerste reden is misschien wel om weer ten volle te beseffen hoe gezegend wij zijn! Wij werden gisteren gewoon echt een beetje sjaggarijnig van de hoeveelheid muggen die hier zijn. Na het eten liep Wendy naar buiten en ze kon het niet laten de schattige Lucy die hoogzwanger is (onze compound-kat) even te aaien. Toen ze gehurkt zat dacht ze al dat iets niet helemaal goed zat en toen ze een paar minuten later op haar kamer aankwam wist ze waarom…. haar billen en benen waren een grote krentenbol; ja sorry - we weten even niet hoe we het anders tot uitdrukking moeten brengen. Werkelijk waar in vijf minuten tijd had Wendy wel zo’n 34 muggebulten opgelopen. Ook Willem had het even helemaal gehad… nog steeds last van z’n hooikoorts, jeuk aan z’n armen (na helemaal verbrand te zijn op de boot - dom onze eigen fout, we wilden graag een Soedanese kleur aannemen, maar onze huid is dat natuurlijk niet gewend en tsja… vergeten in te smeren!) en gewoon moe. Dus hij duikt snel z’n bed in (en denkt zo de muggen die Wendy hebben geprikt te ontlopen), maar zelfs in zijn klamboe hebben drie muggen hem achtervolgd. Aaaarggghhh… kun je dan soms even denken!

Maar toen we vanochtend heerlijk uitgerust in onze klamboe wakker werden - de drie muggen inmiddels een zachte dood gestorven - bekeken we de dingen ineens vanuit een heel ander perspectief! Toen we beseften dat anderen vaak niet zo gelukkig af zijn als wij - wij kunnen immers “beslissen dat we voor donker onder onze klamboe liggen” - voelden we ons opeens een stuk meer gezegend. Jaarlijks sterven er nog steeds meer dan 1 miljoen mensen in Afrika door malaria. Wat betekent dat er tijdens onze comfortabele nacht onder onze klamboe meer dan 1300 mensen stierven aan malaria. 1300! Wij hebben naast onze klamboes ook medicatie ter voorkoming van malaria en ook als we malaria krijgen dan is er nog een goede behandeling nodig. Helaas hebben vele mensen in Afrika niet het geld en de middelen voor zo’n behandeling… Dat besef was voor ons genoeg stimulans om weer gauw ons bed uit te komen en weer vol energie voor Medair aan de slag te gaan!

Gisteravond kwamen we Thurbil nog tegen, onze Soedanese NFI (non food items) Officer. Hij kwam terug van een NFI distributie. Dit betekent dat heel veel families in Maban, naast de benodigde huishoudelijke materialen voorzien zijn van klamboes. Geweldig! Wat is het toch een voorrecht om indirect mee te werken aan het redden van levens!

De tweede reden dat we weer zo happy zijn om terug in het veld te zijn is dat we weer directer contact hebben met onze Soedanese collega’s, maar ook met onze internationale en Keniaanse collega’s in het veld. Het is fijn dat je moeilijke momenten van een dag lang zware regenval en daardoor je weg te moeten banen door centimeters diepe modder, met collega’s die hetzelfde meemaken kunt delen. Ook is het goed weer directer te mogen zien waar onze hulp en inspanningen voor nodig zijn. We zien Soedanezen die gewoon even een bemoedigend woord nodig hebben, we zien collega’s die het op prijs stellen dat je even de tijd voor ze neemt, tijdens het leiden van een ochtenddevotions met onze collega’s mochten we Gods liefde weer op een mooie manier laten zien, we trainen Soedanezen in computertraining en engels, die vervolgens zo dankbaar zijn dat ze een aanbevelingsbrief voor je schrijven (op diezelfde computer en in het engels) en naar je mailen! , Wendy kan zich veel directer bezig houden met de personeelszaken en direct tot oplossingen komen en Willem implementeert MSupply daar waar de opslagplaatsen zijn.

Het is goed…! Maar het doet ons ook beseffen dat dit alweer onze laatste rotatie is in Malakal en Melut voordat in januari ons contract afloopt. In oktober gaan we naar Nairobi voor kwartaalbesprekingen en daarna hebben we lekker twee weekjes R&R, daarna gaan we nog zes weken naar Juba - dan is het alweer Kerst en in januari komen Wendy’s ouders ons bezoeken. De tijd vliegt! We willen nog niet te ver vooruit kijken, maar zijn er soms toch al best wel veel mee bezig. Toch zijn we er van overtuigd dat God ons weer de weg zal wijzen en we kijken dan ook vol vertrouwen uit naar de dingen die Hij weer op ons pad zal brengen!