Na een lange rotatie keken we al dagen uit naar onze vakantie aan het strand… en toen het dan eindelijk daar was hebben we er volop van genoten! De eerste paar avonden lagen we iedere keer al om half 10 op bed (we waren gewoon echt ontzettend moe), maar de avonden daarna hebben we genoten van shows, dansen met elkaar, gezellig kletsen, strand. Ook overdag hebben we heerlijk genoten, lekker gezwommen, gekletst, boekje gelezen, muziek geluisterd, lekker gegeten en gedronken, nog meer gezwommen, naar het bos geweest, gesnorkeld, van de Masaai genoten en noem maar op. wat was het ook heerlijk om even helemaal lekker met z’n tweetjes te zijn; het leek wel of zelfs de beach boys het in de gaten hadden, want ze lieten ons redelijk met rust. Het snorkelen was echt prachtig, het was net alsof we in een aquarium waren beland, we hebben nog nooit zulke mooi gekleurde vissen gezien; helaas hebben we geen onderwatercamera - dus geen foto’s van het snorkelen. Maar er zijn wel veel foto’s van de andere dingen die we gezien hebben, dus we houden het verhaaltje kort, want in dit geval zeggen foto’s meer dan 1000 woorden…

Allereerst willen we jullie bedanken voor jullie geweldige support voor Mary. Haar kinderen gaan inmiddels met veel blijdschap naar school en Mary is ons daar allemaal erg dankbaar voor. Straks zullen we een paar reacties van hen met jullie delen! Maar eerst willen we diegenen die er een extra actie in Nederland van hebben gemaakt extra bedanken, in totaal is er op dit moment meer dan 800 euro opgehaald en vele acties lopen nog! Iemand vroeg ons wat het kost om in Kenia naar school te kunnen gaan. Dit varieert. Voor Mary’s kinderen varieert het van 100 euro (voor haar kinderen die naar de basisschool gaan) tot 150 a 250 euro voor haar kinderen die naar het middelbaar of hoger beroepsonderwijs gaan. Jullie hebben het mede mogelijk gemaakt dat haar kinderen nu naar school gaan. Dankjulliewel voor jullie gebeden, bijdragen, aankopen, extra giften en bemoedigingen! Het heeft ons, Mary en haar familie erg goed gedaan. We zullen er voor zorgen dat jullie in februari prachtige sieraden krijgen.

Wendy bezocht Mary net voor de kwartaalbesprekingen samen met een Nederlandse collega (Alycke) en werd overweldigd door wat de kinderen in hun schoolschriftjes hadden geschreven. Justine, haar dochter had geschreven: I love uncle Willem and Aunty Wendy and my family love them too” en Benjamin, haar jongste zoontje had geschreven: I love uncle Willem and the lollypops. En daarbij hadden ze prachtige tekeningen gemaakt. Het deed ons beseffen hoeveel impact een klein beetje liefde, aandacht, gebeden en financiele hulp heeft op dit mooie gezin.

Een week later hadden we het voorrecht om met Mary en haar kinderen (Benjamin, Justine, Raphael, Kizito, Julius, Apollo, Gerard en Francis) te mogen eten voordat we op vakantie gingen. We hadden ze uitgenodigd voor een barbecue in het teamhuis, aangezien we daar alleen met John zaten (onze country director/landen directeur) en hij ze ook wel graag wou ontmoeten… We hebben een supergezellige middag gehad. Ze kwamen rond 11.00 uur aan (velen in kleding die ze van Medair-collega’s hadden gehad), toen hebben we eerst gezellig gekletst, kreeg Willem een mooie ketting van Mary en Wendy een paar prachtige omslagdoeken en vervolgens zijn we aan het barbecueen gegaan, wat hebben we daar van genoten! Vooral de worstjes, hamburgers en marshmallows waren een feest voor de kinderen. Mary, die vegetarisch is - genoot van de heerlijke salade en het fruit. Evenlater heeft Willem een stel van de kinderen leren tafeltennissen, werd er dammen gespeeld, tekenfilmpjes gekeken en gezellig gekletst. Mary nam Wendy nog even apart om haar nog meer over haar leven te vertellen, over een prachtige droom die ze onlangs had en het visioen wat ze ongeveer precies op het tijdstip had gehad waarop wij voor Medair aan de slag gingen (in 2006). Het gaat te ver om daarover in details te treden, maar ze vertelde nogmaals hoe dankbaar ze is met de support die ze van ons (en daarmee jullie) krijgt en dat ze zonder die hulp niet meer voor haar kinderen had kunnen zorgen. Dat haar oudste kinderen vaak bij haar weg zijn gegaan omdat ze het niet aan konden hun moeder zo te zien lijden en dat Mary zelf vaak op het punt heeft gestaan haar kinderen weg te geven.

Samen hebben we toen even zachtjes gehuild - Mary zielsgelukkig met de belofte dat we haar waar nodig en mogelijk zullen blijven steunen en dat we hopen dat haar sieraden nog vele mensen blij zullen maken. Wat zijn we God dankbaar dat Hij haar op ons pad heeft gebracht en dat we hoop mochten brengen in dit prachtige gezin dat zelf weer hoop brengt aan zoveel anderen. Laatst had Mary weer drie weeskinderen (meisjes) gered die op straat waren gezet en ziek waren. Van het kleine beetje geld wat ze nu zelf heeft door de verkoop van de sieraden heeft ze voor hun gezorgd en totdat andere opvang is gevonden, biedt ze hen een dak boven hun hoofd, eten en verteld ze hen mooie verhalen uit de bijbel en over de God die hen gered heeft. Wat een voorrecht om hier deel van uit te mogen maken en een kleine schakel van hoop te zijn in Mary’s leven. Jullie bijdrage heeft hier ook voor gezorgd. Het is overigens nog steeds mogelijk om sieraden te bestellen…

Na een fantastische middag moesten we aan het eind van de dag dan toch weer afscheid nemen. We kijken nu al weer uit naar het volgende bezoek met deze lieve familie.

Hierbij nog even de beloofde reacties op de overweldigende support die jullie bieden, van Mary en haar kinderen, (eerst in ‘t engels en dan een kleine vertaling in het Nederlands):

• Little hope did i have of returning to school but thanks to you guys am able and each day in my prayers i do pray that all that you have done,God return you back a thousand times. (Ik had weinig hoop dat ik in staat was om naar school te gaan, maar dankzij jullie gaat dit wel lukken. Elke dag bid ik dat alles wat jullie hebben gedaan, God zal teruggeven in duizendvoud).
• Would like to thank you so much for your help,the light you brought to us especially in education.You really savesd us and let us have hope for a brighter future for a stich in time saves nine indeed you have ,may God bless you so (Ik wil jullie heel hartelijk bedanken voor jullie hulp, het licht dat jullie hebben gebracht, met name in educatie. Jullie hebben ons echt gered en hoop gegeven op een mooiere toekomst, (weet helaas niet de letterlijke nederlandse vertaling van het gezegde wat nu volgt), mag God jullie zegenen!
• I am starting my Graphics course on Monday thanks to you guys. Everything is done by the will of God and I know one day we shall give glory forever.Thank you very much. (Ik start mijn grafische studie op maandag, mede dankzij jullie. Alles is gedaan door de wil van God en ik weet dat we op een dag Hem de eer zullen geven, voor altijd. Heel erg bedankt!
• Hi Willem & Windey, am sorry i took long to reply, ave been so caught up with books of late, preparing for a new level next year thanks to you guys. i do play football though am not so good at it b’se i was sick but my foot is now healing. am really looking forward to meeting you guys. may God bless you all. (Hoi W&W, sorry dat het zo lang heeft geduurd voordat ik reageerde, maar ik werd zo in beslag genomen door het lezen van boeken omdat ik me wou voorbereiden op het nieuwe schooljaar, dankzij jullie! Ik speel voetbal, maar ik ben niet zo goed, want mijn voet is beschadigd, hoewel mijn voet aan ‘t genezen is. Ik kijk er naar uit jullie te ontmoeten. Dat God jullie allemaal moge zegenen!)

Onze voor Wendy 3e ontmoeting en voor Willem 2e ontmoeting met ons sponsorkindje Belinda was weer heel gaaf,

hoewel ze wel een beetje stilletjes was dit keer. Ze was net ziek geweest. Dat verklaart het misschien ook een beetje. Maar wat is het dan toch weer super mooi te mogen weten dat we haar sponsoren via Compassion. Als dit niet het geval was geweest, dan was ze waarschijnlijk niet onderzocht door een dokter en had deze griep veel erger kunnen zijn. De koorts kon nu gestopt worden door de juiste medicatie… Toch deed het ons ook weer beseffen dat er nog zoveel kinderen in de sloppenwijken leven die helaas nog niet gesponsord worden! Als we door de straten rijden langs Kibera zien we “ouders” met alcohol/lijm in hun handen of achter een klein kraampje met etenswaren staan om zo maar een klein inkomen te hebben. Bij het zien van deze taferelen drukt de vader van Belinda ons nogmaals op ons hart hoe dankbaar hij is dat wij onze rijkdom delen en dat hij hoopt dat er nog veel meer kinderen gesponsord mogen gaan worden door ons enthousiasme. En bij deze kunnen we het dan ook niet nalaten jullie weer een oproep te doen: Echt mensen, denk na over zo’n sponsoring, je verandert niet alleen het leven van een kind, maar ook van hun ouders die in zoveel zorgen leven! Denk aan je neefjes, nichtjes, eigen kinderen, broertjes, zusjes die wel gewoon naar school kunnen of naar het ziekenhuis als dat nodig is en besef dan dat er ergens ter wereld nog zo’n zelfde prachtig wonder rondloopt, alleen met minder kansen als wij onze handen niet naar hen uitreiken…

Echt waar als je die euro per dag (het is zelfs nog iets minder) kunt missen, denk er dan serieus over na!

Toen we aankwamen (we hadden afgesproken aan de rand van Kibera (sloppenwijk) en gingen dit keer Kibera zelf niet in… ) stonden Belinda, haar broertje Vincent en haar ouders al klaar. Haar ouders gingen verder niet mee, maar wilden ons nog even ontmoeten. Belinda had een cadeautje voor ons megenomen een prachtig uit hout gesneden zebra voor Willem en een ketting voor Wendy - echt superlief. We hebben ons vervolgens heerlijk uitgeleefd op het springkussen en in het speelparadijs…

Zie de foto’s!

Het is een tijdje stil geweest op onze website en ook in mailverkeer richting familie en vrienden; onze excuses daarvoor. Bijna vier weken radiostilte… dit komt niet omdat er weinig is gebeurd of omdat we niet veel te vertellen hebben. Integendeel. We zijn juist erg druk geweest en zijn na alle drukte afgelopen week heerlijk een weekje naar het strand geweest (Watamu). Omdat er dus juist zoveel te vertellen is, plaatsen we nu maar even wat verschillende berichtjes achter elkaar… waarschijnlijk volgen vandaag de eerste drie! Veel leesplezier!

Zoals jullie in het laatste bericht hebben kunnen lezen, hebben we al afscheid moeten nemen van verschillende locaties, waaronder ook de lokatie waar we het langst zijn geweest en het meest met de staf hebben opgebouwd: Malakal! Hoewel dit niet makkelijk was kijken we ook weer uit naar de tijd die voor ons ligt. We gaan volgende week onze laatste rotatie in. We zullen deze rotatie grotendeels in Juba doorbrengen (de hoofdstad van Zuid Soedan, waar we hiervoor nog maar een paar daagjes zijn geweest). Dit is een drukke stad, waar veel NGOs zich hebben gevestigd en waar ook de Zuid Soedanese regering zich bevind. Willem zal hier MSupply gaan implementeren als laatste locatie in de rij. De implementaties en trainingen in de andere locaties zijn allemaal heel goed verlopen en mensen merken nu al de voordelen van het systeem een collega zei: “wat is het heerlijk dat ik nu een overzicht heb van de houdbaarheidsdata van de medicijnen en welke goederen er het eerste uit moeten! Het is echt een verademing”. Dat is natuurlijk heel erg leuk en dit geeft Willem ook extra energie om er naast z’n andere drukke baan als Programmes Support Manager weer volop tegenaan te gaan in Juba.

Wendy heeft in de laatste rotatie veel zaken op HR gebied afgerond. Samen hebben we ook de kwartaalbesprekingen in Nairobi bijgewoond voordat we op R&R gingen. Het is erg goed om als management team bij elkaar te komen en de lopende zaken te bespreken en knopen te kunnen doorhakken. En we kijken weer uit naar de komende maanden die we samen weer goed richting hebben kunnen geven!

Omdat we nog drie maanden te gaan hebben, is het heel raar al afscheid te moeten nemen van bepaalde locaties. Vooral de locaties waar je heel lang hebt gewerkt. Afgelopen week was onze laatste rotatie in Melut en vandaag was onze laatste rotatie in Malakal. Het is allemaal nog heel onwerkelijk en het drong ook nog niet echt tot ons door.

Het eerste “afscheidsfeestje” in Melut was heel gezellig, als afscheid kregen we traditionele Soedanese kledij - genaamd “Lau” (zie foto) cadeau en dat moest natuurlijk gelijk gedragen worden, we hebben gedanst en heerlijk een geit gebarbecued (nee, niet Bessy!!) samen met het team. Daarna afscheid in Malakal - er was een heerlijke cake gebakken; wauw, dat dat kan in Malakal - je kunt echt zien dat er ontwikkelingen zijn! Maar nog steeds drong het niet echt tot ons door. Tot vanochtend bij de devotions… het besef drong in een keer heel diep tot me door, tranen stroomden over m’n wangen en we werden beiden “overwhelmed” (vind het engelse woord voor “overweldigd” beter uitkomen… ) door de lieve woorden die over ons, ons werk en wat God door ons heeft bewerkstelligd en over onze toekomst werden uitgesproken. Heel bijzonder.

Dan kwam ook John, onze guard waarvan we hebben overwogen hem te kidnappen en mee te nemen in onze koffer (jullie moeten deze lieve Soedanees eigenlijk ook in Nederland meemaken…), ook nog eens aanzetten met een prachtig laken en twee kussenslopen met daarop prachtige borduursels als bedankje. We weten dat hij het met zijn vrouw en drie kinderen en zus met kinderen (die ook bij hem in de compound verblijft) niet makkelijk heeft om rond te komen van het “bewakerssalaris” bij Medair - maar hij moest en zou zijn dankbaarheid tonen dat wij hier zo’n tijd gewerkt hebben. De lokale staf vond het vreselijk om te horen dat we gaan, maar als we gaan om weer “dicht bij onze familie te zijn” - dan was het goed! Als we onze Soedanese familie maar niet vergeten…

En hoe zouden we dat ooit kunnen?