Als je over Soedan heen vliegt denk je in het droge seizoen dat het een grote woestijn is en in het regenseizoen een groot moeras. En wat een vlaktes!

Toch zijn er ook “bergen” in Soedan - hele mooie bergen en vandaag hadden wij het grote genoegen om er (samen met Alycke en Francis) een van te mogen beklimmen! Het is ongeveer anderhalf uur omhoog, dus sommigen van jullie zullen het misschien eerder een heuvel noemen, maar het heeft een paar uitdagende stukken en het was een genot om even een keer zoiets sportiefs tussendoor te doen.

Wat een uitzicht ook vanaf de top. Je ziet heel Juba liggen en kan nog veel verder kijken. Prachtig. We gingen om vier uur en hadden het geluk dat de zon zich een beetje achter de wolken verschool en dat het niet zo heet was als we dachten. Natuurlijk liep het zweet nog steeds in straaltjes van onze rug af, maar dat voelde eigenlijk wel goed!

Eerst komen we langs de “stenenkloppers” - ja we hebben geluk dat het grootste gedeelte van de berg er nog staat, want ze gebruiken de stenen voor wegen en huizen. Je ziet tientallen mensen (waaronder veel vrouwen en kinderen) het zware werk doen om die stenen in kleinere stenen te hakken/kloppen. Onderaan de berg parkeren we de 4×4 en beginnen we de tocht.

In het begin is het meer een gewone “wandeling”, maar na een minuutje of tien kan het eerste klimmen beginnen en sommige gedeeltes zijn best stijl. Ook lopen we tussen gras door wat boven ons uit groeit. Heel bijzonder. En dan het uitzicht. Je ziet er eigenlijk geen Soedanezen, veel Soedanezen denken dat een deel van de berg vervloekt is (tijdens de oorlog werd een gedeelte van de berg ook gebruikt voor martelingen). Ook is er de achterkant van de berg nog niet geheel ontmijnd. Dat vind ik nog steeds zo vreemd, dat als we daarover praten, we het eigenlijk al heel “gewoon” zijn beginnen te vinden. Het doet ons nog steeds pijn als we horen dat er slachtoffers zijn gevallen van schoten of mijnen, maar als je hoort dat nog het grootste gedeelte van Soedan wapens in huis heeft en je ziet bijna iedere dag wel iemand (meestal militairen) openlijk met een geweer lopen op straat, dan wordt het toch ergens “normaal”. Dat de berg een strategische plek zou kunnen zijn geweest tijdens de oorlog - daar denk je tijdens het zien van al die pracht niet aan.

Wederom kan ik hier een hoop vertellen, maar ik verwijs liever naar een paar foto’s. Hoewel ze niet precies kunnen laten zien hoe wij het beleefd hebben, hopen we dat jullie wel een beeld krijgen. Geniet er van! (Er zullen er meer volgen als we weer in Nairobi zijn…)

Aansluitend zijn we naar “Rock City” geweest, een klein restaurantje waar je een hamburger met friet kan krijgen en zelfs nacho’s met kaas… smullen dus!

Vorige week hebben we een wandeling door het dorpje gemaakt waar we onze slaapvertrekken hebben staan. Dit is echt de “vriendelijke kant” van Juba. Bij verschillende mensen worden we in “hun compound” uitgenodigd, kinderen staan al van grote afstand ons te bekijken en naar ons te zwaaien, komen handjes geven en willen proberen met de “kawatja’s” te praten. De stickers die we uitdelen en die “bewegen” (3D) vinden ze helemaal geweldig en vallen goed in de smaak. Helaas hebben we alle balonnen die we nog overhadden al op het vliegveld uitgegeven.

Het voelt zo gemoedelijk, de mensen zijn vrolijk en vriendelijk en hebben aardig opgeruimde compounds - ook zien we dat er een paar waterputten in het dorp zijn met toegang tot schoon drinkwater, waar de mensen dankbaar gebruik van maken en staan er vele mangobomen, waardoor ze ook hun vitaminen binnen krijgen. Toch weten we dat er een hele hoge werkeloosheid is en de ziekenhuisvoorzieningen nog steeds een hoop te wensen over laat.

Maar goede relaties met buren, familie en vrienden staan hier hoog in het vaandel, dat zien en merken we meteen.

Ook als we de zondag erop het kerkje bezoeken merken we gelijk weer die gastvrijheid en vriendelijkheid. Hoewel de dienst normaal in het arabisch is, was er iemand aanwezig die ook engels sprak en omdat er twee “kawatja’s” binnenliepen werd gelijk de hele dienst (inclusief uitleg over de liedjes) in het engels vertaald. Heel bijzonder. We moesten ook absoluut de groeten doen aan onze broeders en zusters in Holland, dus bij deze…

De twee-uur durende dienst was zelfs in deze hitte (het is zeker weer zo’n veertig graden) zo voorbij en we genoten van de liederen en de preek. We weten zeker dat God ook genoten heeft. Na afloop konden we ook niet gelijk weglopen, dus hebben we nog even met wat mensen staan kletsen. Daar kwam gelijk de hoge werkeloosheid aan bod en de moeiten die Soedan nog steeds kent, ze hebben nog een lange weg te gaan en de verkiezingen komen er aan en in 2011 het referendum. Sommigen zijn heel positief, anderen sceptisch - maar over het algemeen merken we hier toch wel dat mensen positief proberen te zijn.

We zitten alweer meer dan 2,5 week in Juba, Zuid Sudan. We kunnen je vertellen dat dat toch weer een hele andere gewaarwording dan Malakal of Melut is… Het is een stuk minder “back to basics”. Maar de contrasten zijn daardoor nog groter. We willen jullie meenemen in onze belevenissen door te beginnen bij een nacht op de ICCO compound, waar Medair een aantal tukuls/gebouwen huurt voor “teamleven en rust (slapen)” - het kantoor ligt ongeveer op een half uur (hobbelwegen) afstand rijden daarvandaan. Maar goed… het is dus avond, we hebben net samen met onze collega’s koehandel (of cow-trade) gespeeld en zijn nu (na een heerlijk koude douche) klaar om ons bed in te duiken. Het is warm, bloedheet eigenlijk (ja het droge seizoen is weer begonnen), maar we weten dat het, net als in de woestijn in de nacht behoorlijk kan afkoelen; dus Willem komt toch maar gezellig tegen me aangekropen (we hebben hier twee enkele bedden…)! Plotseling horen we verschillende schoten in het dorp - we schrikken op en ik hoop ook altijd in stilte dat er geen gewonden zijn gevallen. De afgelopen weken was het meer gewoonte dan uitzondering dat je ’s nachts schoten hoorde! Gelukkig klinkt ‘t allemaal aardig ver weg (al lijkt het tijdens de stilte van de nacht) soms wel heel dichtbij. Dan terwijl we eindelijk ingedoezeld zijn, horen we opeens een keiharde knal, dit keer wel erg dichtbij. Dit is echter geen schot, maar een mango die uit de boom op ons golfplaten dak valt. En dat komt hard aan! De bomen dragen aardig wat vrucht; dus we kunnen onze lol op de komende dagen. Toch heb ik wel een paar uurtjes minder slaap over voor deze heerlijke vruchten!

’s Ochtends om 6.45 uur gaat onze wekker weer - tijd om van de ICCO compound in de 4×4 naar kantoor te rijden. We zijn blij dat het regenseizoen over is, want de auto kwam op de reis naar kantoor (zelfs met z’n power van fourwheeldrive) regelmatig vast te staan. Op een plaats is het nog steeds een avontuur en ik ben eerlijk gezegd altijd blij als we het weer naar de overkant gehaald hebben. Onze compound ligt op een heerlijke plek in Juba. Je zou niet denken dat dit de stad is; rondom staan bijna alleen maar tukels (hutten gebouwd van hout, zand en rieten daken) en de weg is minder dan een landweggetje. Wat maakt dat de nachten rustig zijn (op de mango’s of een begrafenis - die vaak met de hele nacht luid zingen wordt gehouden) – in ieder geval geen grote generator van buren die de hele nacht aanstaat… zoals bij kantoor. De dorpelingen zijn ook ontzettend vriendelijk (waarover meer in een volgend verhaal).

We kunnen verschillende routes nemen en vooral tijdens het regenseizoen is het erg belangrijk dat we de juiste route nemen. Vaak kiezen we voor rechts afslaan, dit is de langste en meest hobbelige route, maar ook met de minste kans dat je vast komt te staan in een modderpoel. Een paar zondagen terug moest Willem nog te hulp schieten voor onze buurvrouw die muurvast stond - na anderhalf uur van alles proberen kregen ze het eindelijk voor elkaar de auto er uit te rijden. Je kunt je voorstellen dat je dit liever wilt voorkomen op je vrije zondag, maar ook op weg naar het werk!

Na een op z’n zachtst gezegd erg hobbelige rit komen we aan bij een grotere verkeersweg. Hier heb je minder kuilen en hobbels, maar ik weet nu niet wat beter is. Dit houdt namelijk ook in dat de vele motorrijders (goedkoop snel middel om te reizen in Juba) en andere 4×4 een snelheid aan nemen waarbij je je hart vasthoudt. Tijd ook om de ramen dicht te doen, anders heb je voor niets net een koude douche genomen en zit je weer onder het stof! Al snel komen we langs een busstation – een plek waar allemaal matatu’s (kleine busjes) langs en op de weg staan, met een markt aan beide zijden. Gisteravond kwamen we terug en konden we deze plek niet passeren. Want met dat het een schilderachtige plek is, waar je in Nederland echt op een terrasje zou gaan zitten om “mensen te kijken” of langs de vele marktkraampjes zou willen lopen – staat het ook bekend om een haard voor onrust. Waar veel mensen zijn, kan ook heel snel de sfeer veranderen! Er werd geschoten – wat inhoudt dat wij proberen om er zover mogelijk bij vandaan te blijven.

Na dit drukke punt komen op een van de spaarzame asfaltwegen uit. Sinds een paar maanden wordt er hard gewerkt om hoofdwegen te asfalteren. Verkeersregels en verkeersveiligheid zijn echter een onbekend begrip hier! Motorrijden doe je zonder helm en een motor gebruik je zeker om op alle mogelijke manieren een auto te passeren. Ook voetgangers hebben totaal geen benul dat de geasfalteerde weg weleens kan zijn aangelegd voor “voertuigen” en niet om zomaar opeens over te steken. Goede reden om niet harder te gaan dan 40 km per uur.

En dan komen we rond 8 uur aan op kantoor waar we eerst gezamenlijk devotions hebben en ontbijten (heerlijk luxe broodjes overigens - bijna nog lekkerder dan de harde witte bollen van de bakker in Amersfoort!) en dan weer vol energie aan de slag.

Waarschijnlijk is dit de laatste keer dat we over Bessy schrijven, maar nog wel een gedenkwaardige keer! Afgelopen week kwam Papa Kilo (rondbuikige vriendelijke Keniaan) vanuit Kenia via Juba op weg naar Melut en hij moest nu toch even wat met ons delen. “Onze Bessy” zou worden gedoneerd aan “kookvrouw Sarah” in Melut, die bevallen was van een gezonde zoon (aangezien wij toch niet meer in Melut zouden komen). Zo gezegd zo gedaan! Maar na de geit in ontvangst te hebben genomen, klapt ze van blijdschap haar handen ineen en als ze hoort dat de geit oorspronkelijk ons toebehoort zegt ze: “Omdat ik zo dankbaar ben voor deze geit en als dank voor hun werk hier zal onze zoon “WillemandWendy” heten”! Gelukkig was Papa Kilo ter plaatse en hebben ze de naam in “Willem” veranderd, omdat dat toch iets gepaster is voor een zoon…

En eindelijk is daar dan het berichtje over Wendy’s nieuwe baan, velen van jullie werden al nieuwsgierig omdat ze iets op Hyves hadden gelezen of van m’n ouders/broertjes hadden gehoord, dus bij deze “the full story”!

Zoals jullie weten heb ik een groot warm hart voor Compassion, de organisatie waar wij (en jullie ook de mogelijkheid hebben om kinderen in nood en armoede te ondersteunen. Toen er in september bij Compassion twee vacatures ontstonden, heb ik daar gelijk op gereageerd. Helaas kreeg ik toen als reactie dat ze me zeker voor een van die functies zagen zitten, maar door mijn beschikbaarheid (pas vanaf maart 2009) er toch voor kozen niet met mij verder te gaan. Ik was teleurgesteld, maar tot mijn verbazing niet echt verdrietig of terneergeslagen. Een week later solliciteerde ik dan ook vol goede moed voor een functie bij Medair Nederland - tijdens de sollicitatiegesprekken die daarop volgden, werd ik heel enthousiast voor deze functie. Medair Nederland heeft leuke, enthousiaste bestuursleden (en werknemers) die vol verve praten over de functie en me echt heel enthousiast maakten.

Totdat ik die daarop volgende dag een berichtje kreeg van Compassion… Er waren verschillende kandidaten geweest voor de openstaande vacature, maar het was hen niet gelukt tot overeenstemming te komen met deze kandidaten en iemand te vinden voor oktober en eigenlijk was bij hun beiden (een van hen ken ik, de andere toen nog niet…) gelijk mijn naam weer naar boven gekomen. Dus nu kwam de vraag of ik nog interesse had.

Wham… al mijn gevoelens overhoop! Want wat moest ik nu? Ik vond beide banen leuk, maar het werk van Compassion ligt net iets dichter bij mijn hart. Daarnaast was ik ook al heel ver in de gesprekken met Compassion. Gelukkig liep ‘t allemaal weer perfect in elkaar over want Willem en ik stonden net op het punt om er even een weekje tussenuit te gaan (R&R in Watamu). Na die week zou Medair bij me terugkomen (of ze nog steeds geinteresseerd in me waren, ze hadden ook nog een andere kandidaat op het oog) en zou ik ook een gesprek hebben met Rik Bennik van Compassion (de persoon die ik nog niet kende) en coordinator is van de functie die ik dan zou gaan bekleden.

Tijdens onze week in Watamu hebben we genoten van de rust, tijd voor elkaar en lekker eten etc. maar daarover hebben jullie hier kunnen lezen, maar daarnaast hebben we ook veel kunnen nadenken en bidden voor beide functies, wat erg prettig was. Eigenlijk werd het allemaal steeds duidelijker en kwam Compassion steeds duidelijker naar voren. Maar toen ik terugkwam bood Medair NL me de baan gelijk aan en bij Compassion was me nog niets aangeboden omdat ik eerst nog een gesprek zou hebben. M’n hoofd liep over van gedachten en ik vond ‘t moeilijk om blij te zijn (terwijl ik misschien de keuze uit twee banen zou krijgen…), tot ik een tekst uit de bijbel kreeg via Elja (m’n vroegere buuf) - Joh. 14:27 waarin het volgende staat: “Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet.” en dat terwijl ik het helemaal niet met haar hier over had gehad. Toen ik na het lezen van deze tekst opstond voelde ik een heerlijke rust en vrede in m’n hart en toen ik ‘t balkon afliep in ‘t teamhuis zag ik opeens een prachtige regenboog aan de hemel, geen regen, wel zon en een regenboog - prachtig (het gaat te ver om nu te vertellen hoe centraal de regenboog in ons leven heeft gestaan, maar je kunt er van uit gaan dat dit een superbevestiging voor me was dat ‘t allemaal wel goed zou komen en dat ik zojuist een vette knipoog van God had gehad!).

Toen de volgende dag mijn gesprek met Rik en Jan Willem zo ontzettend leuk en goed was, maakte mijn hart een vreugdesprongetje. Ook Compassion bood mij de baan. Toen ik na het gesprek naar buiten liep (waar Willem was) zei hij: “Volgens mij heb je diep in je hart je keuze al gemaakt; je gaat voor Compassion!” Wat kent mijn man me toch goed en wat is het heerlijk om die vreugde gelijk samen te mogen delen en ervoor te kunnen danken! Diezelfde middag nog heb ik Compassion en Medair van mijn plannen laten weten. Tot mijn dankbaarheid reageerde Medair NL ook heel begripvol en positief - ik vond het namelijk heel moeilijk hen af te zeggen, aangezien ze mij ook echt enthousiast hadden gemaakt en er natuurlijk ook een invulling voor deze functie moet komen!

Per 1 maart 2009 ga ik dus aan de slag als Advocates Specialist; wat houdt dit in? Advocates zijn vrijwilligers die Compassion helpen door op diverse manieren sponsors te zoeken in hun eigen omgeving, te helpen op evenementen of brieven te vertalen. Het doel van mijn functie is om meer en meer sponsors te werven door dit netwerk van vrijwilligers goed te laten functioneren. Daarnaast zal ik het netwerk verder proberen uit te bouwen (zowel kwalitatief als kwantitatief). Ik zal dit doen door het coordineren van campagnes, organiseren van trainingsdagen en conferenties. Ontwikkelen van plannen, trainingen etc. Ook ben ik verantwoordelijk voor de communicatie met de vrijwilligers en hun coaching. Het lijkt me een enorme uitdaging. Mijn voorganger in deze functie heeft een enorme dosis enthousiasme gestopt in het opzetten van dit netwerk, dus ik zie er naar uit dit voort te mogen zetten en verder uit te mogen bouwen.

Het leuke was dat ik via Hyves en LinkedIn al enkele van de regiocoordinatoren mocht ontmoeten en daarmee al heb gemaild. Het zijn allemaal enorme enthousiastelingen… wie wil daar nou niet mee werken? Ik heb er zin in! Natuurlijk kijk ik er eerst naar uit om het hier bij Medair allemaal goed af te ronden en over te dragen en we genieten nog ten volle van deze laatste rotatie in Soedan, maar zo’n leuk vooruitzicht helpt me om afscheid een plekje te geven en uit te zien naar de toekomst…

Ook Willem is nu gestart met het uitkijken naar vacatures en het updaten van z’n CV. Hij heeft besloten uit de IT stappen en meer doen met het support management, waarin hij veel ervaring bij Medair heeft mogen op doen. Hij heeft al verschillende tips gehad en ook zelf al een aantal mogelijkheden om te solliciteren gevonden. Het is spannend omdat hij op basis van ervaring een stap in een andere richting wil nemen, maar we kijken samen vol vertrouwen uit naar een goede invulling.

Aangezien veel mensen het via, via horen maar we het eigenlijk ook wel persoonlijk met jullie willen delen, nu toch maar even een verhaal op de website…

We hebben afgelopen weekend een vreselijk bericht gehad, namelijk dat onze collega, Johnstone, bij een tragisch auto-ongeluk om het leven is gekomen. Johnstone was een administratief medewerker voor Medair Nairobi. We hadden beiden regelmatig contact met hem. Het was een ontzettend lieve jongen en hij was nog heel jong (zeker niet ouder dan ons). Wij vinden het moeilijk, maar we denken vooral aan zijn familie en vrienden en directe collega’s in Nairobi. Zouden jullie voor hen willen bidden, dat ze vrede mogen voelen, dat ze zich gedragen weten door God en dat ze troost zullen vinden bij Hem en bij elkaar. Bid voor alle praktische zaken die geregeld moeten worden en ook voor de chauffeur van de auto, waardoor dit ongeluk werd veroorzaakt. Dank God dat Johnstone Hem mocht kennen en dat hij dat ook uitdroeg. Dank voor de persoon wie hij voor Medair was en de collega die hij voor ons was. Dank God dat wij ondanks dit moeilijke bericht altijd troost mogen vinden en dat met Hem zulk verdriet makkelijker te dragen is omdat we weten dat Johnstone veilig bij Hem mag zijn.

Het is op zulke momenten zo fijn om een Medair familie hier om je heen te hebben als zulke dingen, zoals nu met Johnstone gebeuren. Je mist dan opeens je eigen familie en vrienden nog sterker, maar hebt dan toch een “andere” familie om je heen. Vanochtend moest ik (Wendy) de devotions leiden en dat was, naast erg emotioneel, zo vertroostend, bemoedigend en fijn! Het is zo fijn om te weten dat Jezus ook met ons huilt om deze dingen (zoals Hij deed met Lazarus), maar dat Hij de dood ook overwonnen heeft en dat het leven hier niet eindigt. Maar dat we wel verdrietig mogen zijn, omdat Hij het nooit zo gewild heeft in de first place (het paradijs was immers volmaakt…). Bijzondere was dat Alycke, een lieve Nederlandse collega ook devotions had voorbereid omdat ze niet wist of ik gevraagd was om het voor te bereiden en ze had precies dezelfde tekst uitgekozen.
 
Was dus heel fijn en ondanks dat het ook vandaag nog steeds zwaar naar boven komt en je op momenten dat je iets van de administratie nodig hebt weer extra wordt herinnert aan dit grote verlies, ligt daar ook Gods belofte heel helder naast en kunnen we daardoor ons werk ook aardig goed doen! Dank voor al jullie lieve woorden en gebeden voor zijn familie en vrienden! Dat betekent veel voor ons en hen.

Daar lig je dan, je hebt een beetje last gehad van de bovenkant van je been en je lies en ’s avonds inspecteer je die plek even en ineens voel je een hard ei in je lies, bijna zo groot als een kippenei… Dan is het niet zo verstandig als je net een prachtige maar moeilijke film over kanker hebt gezien en je daarbij ook veel aan je oom denkt die chemokuren krijgt en een zwaar proces door moet. Ik kon het niet helpen, het schoot door m’n hoofd en het maakte me even angstig. Gelukkig stelde een verpleegster (collega) me gelijk gerust en zei dat het waarschijnlijk alleen maar om een ontstekinkje ging. Maar heel even voelde ik iets meer hoe het voor mijn oom en tante in die moeilijke situatie moet zijn, heel even. Wat fijn dat ze zich in zulke tijden net als ik afhankelijk weten van hun Vader. We bidden voor ze en zijn zo op afstand bij ze - maar het voelt toch heel raar om dan in zulke situaties op zo’n afstand van elkaar verwijderd te zijn.

Maar wat heb ik dan wel? Het doet pijn en wordt rood en vandaag kreeg ik ook koorts. Vandaag dus naar de dokter… eigenlijk zouden we morgen naar Juba vertrekken, maar dat is nu afgezegd, want ondanks dat het allemaal erg meeviel vergeleken met die nare gedachten, had ik toch een flinke ontsteking aan m’n lymfeklieren in m’n lies. De dokter begreep niet dat ik ‘t pas gisteravond begon te voelen en hij zei dat als ik nog langer had gewacht het zich nog veel meer over m’n benen zou hebben verspreid en ik misschien niet meer zou kunnen hebben lopen van de pijn. Was ik even blij dat ik toch naar m’n man had geluisterd…

Dat is trouwens wel heel fijn hier! Medair heeft contacten met een hele lieve dokter: Dr. Chunge en ik kon er na ’s ochtends navragen al om twee uur terecht. Het was dan wel Afrikaanse tijd (ik werd uiteindelijk om 15.15 uur geholpen) - maar ik werd in ieder geval diezelfde middag nog geholpen. En na een bloedtest en een urinetest wordt er 20 ml antibiotica in m’n ader in m’n arm gespoten. En krijg ik ook nog een injectie in m’n achterste (zeg ik het zo netjes?). Nog wat pillen ophalen bij de apotheek en Wendy moet in ieder geval nog tot donderdag in Nairobi blijven… en nog korter wordt de tijd in het veld! Willem is zo lief om ook te blijven, in ieder geval tot donderdag. Als het dan nog niet minder is, dan moet ik blijven, maar dan gaat Willem wel naar Juba, want er is gewoon teveel te doen.

De oorzaak van de ontstoken lymfeklieren was waarschijnlijk een enorme blauwe plek met alle kleuren van de regenboog die ik tijdens de vakantie had opgelopen. Ik wou zo nodig in een dieper gedeelte van de oceaan zwemmen en ben uit de waterfiets gesprongen, dat ging heel goed en ‘t water was heerlijk, maar dan moet je weer terug op die waterfiets met golven om je heen. Die waterfietsen zijn zo glad en aangezien ik ontzettend lenig ben kwam ik pas na veel zwoegen op de boot terecht, met m’n bovenbeen lomp hard op een voetpedaal… nu had ik geen bekijks meer om m’n blonde haren, maar om die grote blauwe plek op m’n been! Toch was de pijn daar alweer snel verdwenen, maar had anderhalve week later dus helaas toch gevolgen. Ach ja, met al die antibiotica in m’n lijf stap ik als het goed is donderdag weer op het vliegtuig naar Juba.