Vandaag was voor ons beiden de laatste werkdag bij Medair, Zuid Soedan. Hiermee is een einde gekomen aan onze 2 jaar overzee in Afrika; Kenia en Zuid Soedan.

Hoewel we al afscheid genomen hadden van onze collega’s en de diverse locaties moet ik eerlijk toegeven dat er tijdens dit schrijven veel emoties loskomen, want lieve mensen, wat is dit een bijzondere tijd geweest en wat zijn we buitengewoon gezegend!

We zouden een opsomming kunnen geven van hoe deze twee jaren zijn geweest, hoe ons contact met de lokale bevolking is geweest en wat we van ze hebben mogen leren, we kunnen schrijven over hoe we Soedan hebben ervaren, de moeilijkheden, de liefde tussen de mensen, het verdriet van velen mensen, schietpartijen, politieke veranderingen, ziektes, een recordaantal vlieguren, 52 graden celcius, enorme regens, diversiteit, veel uitdagingen, het werk dat we mochten doen voor Medair, het gemis van onze familie en vrienden, de bescherming die we elke keer weer mochten ervaren van onze Vader en nog veel en veel meer maar daar willen we eigenlijk niet verder over schrijven want dit is tenslote allemaal terug te vinden in dit weblog wat we al die tijd hebben bijgehouden.

In deze periode zijn we enorm gesteund door jullie support. Contact onderhouden op afstand is niet altijd makkelijk, iedereen heeft het druk en heeft zijn/haar agenda vol met activiteiten maar we vinden het echt supergaaf dat jullie ons niet vergeten zijn, ons hebben gesteund in gedachten, in gebed, per email of om zo af en toe eens een berichtje te plaatsen, een kaartje te sturen of zelfs te bellen!

D A N K J U L L I E W E L ! !

Morgen komen mijn schoonouders voor drie weken op bezoek en zo hopen we met elkaar een onvergetelijke tijd in Kenia te mogen hebben en te genieten van de prachtige flora en fauna. Het is daarbij voor ons ook heel ontspannend om nog een aantal weken hier te mogen zijn maar dan in volledige relax mode (nou ja, we moeten nog zien hoe relaxed de beklimming van Mount Kenia zal zijn .

Binnenkort zullen er zeker nog een paar actuele blogs volgen over Lake Nakuru, de Masai Mara en Mount Kenia met daarbij natuurlijk ook een verwijzing naar een diversiteit aan geschoten plaatjes van deze avonturen. Daarnaast zullen we in de komende maanden gaan terugblikken op onze tijd in Zuid Soedan en de ongeschreven verhalen een plekje geven. We komen iedere keer nog zoveel foto’s tegen waarvan we zeggen… daar hebben we ook nog helemaal nooit over geschreven, dat ons dat een goed idee lijkt!

Allereerst willen we jullie een goed 2009 toewensen. Gods zegen in dit nieuwe jaar en we hopen dat jullie zullen genieten van alle mooie momenten.

We hebben een hoop meegemaakt in de afgelopen weken, ondanks dat het op ons weblog (op de Kerstgroet na) stil is geweest. We hebben vele malen afscheid genomen, Kerstfeesten gehad, gezongen, gelachen, traantjes gelaten, lekker gegeten, gewandeld, veel samen met ‘t team gedaan, een conferentie gehad, overdrachten gedaan en nog vele dingen meer.

Ook hebben we helaas in de afgelopen week het verdrietige bericht gekregen dat onze lieve oom is overleden. We hebben de periode van zijn ziek-zijn op afstand mee moeten maken, maar toch zijn we heel dicht verbonden geweest in hart en gebed. Het was niet makkelijk, maar we waren onder de indruk en vol van bewondering over Zijn getuigenis, moed en liefde - samen met zijn vrouw straalden ze zoveel kracht uit. Ondanks het verdriet ervoeren we ergens ook blijdschap in ons hart. Zij zullen begrijpen wat we daarmee bedoelen. We zijn natuurlijk nog steeds dicht in gedachten en gebeden bij de familie en vrienden.

In februari komen we weer terug naar Nederland. Nu eerst nog een periode van meer afscheid nemen en overdrachten en dan een heerlijke vakantie van drie weken met Wen’s ouders in ‘t vooruitzicht. Daar kijken we heel erg naar uit.

We hebben trouwens nog een paar prachtfoto’s van de kerstconferentie, waar we jullie graag hier van mee laten genieten, met name het gebied waar we waren was prachtig en daar hebben we gretig op los gefotografeerd. Veel kijkplezier en hopelijk tot gauw!