Vandaag heb ik een start gemaakt met het uitzoeken van de foto’s van de afgelopen twee jaar, en ik ben maar met de nieuwste foto’s begonnen… Zo kwam ik ook deze foto van m’n ouders tegen - waar ze genieten van de vreugde en het plezier die de kinderen hebben als ze een ballon uitgedeeld krijgen.

Zie je de vreugde op hun gezicht? Mijn hart stroomt vol nu ik deze foto tegenkom, ik moet ook een traantje weg pinken. Toen mijn ouders naar Kenia kwamen en dit project bezochten waren ze ineens dichterbij - niet alleen omdat ze nu daadwerkelijk naast me stonden in Kenia en ik ze meer dan 10 maanden had moeten missen, maar juist omdat ze nu een klein beetje begrijpen hoe het is om te helpen in een ontwikkelingsland.

Zo vaak heb ik jullie geprobeerd dit uit te leggen via de blogs en door de vele reacties heb ik gezien dat het bij jullie leeft en dat jullie steeds beter begrijpen wat het is, maar nooit kun je het helemaal vatten tot je er zelf bent geweest en hebt geproeft van wat je ziet, ruikt en hoort. En paps en mams mochten nu die ervaring hebben.

Dit was niet makkelijk voor ze. Toen we door Kibera reden zag ik soms de pijn in hun ogen, tranen en een brok in hun keel voor de onvoorstelbare ellende die ze zagen. De ellende die je je thuis gewoon alleen maar een heel klein beetje kunt voorstellen, maar waarmee je als je door deze straten rijdt gewoon keihard wordt geconfronteerd. “Moet je nou kijken…” hoor ik mijn pa nog met een hese stem zeggen, aangedaan door wat hij ziet, “die kinderen spelen in ‘t vuil op blote voeten”. Mijn moeder kijkt ondertussen ook bewogen naar alles wat ze ziet. Samen nemen ze deze dingen in zich op en zijn vastbesloten ieder kind dat ze tegenkomen zoveel mogelijk warmte en liefde te geven.

Nou dat is ze gelukt! M’n moeder had de ene knuffel nog niet uitgedeeld, of daar kwam het volgende kindje al weer met uitgestrekte armen die ook wel uitkeek naar zo’n dikke pakkerd. M’n vader, nog zo jong als een hoentje met z’n 60+ neemt vervolgens twee kinderen tegelijk op z’n armen en slingert ze door de lucht! Dat heeft ‘ie geweten, want vervolgens stonden er zo’n 20 in de rij voor diezelfde actie! De ballonnen waren helemaal een feest; wel helpen blazen hoor! En je moet dan wel gelijk met me overslaan. Geen probleem bij pa en ma - de ellende die ze hebben gezien, krijgt een mooi goud randje door de hoop waar ze nu een stukje van mogen proeven. Dwars door alle ellende heen mogen de kinderen in de Compassion projecten naar school. Krijgen ze liefde en aandacht, hebben zij weer hoop.

Paps en mams zullen binnenkort nog een verhaaltje schrijven voor dit blog, zodat je ook kunt lezen hoe zij dit bezoek vanuit persoonlijke ervaringen hebben beleefd. Ik weet zeker… het bracht ze Dichterbij!

Else Lotte is net 15 jaar geworden en vanaf haar 12e jaar sponsort ze Marto uit Indonesie… Niet met haar ouders, of met school, maar helemaal zelf, door klusjes te doen bij haara opa en bij vrienden en later ook door een baantje in een pannenkoekenhuis.

Kijk mee hoe Else Lotte “haar” Marto opzoekt in Indonesie tijdens een halfuur durende tv-uitzending bij ‘t Zal je maar gebeuren: Nederland 2. Kijk hier voor meer informatie.

We hebben al maanden niets van ons laten horen op het weblog, daar willen we vanaf vandaag weer verandering in brengen! We willen met jullie terugblikken op een fantastische, bewogen tijd die we hebben mogen meemaken in Zuid Soedan en alle onvertelde verhalen nu eindelijk eens beeld gaan geven.

Gisteren mocht ik alweer mijn dertigste verjaardag vieren! Weer een mijlpaal in m’n leven. Dertig worden in Nederland… je kunt het misschien raar vinden dat ik me daarover druk heb gemaakt terwijl ik in Soedan veel ingewikkelder beslissingen nam - maar toch kwam het op me af! Mensen die vragen of ik nog een feestje geef. Zelf wikken en wegen, wat een keuzes hier in Nederland en dan heb ik het niet over de 35 soorten nootjes of 100 verschillende soorten wijnen waar ik uit kan kiezen. Maar vragen als: Wie nodig ik uit? Hou ik het groot, hou ik het klein? Zal ik nog wel cadeautjes vragen? Ik heb toch al zoveel? Zal ik het wel vieren? Ik heb eigenlijk nog geen zin in grote feesten - dat voelt niet goed, maar kan ik dat wel maken tegenover… STOP! Uiteindelijk heb ik het dus maar klein gehouden. Lekker makkelijk en wel heel knus. We willen in de zomer een keer een groot feest geven, waarin we ook een korte presentatie willen geven over Zuid Soedan en een ieder willen uitnodigen die op wat voor manier dan ook bij ons betrokken is geweest.

Nu dus een verjaardag met weinig gasten. Ik kijk terug op 30 prachtige jaren, de eerste jaren weet ik dan alleen via foto’s en verhalen, maar ik weet dat mijn ouders me altijd liefdevol hebben verzorgd en het me nooit aan iets tekort is geschoten. Ik ben dankbaar. Ook de afgelopen jaren heb ik weer zoveel mooie dingen mogen meemaken. Ik voel me gezegend. Mijn gedachten dwalen af naar Kibera, de grootste sloppenwijk van Afrika, ik zit in de auto samen met m’n ouders en Willem en mensen van Compassion, we rijden over een hobbelige weg met heel veel rondslingerend vuil. Twee jongetjes spelen op een van de vele vuilnishopen langs de kant van de weg. Een van hen stopt iets in z’n mond. In hun ogen staat geen vreugde te lezen - het straatleven is hard in Kibera. Ik zie deze jongetjes die op een donderdagochtend dus niet naar school gaan. Ik denk aan al de dingen die op deze vuilnisbelt zouden kunnen liggen… lijm, condooms, scherpe randen van opengemaakte blikjes, glasscherven, spuiten en noem maar op. Terwijl ik in die auto zit schieten de tranen me in m’n ogen en voel ik zo’n enorme moeite in mezelf opwellen. Waarom kan dit? Waarom gebeuren zulk soort dingen?

Toch nu mijn gedachten weer naar dat moment afdwalen, wil ik juist niet aan die triestigheid en moeite denken - of over de hardheid van deze wereld praten, ik wil het verschil schetsen, dat wel! Maar ik wil juist schrijven over hoop! Over het verschil dat we kunnen maken. Mezelf en jullie weer bewust maken van het feit dat wij en jullie die hoop kunnen zijn. Compassion maakt verschil. Ik heb Belinda (ons sponsorkindje uit Kibera) heel wat zien lachen tijdens ons bezoekje. Ik heb haar vader zien glunderen toen hij over zijn kinderen vertelde dat de meesten nu naar school kunnen. Ik heb haar moeder zien huilen van geluk omdat ze ook anders heeft meegemaakt. De kinderen die opgenomen worden in een Compassion-project kunnen naar school en hoeven niet op straat te leven - hun broertjes en zusjes krijgen indirect ook meteen hulp. Belinda krijgt voedzame maaltijden, ze hoort het evangelie, krijgt gezondheidszorg (kan naar de dokter als dat nodig is) en extra scholing waar nodig. Daarnaast leert ze heel veel op het gebied van maatschappelijke normen en waarden en mag ze heerlijk spelen samen met leeftijdsgenootjes. Ze krijgt mededogen. Er is Iemand die voor haar zorgt. Jij mag die schakel tussen haar en Iemand in zijn.

Jij kan die schakel zijn die hun verjaardagen glans geeft. Die hun hoop geeft op een toekomst, hoop op een volgende verjaardag. Voor nog geen EURO per dag help je zo’n kind in armoede (dit is bij ons misschien een weekje iets rustiger aan boodschappen doen, een keertje dat biertje laten staan, eigenlijk nog geen nieuwe kleding hoeven te kopen omdat ik toch wel zoveel leuke dingen in de kast heb, een maand lang de verwarming eens twee graden lager zetten en gewoon een dikke trui aan doen).

Er zijn nog veel te veel ongesponsorde kinderen. Juist in deze tijd van economische recessie mogen wij beseffen dat wij het zo goed hebben. Wij moeten misschien een keertje opletten bij onze uitgaven, maar de meesten van ons kunnen nog gewoon zonder echte financiele zorgen verder leven. Ben jij ook zo iemand? Help jij dan ook zo’n waardevol meisje (zie foto) of jongen die nog geen sponsor heeft?

PS: Wil iedereen bedanken voor de felicitaties, kaartjes, mailtjes, belletjes - erg gezellig allemaal!