Wij kennen het niet en hebben het nooit gekend. Honger… O, ja, we hebben wel eens trek gehad wanneer we voor de zoveelste keer dezelfde stew met rijst of pasta kregen voorgeschoteld in Soedan. Trek in iets anders… maar honger? Nee, nog nooit! We krijgen zelfs lekkere sausjes opgestuurd vanuit Nederland om de maaltijden iets meer gevarieerd en kleurrijker te maken.

In landen als Haiti, Bangladesh en Burkina Faso gaat 75% van het inkomen van de armen naar eten, in vergelijking met 15% in de Westerse landen. Kun je het je voorstellen? In de Westerse landen hebben we nog veel luxere maaltijden ook, gaan mensen regelmatig uit eten en dan nog is het maar ongeveer 15% van het inkomen wat wordt besteed. Gemiddeld. Neem Burkina Faso, rijst is binnen een jaar tijd 40 procent duurder geworden, kookolie kost 67 procent meer. De prijs van de melk is het meest gestegen, namelijk met 129 procent*.

Vele kinderen en hun families roepen om hulp omdat ze niet weten wanneer en waar hun volgende maaltijd vandaan zal komen, vaders komen later thuis zodat hun kinderen al op bed liggen en ze hen niet onder ogen hoeven te komen zonder eten. Een vader had twee vissen gevangen, maar moest nog schulden afbetalen dus hij verkocht zijn vissen op de markt, na z’n schuld afbetaald te hebben hield hij nog maar een klein deel van het geld over, 1/4e van wat hij moet betalen voor een zak met meel. Hoe moet hij nu z’n kinderen voeden vanavond?

Wij hebben hier veel te veel terwijl op andere plaatsen mensen met honger naar bed gaan. Voor 25 euro geven we een kind drie maanden te eten. Voor 50 euro (en dat is voor Nederlandse begrippen vaak nog weinig geld) gaan wij met z’n tweetjes een avondje uit eten. Kunnen wij die etentjes misschien gewoon wat vaker laten staan? Als we gewend zijn het drie keer per jaar te doen, zouden we dit dan kunnen beperken tot 1 keer per jaar? En vervolgens die 100 euro weggeven aan het “Global Food Crisis Fund“?

Naast dat wij gisteren een dag gevast hebben (naar aanleiding van een oproep van Compassion) om te bidden en te vasten voor hen die honger hebben, willen we echt verschil gaan uitmaken door bepaalde dingen gewoon anders te doen!

Ik las een blog van een moeder, haar naam is Lisa, ze heeft ook meegedaan aan de vastendag. Ze heeft dit eigenlijk voor moeders geschreven, maar het raakte mij ook. Wij willen een deel van wat zij schreef (vertaald) met jullie delen omdat het ons raakte.

Ik heb gevast - voelde wat kleine ongemakken - maar als een moeder, is een dag zonder voedsel een druppel in een emmer van opofferingen die ik heb gemaakt nadat m’n kind was geboren. Jullie moeders zullen dat wel begrijpen.

We hebben onze slaap opgeofferd, onze vrije tijd, onze carriere, onze “lijn”, onze vrijheid om onze eigen tv-programma’s te kijken. Een dag zonder voedsel - geen probleem. Een moeder zijn, dat is een opoffering.

Nu zal ik je vertellen wat me heel erg raakt - en ik spreek weer als een moeder.

Vraag me om mijn kind ’s ochtends wakker te maken en haar te vertellen dat ze vandaag niets te eten zal krijgen. Vraag me om haar ’s avonds huilend in bed te stoppen omdat ze zo’n honger heeft. Als ze naar me kijkt, vol vertrouwen en liefde - weet ik dat ze van mij afhankelijk is in alles - vraag me haar te vertellen dat er morgen ook niets te eten is. Vraag me nu haar dit dagelijks te vertellen, totdat haar ribben uitsteken, haar maag is opgezet en ze bijna niet meer kan lopen.

Als een moeder wil ik mijn kind alles geven - het beste van alles. Vertel me dat ik haar niets kan geven - niet eens het eten dat haar in leven houdt. In een moment, heeft datgene wat eerst een gewone activiteit was, ineens een indrukwekkende betekenis.

Elke dag gaan er zestienduizend kinderen dood aan hongergerelateerde ziektes. Elke dag - 16.000!

Ik huil om deze kinderen - maar ik huil dubbel voor hun moeders. Ik kan me hun pijn niet voorstellen.

Hoe makkelijk is het voor de rest van ons. Wij hoeven niet in deze realiteit te leven. We zien het vaak niet eens gebeuren. In feite kunnen we ons zelfs in ons dagelijks leven voordoen alsof het helemaal niet gebeurd. En ik geloof dat dat laatste niet alleen triest is, maar ook harteloos wreed. Deze moeders hebben onze hulp nodig, en als wij ze dat kunnen bieden, moeten we dat doen.

Dus ik vraag jullie moeders nu vandaag, om diep te gaan in datgene wat je kunt doen!

—————————–

Dit is niet de volledige blog, maar dit gedeelte uit haar blog bracht mij tot tranen en we beseften ons dat we ook meer willen doen. Dat God ons mag helpen om deze mogelijkheid te gebruiken om eenvoudiger te leven, zodat anderen eenvoudigweg kunnen leven! Dat het niet bij die ene dag vasten en bidden blijft, maar dat je ook in je dagelijks leven zoveel kunt doen om bewuster bezig te zijn.

Een paar ideeen:

• Probeer bij iedere maaltijd te bidden voor diegenen die honger hebben. Dank God voor wat Hij jou heeft gegeven, en erken dat er velen zijn die niet zo’n maaltijd krijgen, of niet genoeg om hen te vullen. Vraag God hen te omringen met Zijn liefde.
• Gebruik geen zinnen meer in je vocabulaire die gewoonweg niet waar zijn. Je komt thuis na een lange werkdag en zegt: “Ik heb honger!” Dit is typisch iets wat ik regelmatig zeg wanneer ik echt honger heb. Maar het is gewoon niet waar — duidelijk, niet eens dichtbij de waarheid. En het toont geen respect voor diegenen die echt weten wat honger en verhongeren is.
• Nog een zin waar we echt van af moeten: “Er is niets te eten in dit huis!” ik denk dat we hier allemaal wel schuldig aan zijn. Als we vinden dat er niks in de koelkast en kasten ligt wat we op dat moment lekker vinden. Ik denk dat ik nog nooit in een huis gewoond heb, waar ECHT niets te eten was!
• Praat er over met vrienden en familie en bid er voor. Deze voedselcrisis mag niet vergeten worden!
• Eet eens een weekje alleen water en brood, of ga een keertje niet uit eten terwijl je dat wel wou doen en geef het geld wat je bespaart aan het Global Food Crises Fund

Zomaar een paar ideeen. Wij weten zeker dat dit verschil uit zal maken, al is het maar voor dat ene gezin!

 

*bron: gebedsbrief juli Compassion

This post is filed under Overig, Emoties. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or go back to the homepage of Willem & Wendy.